oogjes toe en snaveltjes dicht

Completely over the top in love in love IN LOVE met mij moederdag cadeau.

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik het zelf heb gekocht.
Zoals ik al zei, mn leven is ver van perfect en ik ben nu eenmaal niet met  prins charming getrouwd
Maar blij dus… super super blij. En ik niet alleen, het is hier al twee dagen ruzie, over wie de ketting mag dragen. Of om het met de woorden van de oudste te zeggen: “Die is wel niet alleen voor jou hoor mama, je moet hem eerlijk verdelen”

Er wordt hier ook plots zeer graag naar bed gegaan, omdat ze dan mag vragen aan Meneer de Uil hoe laat het is. Hij opent dan zijn vleugeltjes en antwoordt met de allergrappigste stem: “Bedtijd – oogjes toe en snaveltjes dicht”

“Maar wij hebben toch geen snaveltjes hé mama?! – die Uil wel hé… want die komt uit Snaveltjesland”

twee meisjes – mn hart

Ik kan zo intens genieten, van jullie lach, jullie getater, van gewoon naar jullie te kijken.
Samen zingen, samen lachen, samen heel gek springen.
Knuffelen met armen en benen. Boekjes lezen, liedjes zingen, lachen en blijven lachen
alle drie tegelijk.
Wandelen, fietsen, schommelen, zwemmen, met een rokje heel mooi draaien.
Roepen en boos zijn, maar nooit voor heel lang
want er is er altijd wel ééntje die mn boze blik kan doen smelten.
Twee zo verschillende meisjes en toch zo’n schattig paar.
Vier kleine armpjes, die zoveel liefde kunnen geven.
Nooit had ik gedacht dat het mogelijk was om jullie alle twee zo graag te zien
en jullie samen nog veel meer.
Twee zotte, koppige, ongelooflijk boeiende meisjes.
Elke dag blijven jullie me verbazen.
Jullie zetten me met beide voeten weer op de grond
als ik soms even vergeet welke de prioriteiten zijn.
Mijn leven is ver van perfect, maar het is zoveel mooier met jullie erbij.
Mn lieve lieve schatjes, wat is het heerlijk om jullie mama te zijn!

Een dikke kus, een knuffel en een vlinderzoen.
Je allerliefste mama-wama x

Van Kapoen!

Het oorspronkelijke plan was om heel vroeg naar het Miat te vertrekken zodat ik voor de massa daar zou zijn. Helaas voorspelde railtime niet veel goeds over de treinen en veranderde ik het plan. In plaats van alleen te gaan besloten we er een familie uitstap van de maken. De man in huis zag het eerst allemaal niet goed zitten maar ging overstag voor mijn enthousiaste aanprijzing van de mannenhoek en eigenlijk vooral omdat hij in een vriend van ons een aangename lotgenoot had gevonden. We kwamen aan in volle drukte, de geïmproviseerde buitenspeeltuin was meteen een dikke hit. Maar toen er binnen een gigantische file stond en we zelfs de lift niet eens uit raakten, keerden de moedige mannen hun kar, namen elk een buggy mee (waarvoor dank) en verlieten na louter tien minuten alweer het pand.

Wij vrouwen, bleven achter met de twee oudste kindjes. Deze waren echter ook niet enthousiast over de massa… dus versnelden wij onze tred en baanden ons een efficiënte weg door al het moois. Maar de meisjes waren moe en hadden honger.. en konden niet warm gemaakt worden voor een grime  sessie en ook niet voor de tekenhoek. De kleertjes waren mooi, maar het was helaas veel te druk om op ons gemak rond te kijken en te vergelijken. Lune zag een kleedje van de beren en dit zou het zijn. Geen gepalaver over een broekje, een mooie T-shirt, een pennenzak of een dekentje erbij. Neen neen het kleedje van de beren en op was het geduld… en of we nu asjeblieft wouden betalen? Ik scharrelde na even twijfelen toch ook nog een kleedje voor het kleinste meisje mee..  want het moeten niet altijd afdragertjes zijn. We haastten ons weg van de massa op zoek naar kalmere oorden. Jammer genoeg waren taartjes en koffie ook geen optie.. veel te veel volk, ze zagen er nochtans overheerlijk uit.

We ontdekten de vierde verdieping waar we vol spanning wachtten op Pieter Gaudesaboos voor een leuk verhaal. Helaas gunden onze kinderen hem niet meer tijd dan een academisch kwartiertje.. dus bleven we zitten op onze voorlees honger en verlieten we het pand richting papa’s op de Vrijdagsmarkt.

Conclusie van het verhaal.
- Misschien toch maar beter zonder kindjes gegaan. Want ik denk dat ik zooveel mooie, coole, prachtige dingen niet heb kunnen zien.
- Ik denk dat mijn oudste telg besmet is geraakt met de naaikriebels. Zo vroeg ze me deze morgen, hoe je zo’n mooi kleedje eigenlijk maakt. Ze sprak enthousiast dat ze zelf al kan knippen en plakken, en of we ze misschien samen eentje konden maken. Hmm, ik ga me misschien toch eens moeten laten bijscholen… want verder dan een knoop aannaaien kom ik helaas niet. Dus ja, er is werk aan de winkel.
- Als er een tweede editie komt, dan trek ik mn stoute schoenen aan en schrijf ik me wèl in voor een workshop!
- Op de Vrijdagsmarkt stond een draaimolen, dus de dag van onze kinderen was ook weer helemaal goed.
- Maar het aller- aller leukste van de dag, dat was de grote witte plastiek zak die onze dochters op straat vonden en waar ze een uur lang mee hebben rondgehuppeld.. jaja een kinderhand is gauw gevuld.
- Proficiat aan de organisatie, het was indrukwekkend en alles was tot in de puntjes afgewerkt tot op de etiketjes aan de kleren toe. De zelfgemaakte tas waarin alles zorgvuldig werd verpakt nog eens gevuld met allerhande leuks, was zo één van de aangename verrassingen.
- Het moet overweldigend geweest zijn, voor de ouders van Annick.. zo bedacht ik me ‘savonds wanneer ik terug thuis kwam. Maar het moet des temeer pijn gedaan hebben, dat ze er zelf niet bij kon zijn. Rauw, vergeten verdriet waar ik toch ook wel even stil van werd..
- Ik kuste nogmaals mn beide handjes met die twee fantastische meisjes van mij, die overigens goddelijk stonden met hun Van Katoenkleedjes.

Oordeel zelf maar, echte Van Kapoenen

mijn stoere biker chicks

Het allerleukste aan de lente is savonds thuiskomen, de klok stil zetten – niet denken aan de avondrush -  en gewoon nog een half uurtje buiten spelen. En nog veel leuker is het om te zien hoe mn twee kleine schatten elke avond weer super enthousiast zijn van elkaar terug te zien. Ik zie ze zo graag samen spelen.. da’s nu eens  puur ontspannen en genieten!

vriendinnen voor het leven

Het overvalt je plots,  dat je dochter groot wordt als je dit in de boekentas vindt..

Heel grappig was het om vraag per vraag met haar te overlopen en hoe ze er zich toch steeds van probeerde te vergewissen dat ik wel het juiste antwoord opschreef. Ik kreeg even koude rillingen wanneer ze me vertelde dat ze al had afgesproken dat ze bij haar vriendinnetje ging blijven slapen en dat het mocht van de mama.

Ik was blij om – na voorzichtig polsen – te horen dat de mama het toch ook nog wat vroeg vond en dat komen spelen al een goed begin was. Al krijgen we bij de “vriendinnen” geen gehoor. Het stapelbed dat hier recent geplaatst werd is immers niet voor Marike maar voor vriendinnetje E. en haarzelf. – “want wij slapen al in grote bedden”. Er wordt hier dus ook steevast in het meervoud gepraat ook al is de andere persoon niet aanwezig. “Wij vinden dat niet lekker, wij willen nog niet slapen” – “Nee wij willen geen broek aandoen want E. doet altijd rokjes aan” – “Neen wij vinden groene jassen niet mooi want E. heeft een roze”. De juf wordt er ook stilaan horendol van, die siamese tweeling vriendschap. Al moet ik zeggen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Ze komt ook wel eens met lelijke krabben thuis, of blauwe plekken op de vreemdste plaatsen en zand in haar haar wanneer ze weer eens ruzie hebben gemaakt. Maar savonds hebben ze dan wel een dikke knuffel gegeven.

Grappig vind ik het. Ik vraag me af of de liefde gaat blijven duren. Hoe zit dat met die beste vriendinnen, is dat tijdelijk of gaat dit meisje hier binnen enkele jaren weldegelijk komen kamperen?

Ik kan het niet laten van mijmerend terug te denken aan mijn eigen kindertijd. En hoe wij als kleine giebermeisjes elkaars deuren ook al platliepen. Ikzelf heb niet echt vriendinnen aan het lager overgehouden en eerder aan het middelbaar, mn liefste daarentegen zijn beste vrienden gaan al mee vanuit de kleutertijd. Dus voila, ik neem het serieus, haar beste vriendinnenschap en vulde heel getrouw alle aantwoorden in. En wie weet gaan we hier binnen tien jaar samen eens heel heel hard om lachen 

sterretjes

“Of de kaarsjes ook voor de kindjes waren?” -  vroeg ze.
“De juf had ook kaarsjes gebrand vandaag
en de kindjes zijn nu allemaal sterretjes geworden boven in de lucht
als het donker wordt dan kunnen we ze zien.”

Ze floept het eruit, nog voor ik mezelf kon afvragen of ik haar zou vertellen waarom de kaarsjes er waren gezet. Ik kon alleen maar stil toekijken met licht betraande ogen hoe simpel een kind de dingen benoemt. Heel sereen staarde ze met mij mee naar de lichtjes.. ik genoot intens van deze korte stilte en probeerde heel hard van dit moment te bevriezen om het voor altijd in mn geheugen mee te nemen…

Haar geconcentreerde blik veranderde plots in een ondeugende glimlach.

“Mag ik ze nu allemaal uitblazen, mama?”

Laat de zon in je hart !!!

Een weekend vol koorts, ziektes en snottebellen bij de kindjes. Een winterdip op u tegen te zeggen bij mezelf. Piekeren, twijfelen over mn werk en eigenlijk compleet niet meer weten wat ik wil, in mijn professionele leven, mijmeren over mn vorige collega’s, me slecht voelen over het feit dat mn privéleven aan mij voorbijvliegt de laatste tijd, wegens te ziek, te moe, te druk of helemaal geen zin om na een lange stresserende dag nog sociaal te zijn. Kortom een baalweekend.

Tot deze namiddag dan toch, wanneer we beslisten van ondanks de zieke beesten en het slechte humeur, toch naar buiten te gaan, ergens naartoe te rijden om gewoon een paar uurtjes buiten te zijn en van de zon te genieten. En man man wat hadden we dat nodig.

Mijn batterijen zijn in ieder geval al weer een klein beetje opgeladen. En die pieker toestanden.. dat zien we morgen dan wel weer..

Contaminatie

Ze schonk me haar mooiste lach, kroop in mn armen, gaf me de aller stevigste knuffel ooit en zei: “Mama ik mist je zo graag!”

Ik glimlachte: “Ik heb je ook heel hard gemist vandaag!”

a b c de kat liep in de sneeuw

Toen ik het briefje van de juf in de boekentas vond, met de vermelding dat het thema voor carnaval “noordpool” zou zijn, krimpte mijn maag ineen. Huh? Thema?!  Mn gigantische complex van een niet-creatieve-mama te zijn kwam onmiddellijk weer bovendrijven. Bye bye super schattig lieveheersbeestje dat ik eigenlijk van plan was van te gaan kopen. En neen pinguins die zitten aan de andere kant, dus dat ging ook al niet. Maar noordpool zei de juf, dus noordpool zou het zijn.

Omdat we het weekend ervoor, nog allemaal redelijk van ons melk waren, is het carnaval shoppen er niet van gekomen. Ik herrinnerde me vaag ooit een gigantische ijsbeer knuffel gehad te hebben. Maar het was pas dinsdag avond toen ik deze op de zolder terug vond. En na een wasbeurt zag hij er zo mooi en zacht uit, dat ik het niet over mn hart kreeg om hem kapot te snijden om er een beren kostuum van te maken. We hadden een wit masker van een poesje en Lune is super zot van het liedje “abc de kat liep in de sneeuw”, zo kreeg ik haar dus makkelijk overtuigd om haar als sneeuw-poesje te verkleden. Ik begon er gelukkig al een paar dagen op voorhand mee, want met die dochter van ons, moet weldegelijk onderhandeld worden. Zomaar een masker en oortjes opzetten, nee nee dat zou ze nooit doen. ( dat verklaart ook waarom het masker al meer dan een maand onaangeroerd in de speelkast lag) Het moet kaderen in een haar verhaal, en ze heeft vooral veel tijd en eigen inbreng nodig. Ik voelde de brui al hangen en legde me er een beetje bij neer dat haar eerste carnaval wegens tijdgebrek een beetje onopgemerkt voorbij zou gaan.

De volgende dag skipte ik mn lunch en ging even snuisteren in de Hema. Ik kocht een wit rokje en een wit truitje. Wit is niet echt onze kleur, dus witte kleren dragen op zich is al een beetje verkleden hier in huis. Ik dacht eens na over mijn vroegere carnaval outfits, nooit echt spectaculair (niet gezegend met creatieve genen, weetwel.. ) maar ik herrinnerde me wel dat ik het onafgezien van het resultaat altijd heerlijk vond om er mee bezig te zijn. Daarom kocht ik dus een groot pak glitterstickers en een zakje belletjes. Thuisgekomen wou ze het witte rokje niet aandoen (surprise surprise) en het truitje vond ze al helemaal niets. Tot ik met de opdracht afkwam, dat ze het rokje helemaal zelf moest versieren. De aandacht werd gewekt. “Hoe dan mama?” Haar ogen glinsterden wanneer ik de glitterstickers bovenhaalde. Ze was meteen gewonnen voor het idee. Ik stelde voor om de stickers mooi kriskras te verdelen maar dat was niet goed. Ze wou lange rijen maken en ik mocht niet helpen want ze kon het zelf. Ik trok me terug in de keuken en zij ging aan de slag.

Ik was verrast door het resultaat en nog veel meer door haar enthousiasme. Omdat het zo mooi zou zou passen met haar rokje trok ze zonder gemor maar wel volledig”zelleuf” haar andere accessoires aan.

De volgende avond maakten we nog een staartje met belletjes. Zo grappig om haar te zien wiegelen met haar kontje om de belletjes te doen tinkelen.

Ik had jammer genoeg geen tijd om met haar mee te gaan naar school. Maar ik nam wel een trein later om haar smorgens toch nog even in volle glorie te zien. Over-enthousiast vertrok ze met papa naar school. En fier dat ze was! De juf had al heel veel eskimo’tjes en ijsberen de revue zien passeren dus die was ook aangenaam verrast door onze lieve kleine sneeuw-poes 

een nachtje ziekenhuis voor 2

Het zijn drukke weken.. ik denk dat dat al duidelijk was, uit de afgelopen stilte. Van werk veranderen heeft mijn work-life-balance grondig door elkaar gegooid. Langere dagen, kindjes die plots weer als allerlaatsten afgehaald worden in de opvang. Avondlijke drama scènes, gewoon omdat we allemaal moe of ziek zijn…  Het kriebelde donderdag, ik kreeg mn meisjes niet uit mn hoofd. Er zijn zo van die dagen dat het pijn doet, van elkaar gescheiden te zijn. Ik wimpelde een late meeting af en suste mn geweten door mezelf voor te nemen savonds nog wat te werken en de volgende morgen een trein vroeger te nemen.

Ik huppelde zowaar de schoolpoort binnen. We dansten over de speelplaats, zo blij waren wij. We gaven handjes en sprongen van de ene bol naar de andere terwijl we ook nog eens de kleuren opnoemden. Dat doen we altijd, als we goed gezind zijn, wij, en als we elkaar terugzien nog voor het donker is. Ik had gehoord dat ze dekbedden verkochten van Maya de Bij, en omdat wij nu net in blijde verwachting zijn van een echt groot-mensenbed, haastten wij ons naar de winkel.  Mn klein spook rende naar de ingang en merkte in al haar enthousiasme niet op dat ze op een-horizontale-ter-hoogte-van-haar-hoofd-hangende-baar afliep. Ik zag het van op afstand gebeuren en riep zo luid ik kon PAS OOOOOOOPPP!  Maar nog voor ik de woorden uit mn lijf had geschreeuw, zag  ik haar al een voorwaardse boenk maken gevolgd door een weerbots, met haar achter hoofd op de grond. Heel even was het muisstil op de ganse parking. Ik scharrelde haar recht, bevond me in lichte staat van paniek, je kent dat die eerste seconden dat het even zwart wordt voor je ogen, en dan overloop je koelbloedig je checklist op zoek naar bloedende tandjes, sneetjes en builen. Ik was verbaasd van noch bloed, noch builen te zien. Na minutieus onderzoek kon ik hoogstens een piepklein stukje zien, dat afgebroken was van haar voorste tand. Ik was erin geslaagd haar te kalmeren, we gingen zelfs nog binnen op zoek naar ons gegeerde dekbed. Ze was toch duidelijk van haar melk dus we beperkten onze aankopen tot wat we beiden in onze armen konden dragen. Ze trok een lange lip aan de kassa en de mevrouw lachtte haar zelfs een beetje uit. Ik zag dat ze boos was om deze reactie, ze zette haar gezichtje op staar-modus en negeerde steevast alle vragen. “Ze is wel net super hard op haar hoofd gevallen”, verdedigde ik haar beleefd. Waarop mn flinke meid de vrouw nog een laatste bliksemschicht toesmeet.

Ze was moe, aanhankelijk en had duidelijk nog pijn, dus ik droeg haar naar de auto. We gingen ons kleine zusje halen in de crèche, waar Lune alweer enthousiast op de trappen sprong. “het is al allemaal vergeten”, lachtte ik nog tegen de verzorgsters. Thuis liep alles zijn gewone gangetje, tot dat ze een uur en half na de feiten begon te klagen van hoofdje pijn en of ze van tafel mocht. De kleur zakte weg uit haar gezichtje dus ik liet haar maar doen. Even later trof ik haar in de living op de mat op de grond. “Ik wil slapen” zei ze, en haar oogjes draaiden volledig weg. Ik voelde meteen dat dit niet goed was, ik legde haar in de zetel en belde de huisarts. Die raadde me aan van haar regelmatig wakker te maken en te checken of ze nog alert genoeg was. “Niet panikeren”, zei hij, “zolang ze niet begint over te geven is er niets aan de hand. Moest het toch zo zijn, dan moet je wel onmiddellijk naar het ziekenhuis”. “Ok” Suste ik mezelf. ” Ze is nog alert genoeg, ze weet nog de namen van haar knuffels, ze weet nog precies wat er gebeurd is en overgeven doet ze niet” Maar omdat ik het niet helemaal  vertrouwde liet ik haar wel dicht bij liggen in de zetel. Kleine zus werd snel snel omgekleed en in haar bedje gelegd zodat ik me ten volle op mn grote schat kon concentreren. Ze was heel onrustig en ging zienderogen achteruit. Oogjes bleven slechts enkele seconden open en ze kreeg niets meer gezegd.

Het is ook altijd op zulke momenten dat de wederhelft zn telefoon op het werk vergeet (die vaststelling maakte ik toch na 35 oproepen die allemaal onbeantwoord bleven).  Ik had een tweede opinie nodig want vond het moeilijk de grens te trekken tussen slaapdronken en niet meer alert reageren. Ze zag er slechter uit dan een half uurtje geleden dat stond vast maar misschien was ze gewoon ongelooflijk moe. Ik belde naar mn altijd presente noodlijn, mn ouders, die me altijd kunnen kalmeren, die raadden me aan van haar in haar bedje te leggen.

Mn liefste die EINDELIJK was thuisgekomen was verontwaardigd dat ik haar in de zetel had laten liggen en zei onmiddellijk hetzelfde. “De dokter zei toch ook dat we niet moeten panikeren zolang ze niet overgeeft.” Hij nam haar in zn armen en droeg haar de trap op. Daar in het midden van de gang besloot ze natuurlijk heel de trap onder te spuwen.

Er was geen sprake van paniek, ik wist plots heel goed wat er moest gebeuren. Ik besloot eerst snel mn ouders te bellen, want die zouden sowieso een half uur onderweg zijn. Ik ontdeed het lusteloze lichaampje van vieze kleren, papa hees haar in een verse pyama. Ik kuiste zo goed en zo kwaad mogelijk de trap op (immense bloemkool stank  I hate you) Ondertussen draaide mn brein op volle toeren en werd er een to do lijst gevormd. Reserve kleren, pyama voor haar en voor mij, knuffeltjes, boeken, pantoffels. Alles had ik bij. Ik stormde de trap af met mijn grote GB zak (er was geen tijd om de trolley te zoeken) Mn liefste was er plots ook niet meer gerust is. Ze reageerde nauwelijks en kon ekel maar staren en wegdraaien met haar ogen. Ze antwoordde niet meer op de vraag hoe haar zusje noemde, en op opa en oma reageerde ze ook niet meer. Mn ouders namen de zorg van het kleine bolletje over en wij stormden met zn driëen naar het ziekenhuis.

Ik haat ziekenhuizen, en vooral dan spoed afdelingen, dat is bij deze nog eens bewezen. Ik ben me er bewust van dat je de wachtrij moet respecteren en ja er zullen wel ergere zaken de revue passeren dan een klein meisje met een hersenschudding. Maar zelfs wanneer het -e i n d e l i jk- aan ons was vonden de DRIE rondlummelende verpleegsters het nodig van eerst nog  minuten te roddelen over de vorige patiente en over de andere collega’s. Lune zag lijkbleek begon weer te kokhalzen, en geen van hen vond het nodig te reageren, want ahn nee, eerst het siskaartje aub. Inwendig kookte ik over van woede. Toch slaagde ik erin heel beleefd te vragen of we misschien eerst een bakje voor overgeefsel konden krijgen want zo sukkelen met onze handdoeken dat was ook maar niks. Maar de vrouw aan de overkant bleef stoïcijns kalm en maande een collega aan op zoek te gaan naar een bakje om vervolgens verder te gaan: ” Sis-kaart, huisdokter, gsm van de ouders, .. “  – “What the F*** moet dit nu echt?”

Na veel vijven en zesen werden we dan toch goedgekeurd (hospitalisatie verzekering, catching) en werden we toegelaten tot de spoedafdeling. Ondertussen was het al 10 uur en ons klein meisje was stikkapot, doodmoe. Iemand stelde heel veel vragen. Later een stagaire nog eens, en nog eens. Telkens deed ik exact hetzelfde verhaal.

Ze checkten haar reflexen,veel kwam er niet uit. Een mengeling van moe zijn, groggy en verlegen. Rondlopen lukte niet goed en resulteerde steevast in opnieuw overgeven. Er werd beslist een scan te maken en haar voor alle zekerheid een nacht daar te houden ter observatie. Elke keer kwam er iemand anders langs om dan terug voor lange tijd te verdwijnen. Ondertussen was het half 12 en waren we nog geen stap verder. Ons meisje was doodop .. en wij ook. Tegen 12 uur werd er een catheder gestoken in haar armpje. Geen goed idee. Het suffe kindje werd spontaan klaarwakker en overklaarbaar alert. Ze verzette zich met haar ganse lijf en schreeuwde heel de boel bij elkaar. En toen sprak ze de aller charmantste woorden tegen de verpleegster: ‘BLIJF VAN MIJ – OF IK SNUT OP JOU” – om het vervolgens ook werkelijk te doen. In elke andere situatie had ik het waarschijnlijk nog grappig gevonden ook. Maar nu probeerde ik gewoon met volle macht om mijn dochter te kalmeren en haar te boehoeden voor het terug  uittrekken van het stoute draadje in haar arm. Stout was ze, echt stout en koppig en ongelooflijk onbeleefd.  Een zeer moeilijke situatie, niet makkelijk om op zo’n moment strenge ouders te moeten zijn.

We werden begeleid naar de kinderafdeling. Deze tocht kreeg haar ongelukkig weer kalm. We kwamen aan in een kamertje waar een kinderbedje stond, ze vleide zich onmiddellijk neer, ondertussen zo moe en te verbauwereerd om te reageren wanneer de baxters werden bevestigd en ook nog een hele hoop electroden aan een piepend machien. Daar lag ze dan, mn zielig hoopje, gekoppeld aan veel te veel draadjes om goed te zijn. “Ga je bij mij blijven, mama”? – vroeg ze met een trillend stemmetje. “Natuurlijk, mn kleine lieve schat”.

Het was een helse nacht, waar vooral ik heel slecht heb geslapen. Het machien was uiterst gevoelig en sloeg constant in alarm (stilliggen, neen dat kan ze echt niet) Zij deed het super, op het kleine moment van hysterie na, waar ze zichzelf bijna gewurgd had met de draden. Om 5 uur snachts besloot de verpleegster dan toch maar de electroden te verwijderen zo dat we toch nog enkele uren konden slapen.

Smorgens was er ontbijt,  Ze had ongelooflijk veel dorst en wanneer ik even naar het toilet ging hoorde ik haar zingen van leve de zeppelin. Dus voor mij was het duidelijk, een wereld van verschil. De kinderarts die rond de middag langs kwam bevestigde dat ze naar huis kon, zomaar, zelfs geen behoefte meer voor een scan. “Ongelooflijk “ sprak ze, “hoe snel een kind recupereert tijdens een nachtje slaap”

En zo stonden wij een uur later terug thuis met enkel de voorwaarde haar een paar dagen rustig te houden.  Ik besef dat we heel veel geluk gehad hebben, wij kwamen er met de schrik vanaf. En onze kleine wildebras, die loopt al weer vrolijk rond ondertussen.