Ik heb een vreemde band met dat huis. Vorig jaar ging ik het ziekenhuis binnen zo rond het moment dat het glazen huis begon. Ik werd voorbereid op een keizersnede, wat wat langer duurde dan verwacht want de anesthesist was te laat en elke gynaecoloog of verpleegster die ik tegenkwam had het alleen maar over de met bakken naar beneden vallende sneeuw. Zo zat ik daar dus een volledige week, ingesneeuwd in mijn eigen glazen huis. Het was gevaarlijk glad op de wegen, dus ik wachtte elke keer met een bang hartje op het verlossende bericht dat mn oogappels veilig onze thuishaven hadden bereikt. En verder kreeg ik alleen maar smssen van mensen die mij met pijn in het hart lieten weten dat ze er door extreme sneeuwval niet gingen geraken. Ik was ook nog nooit een volledige week van mn kleine krollebol gescheiden geweest, wat op zich al voor heel wat emo zorgde. Tot overmaat van ramp kreeg ze een angine en werd ze zo (samen met mn ouders) volledig verbannen uit het ziekenhuis. Net op het moment dat mn kleinste bolleke er blijkbaar veel te geel uitzag en een paar daagjes onder de lamp moest gaan vertoeven op de dienst neonatologie. Tranen met tuiten heb ik toen gehuild, daar moederziel alleen in mn grote kamer in het ziekenhuis. Een tweede keizersnede was lichamelijk ook veel zwaarder dan een eerste dus dat viel al tegen. Maar dan waren er nog twijfels over haar heupjes en de te smalle vorm van haar hoofd en werden er echo’s genomen en onderzoeken allerhande. Dit zorgde er allemaal voor dat de fameuse wolk niet echt heel roze was. Gelukkig was er music for life, zij sleurden mij door deze emotionele dagen heen en stonden dag en nacht paraat met grapjes, mooie muziek en vooral veel onnozele praat. Toch krijg ik nog steeds kippenvel bij het horen van de volgende (James Blake) nummers (The Editors), omdat ze me onmiddellijk terug katapulteren naar deze onzekere, ellendige dagen. Mn kleinste bolleke kwam na twee dagen onder de lamp weer volledig goedgekeurd naar beneden, het weer werd wat beter en goede vrienden stroomden weer toe. Vlak voor kerstavond gingen we naar huis waar ik mn twee kleine meisjes eindelijk herenigd zou zien en het genieten alsnog kon beginnen.
Een jaar geleden al zeg, en vandaag komt het weer allemaal naar boven. Toch hebben we alleen maar gelachen vandaag, heel veel gelachen. Count your blessings, Marike for life!!
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Gelukkige verjaardag voor Marike!!!
Mij staat mogelijks eenzelfde scenario te wachten (keizersnede staat gepland, maar het zou in principe ook nog gewoon kunnen), maar dan eerder wanneer MFL al gedaan is. Zal alvast maar al een extra boek en wat haakwerk in mijn valies stoppen voor als het bezoek bij mij ook uitblijft wegens het slechte weer.
De te smalle vorm van haar hoofd, je zou het nu niet meer zeggen, hè, zo’n mooi bolleke! Kan me voorstellen dat dat niet alles was. Maar gelukkig heet het nu wel ‘alle geluk van de wereld’. Proficiat Marike!