Ik kon het niet meer aanhoren en opende de deur, maar je raasde nog steeds door ons huis. Wassen wou je niet, tanden poetsen was stom, ik smeerde zalf en jij veegde ze terug af aan de handdoek, plassen wou je niet. Ongelooflijk hoe lang je dat volhield, begeleid door massa’s tranen en nog veel meer geschreeuw. Gelukkig kwam je papa thuis.  Die lachte je gewoon kei hard uit met al je drama. “Neee papa, neeeeeee”, krijste je nog zeker 5 keer.  Ik was ondertussen ook in de lach geschoten omdat het eigenlijk gewoon kei grappig was, hoe je je kleine zelf daar zo druk stond te maken, nog steeds in je blote poep in de badkamer. En zo snel als het gekomen was, was het ineens ook weer gedaan.

Je vleide jezelf schaamteloos op mn schoot en vroeg of ik jouw tanden wou poetsen vandaag en ook of ik je op het potje wou zetten om te plassen en je poepje af te vegen, en je vervolgens te dragen naar je bedje, want je was zo uitgeput, stappen ging niet meer. Je snikte nog een tijdje na in mn armen en viel onmiddellijk in slaap. Nog even deed je je ogen open en met een trillend stemmetje sprak je, “Ga je de deur niet meer toedoen mama, ik vind dat niet leuk…” De tranen sprongen me in de ogen, en met een dikke krop in de keel stamelde ik: “Ga jij nooit meer zo boos zijn, roepen en slaan.. mama vindt dat ook niet leuk” Ze stak haar kleine armpjes uit, en gaf me een heerlijke, deugddoende knuffel.

Wij twee da’s iets speciaals, wij begrijpen elkaar zonder woorden. We waren het duidelijk eens dat we een beetje de mist in zijn gegaan vanavond.. Maar ik ben blij, dat we ondertussen terug dikke vrienden zijn..

Wanneer ze geboren werd, leek er iets mis met haar heupjes. Een echo achteraf kon geen uitsluitsel geven, maar een echto 6 weken later weerlegde dit vermoeden en er werd ons verzekerd dat alles in orde was. Ik liet het los, en maakte me er niet meer druk in… tot ik dat ene zinnetje las natuurlijk. Een hele nacht heb ik er van wakker gelegen! Mn liefste slaagde er de volgende dag in om op me in te praten en het nog even te laten zoals het was. Sinterklaas kwam er aan, en bij wijze van stimulatie, koos ik de Sint,voor een Marike-mobiel. Het was een groot succes en al gauw ontdekte ze dat ze voetjes had en dat het weldegelijk handig was om die te gebruiken. Na een paar keer proberen, racete ze hier vrolijk rond.

Enkele weken later, kochten we schattige flexibele schoentjes van Geox. En wat gebeurde er de tweede dag dat ze ze aandeed? Jawel, met een beetje hulp van mama stond ze recht (en smeet meteen ook het volledige hogere speelgoed schap leeg. Onze dochter heeft een vreemde zin voor orde. Zoals in, alle kasten moeten leeg ) Maar kijk toch eens hoe ze straalt. Fier als een gieter is ze, telkens wanneer ze op haar beentjes kan staan.

Ondertussen kruipt ze overal op en onder, trekt ze haar op aan haar bedje en begint ze zich zelfs al vervaarlijk over de rand de smijten. Tijd om het bedje nog een stand verder naar beneden te halen. Het komt wel in orde, alles op zn tijd

… gaat over boekentassen natuurlijk! Ongelooflijk hoe fier ze daarover zijn. “En de mijne heeft een rits en de mijne OOK! En die van mij is een hele grote “

En ze staat alweer klaar, haar boekentas, na tweken rust. En ik denk dat het tijd is dat het vaste ritme terug begint. Langs de ene kant was ze doodmoe, en hebben deze twee weken “bijslapen” haar ongelooflijk veel deugd gedaan.  Maar anderzijds zit ze ook met een gigantisch te veel aan energie, die ze niet altijd kwijtgeraakt bij haar kleine zus. Dat arm schaapje kreeg het soms hard te verduren. Het weer was ons ook niet echt gunstig, dus ze heeft vaak binnen moeten spelen. Gelukkig was het een week vol actie en nodigden we veel kindjes uit. En daar heeft ze deugd van gehad. We hadden zelfs een date in drie verschillende talen maar die barrièrre staat stond het speelgenot zeker niet in de weg…  kijk maar hoe uitgeput ze op het einde waren!

Toch ben ik soms verschoten van haar plotse driftbuiten, haar tegenspreken en haar niet kunnen luisteren. Gelukkig is ze meestal haar rustige charmante zelve, maar als ze moe is valt er soms niets meer mee aan te vangen en plots zomaar, slaat de sfeer om: “Hou je mond, mama – neen ik wil je niet horen” – zo’n uitspraken van een 2 (bijna 3)  jarige doen het moederhart geen deugd. 10 minuten later komt ze me dan wel knuffelen met de vraag of haar allerliefste mama een boekje met haar wil lezen. Ik probeer haar duidelijk te maken dat ik de vorige scène nog niet ben vergeten en dat ik daarom niet met haar wil spelen. Waarop ze dat volledig uit de lucht valt en met grote verbazing vraagt: “Ben je nu nog ALTIJD boos?”  Ze zal het nog moeten leren, dat je niet zomaar kan wisselen tussen extreem boos en extreem lief, dat zullen andere kindjes sowieso ook niet appreciëren. Sinds ze naar school gaat kan ze echt wel opmerkelijk beter samenspelen… toch trekt ze zich vaak terug uit de massa, om rustig op haar eentje te spelen, of komt ze me vertellen dat de kinderen veel te wild zijn.

(deze foto werd gelukkig niet in onze slaapkamer genomen maar bewijst wel hoe familiefeesten tegenwoording uit hun voegen barsten met de volgende generatie zo pertinent aanwezig )

Het was in ieder geval een verrijking om haar deze week eens in volle actie bezig te zien. Want oohn wat zou ik graag eens een vlieg zijn, ginder in dat klasje. En blij dat ze is, dat ze morgen terug naar haar vriendjes mag!

Oost west -thuis best  … Ooohn Ironie 

Gelukkig hadden we een heerlijk Nieuwjaarsweekend en zijn we alle zorgen van 2011 alweer vergeten.

Ik weet zeker dat ze de tijd van hun leven hebben, dat ze serieus in de watten gelegd zullen worden en dat de dagen volgestouwd zijn met leuke activiteiten. En waarschijnlijk zullen ze zelfs het liefst vanal nog wat langer ginder blijven.

Stoppen met piekeren dus.. en genieten van de stilte en van de ooohn zo heerlijke nachtrust…

Slaapwel x

Een jaar geleden al zeg, en vandaag komt het weer allemaal naar boven. Toch hebben we alleen maar gelachen vandaag, heel veel gelachen. Count your blessings, Marike for life!!

Extreem druk opt werk, gepaard gaande met ziektes allerhande, waar niemand van ons vier nog bestand tegen lijkt te zijn, en dan heb ik nog niet eens verteld over het acute slaaptekort dat zich na een kleine week toch wel volledig meester van mij maakt . Ik heb het gevoel dat mijn sociaal leven even uitgeschakeld is en dat ik voor het moment niet leef, maar word geleefd door de automatische piloot, ergens diep vanbinnen in mij.

Een winderDipje dus.. met een grote D.  (en dan is het nog niet eens winter… )  *zucht*

Even later bekijkt ze zeer geconcentreerd de foto in de krant, fronst haar voorhoofd, denkt nog eens diep na, wijst vervolgens een meneer aan en vraagt:

“Is dit de dikke Zeverman, mama?”