mail

Ik denk dat onze babysitters stiekem meelezen hier.
Mij hoor je in ieder geval niet klagen, niets leuker dan onverwacht mailtjes krijgen op het werk met live beeldmateriaal!

kinderloos

Ik zou eigenlijk blij moeten zijn, dat ik nog eens enkel voor mezelf hoef te zorgen. Thuiskomen van een drukke werkdag om vervolgens heerlijk in de zetel te ploffen. Maar het voelt toch wel een beetje vreemd, zo geen kindertjes in huis. Het is de eerste keer dat ze alle twee uit logeren gaan, niet bij mijn ouders en niet bij mijn broer en dan ook nog in een huisje zonder kinderen terwijl mn kleinste spookje best nog wel ziek was. Een beetje uit mn comfort zone dus, en ‘alle twee’, dan schieten er onmiddellijk talloze doemscenario’s door mn hoofd. Totaal onterecht overigens.. dat weet ik ook wel. Ik deed 10 jaar geleden net hetzelfde met mn metekind… het is gewoon de aard van het beestje denk ik.. dat constante zorgen maken.

Ik weet zeker dat ze de tijd van hun leven hebben, dat ze serieus in de watten gelegd zullen worden en dat de dagen volgestouwd zijn met leuke activiteiten. En waarschijnlijk zullen ze zelfs het liefst vanal nog wat langer ginder blijven.

Stoppen met piekeren dus.. en genieten van de stilte en van de ooohn zo heerlijke nachtrust…

Slaapwel x

Marike for life

Ik heb een vreemde band met dat huis. Vorig jaar ging ik het ziekenhuis binnen zo rond het moment dat het glazen huis begon. Ik werd voorbereid op een keizersnede, wat wat langer duurde dan verwacht want de anesthesist was te laat en elke gynaecoloog of verpleegster die ik tegenkwam had het alleen maar over de met bakken naar beneden vallende sneeuw. Zo zat ik daar dus een volledige week, ingesneeuwd in mijn eigen glazen huis. Het was gevaarlijk glad op de wegen, dus ik wachtte elke keer met een bang hartje op het verlossende bericht dat mn oogappels veilig onze thuishaven hadden bereikt. En verder kreeg ik alleen maar smssen van mensen die mij met pijn in het hart lieten weten dat ze er door extreme sneeuwval niet gingen geraken. Ik was ook nog nooit een volledige week van mn kleine krollebol gescheiden geweest, wat op zich al voor heel wat emo zorgde. Tot overmaat van ramp kreeg ze een angine en werd ze zo (samen met mn ouders) volledig verbannen uit het ziekenhuis. Net op het moment dat mn kleinste bolleke er blijkbaar veel te geel uitzag en een paar daagjes onder de lamp moest gaan vertoeven op de dienst neonatologie. Tranen met tuiten heb ik toen gehuild, daar moederziel alleen in mn grote kamer in het ziekenhuis. Een tweede keizersnede was lichamelijk ook veel zwaarder dan een eerste dus dat viel al tegen. Maar dan waren er nog twijfels over haar heupjes en de te smalle vorm van haar hoofd en werden er echo’s genomen en onderzoeken allerhande. Dit zorgde er allemaal voor dat de fameuse wolk niet echt heel roze was. Gelukkig was er music for life, zij sleurden mij door deze emotionele dagen heen en stonden dag en nacht paraat met grapjes, mooie muziek en vooral veel onnozele praat. Toch krijg ik nog steeds kippenvel bij het horen van de volgende (James Blake)   nummers (The Editors), omdat ze me onmiddellijk terug katapulteren naar deze onzekere, ellendige dagen. Mn kleinste bolleke kwam na twee dagen onder de lamp weer volledig goedgekeurd naar beneden, het weer werd wat beter en goede vrienden stroomden weer toe. Vlak voor kerstavond gingen we naar huis waar ik mn twee kleine meisjes eindelijk herenigd zou zien en het genieten alsnog kon beginnen.

Een jaar geleden al zeg, en vandaag komt het weer allemaal naar boven. Toch hebben we alleen maar gelachen vandaag, heel veel gelachen. Count your blessings, Marike for life!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

niet gemakkelijk, zo ziek zijn…

bloemlezing uit een medicijnenkast

Het is hier maar stillekes.. en bevestigt enkel maar hoe hectisch het hier de laatste weken is geweest.

Extreem druk opt werk, gepaard gaande met ziektes allerhande, waar niemand van ons vier nog bestand tegen lijkt te zijn, en dan heb ik nog niet eens verteld over het acute slaaptekort dat zich na een kleine week toch wel volledig meester van mij maakt . Ik heb het gevoel dat mijn sociaal leven even uitgeschakeld is en dat ik voor het moment niet leef, maar word geleefd door de automatische piloot, ergens diep vanbinnen in mij.

Een winderDipje dus.. met een grote D.  (en dan is het nog niet eens winter… )  *zucht*