Het is hier stil… eindelijk, dat was daarnet wel anders. Krijsen deed je, wenen, roepen, tieren er zat zoveel boosheid en agressie in dat kleine lieve lichaam van jou dat ik het bijna niet in bedwang kon houden. Ik dacht dat we er al volop inzaten, die peuter puberteit, maar dit … daar stond ik nu toch even versteld van. Ik wist compleet niet hoe ik dit moest aanpakken. Sussen hielp niet, boos worden nog minder. Dus gooide ik je zonder pardon in je bed.. waar je binnen de 2 seconden terug uit sprong natuurlijk. Ik was echt ongerust dat je jezelf iets zou aandoen of van de trap zou vallen in al je geweld. Dus deed ik de deur toe en bleef ik staan wachten tot de storm zou passeren, ik hoorde hoe je op de deur bonkte, hoe je je boeken doorheen de kamer smeet, hoe je je nachttafeltje tegen de deur schopte. Zoveel drama en dat allemaal omdat je geen andere onderbroek wou aandoen…
Ik kon het niet meer aanhoren en opende de deur, maar je raasde nog steeds door ons huis. Wassen wou je niet, tanden poetsen was stom, ik smeerde zalf en jij veegde ze terug af aan de handdoek, plassen wou je niet. Ongelooflijk hoe lang je dat volhield, begeleid door massa’s tranen en nog veel meer geschreeuw. Gelukkig kwam je papa thuis. Die lachte je gewoon kei hard uit met al je drama. “Neee papa, neeeeeee”, krijste je nog zeker 5 keer. Ik was ondertussen ook in de lach geschoten omdat het eigenlijk gewoon kei grappig was, hoe je je kleine zelf daar zo druk stond te maken, nog steeds in je blote poep in de badkamer. En zo snel als het gekomen was, was het ineens ook weer gedaan.
Je vleide jezelf schaamteloos op mn schoot en vroeg of ik jouw tanden wou poetsen vandaag en ook of ik je op het potje wou zetten om te plassen en je poepje af te vegen, en je vervolgens te dragen naar je bedje, want je was zo uitgeput, stappen ging niet meer. Je snikte nog een tijdje na in mn armen en viel onmiddellijk in slaap. Nog even deed je je ogen open en met een trillend stemmetje sprak je, “Ga je de deur niet meer toedoen mama, ik vind dat niet leuk…” De tranen sprongen me in de ogen, en met een dikke krop in de keel stamelde ik: “Ga jij nooit meer zo boos zijn, roepen en slaan.. mama vindt dat ook niet leuk” Ze stak haar kleine armpjes uit, en gaf me een heerlijke, deugddoende knuffel.
Wij twee da’s iets speciaals, wij begrijpen elkaar zonder woorden. We waren het duidelijk eens dat we een beetje de mist in zijn gegaan vanavond.. Maar ik ben blij, dat we ondertussen terug dikke vrienden zijn..
Jouw blog lezen is voor mij een herhaaldelijk ‘oef-ik-ben-niet-de-enige’. En als je de oplossing weet, vertel het vooral ook! Want hier is ‘de gang in, de deur toe, het licht uit’ al iets waar ze ons vierkant mee uitlacht. Al wordt ze plots poeslief als je vraagt ‘zijn je oortjes misschien kapot’? Dat is een gedachte die ze (gelukkig) duidelijk niet zo goed kan verdragen.
Pia heeft het de laatste 2 weken ook zwaar zitten. Van het ene uiterste in het andere. Ik word er soms zo moedeloos van… En dan, helemaal uit het niets, is de bui over. Die ‘achteraf’knuffels zijn zo zalig!
Ik wil jullie niet ongerust maken, maar…. inderdaad you ain’t seen nothing yet!!! Hier begint de echte puberteit en die zet ge nie meer in hun kamer of in de gang……. want die zijn even groot als u.
Aaah… breek me de bek niet open!