Bloggen, het is iets vreemds, je ziel zomaar open en bloot op het internet smijten zomaar schaamteloos binnenkijken in één ieders leven.
Ik blog zoals ik al ooit eerder zei, om niet te vergeten. Mn eigen moeder weer niks maar dan echt niks meer van toen ik klein was. Ze vertelt er maar op los en iedere keer maakt ze me wel iets anders wijs, zoals het op dat moment in haar opkomt. “Had ik eigenlijk een tutje?” – “Neen nooit” – “Ma gij”, repliceert mn vader dan, “ze liep er heel der dagen mee rond” En zo spreekt mn moeder zichzelf, of mn vader constant tegen. Als ik het me dus niet zelf herrinner, dan weet ik het gewoon niet. En ik was ook een derde kindje dus de foto’s van mezelf van 0 tot 12 zijn zowaar gebundeld in één enkel album.
Al sinds ik heel jong was had ik een dagboek, schreef ik gedichten, verhalen en massa’s brieven. Helaas is het meeste daar van verloren gegaan. Eigen schrijfsels van latere makelij zijn ook blijven hangen op de desbetreffende Pc’s. Daarom dus dat ik me, na een jaartje, meelezen en gluren, gewaagd heb aan een eigen blog. In het begin wat stuntelig omdat ik percé volledig anoniem wou blijven. Ik veranderde zelfs bepaalde data om niet herkend te worden. Maar toen mn tweede dochtertje geboren was, dan werd het gewoon te ingewikkeld om met koosnaampjes te werken. Dus ik veranderde van koers en gebruikte hun echte naam. Niemand om me heen (op welgeteld 2 ‘toevalstreffers’ ** en mn liefste- uiteraard- na) wist echter van dit bestaan en dat stelde me gerust, alles te grabbel gooien- ja- maar zonder directe impact voor mezelf of mijn ‘loved-ones’.
Schrijven werkt therapeutisch voor mij. Schrijven is bovenal ventileren. Als ik opgefokt of triest ben, spuw ik het op mn scherm en dan heb ik het letterlijk van me af geschreven. Het is gezegd, het is gedaan, het is voorbij. In het echte leven ben ik dan ook veel positiever dan dat ik hier soms laat verstaan, net omdat ik het hier al eens neergeschreven heb. Til dus maar niet te zwaar aan mn woorden. Ik eigen mezelf ook het voorrecht toe, om dingen wat uit te vergroten, het is de dichterlijke vrijheid van mijn blog. Voor alle duidelijkheid. “Neen, wij gaan niet scheiden, mn lief is geen doortrapte boer en ja ik zie hem nog altijd graag” Mn schoonmoeder zegt het met de wijze woorden: “Het is maar stil, daar waar het nooit niet waait” Voila, bij deze een kleine rechtzetting van een nachtelijke post, die toch wel een beetje op mn maag lag vandaag. Ik ben uit principe tegen beveiligde posts, want een beveiligde post druist volledig in tegen het hele blog bestaan. Maar het feit dat ik me al vragen begin te stellen over, of een bepaalde post nog wel aanvaardbaar was- bewijst dat er hier ondergronds toch vanalles begint te leven. Want het kruipt onder je vel dat bloggen, je raakt verstrikt in dat grote web waar iedereen met elkaar is verweven.
Ik geef ook vaak comments -want een groot deel van het bloggebeuren gebeurt op de vele andere plaatsen waar je als trouwe volger, mee gaat lezen- omdat ik dat zelf ook heel hard apprecieer wanneer men hier actief mee-beleeft. Maar ik besef, dat de kans dan heel groot is dat die comments dan ook bewust door iemand worden opgepikt en gelezen. Ik heb ook wel vage vermoedens dat sommige mensen weten van mijn virtuele bestaan. Maar ik verkies toch liever de onwetenheid. Weten wie er allemaal meeleest zou me beperken in mn vrijheid. Op het grote facebook ben ik zeer behoedzaam wat ik erop zet en wat niet want er lezen talloze tantes, neven, nichten, vage vrienden en collega’s mee. Hier heb ik wel mn eigen plekje waar ik mn gedachten de vrije loop laat gaan.
Want bloggen dat is voor mij zoals savonds heel laat nog alleen op café kunnen gaan, met de zekerheid van altijd een vertrouwd gezicht tegen te komen. Telkens vind je wel ergens een mooi verhaal, kom je iets tegen dat je heel diep raakt, vreemde mensen wiens hersenkronkels op dezelfde manier draaien als die van jou, een luisterend oor, dat wel nog beschikbaar is, wanneer de meeste ‘echte mensen’ al lang zjin gaan slapen en elkaar opbellen niet meer wordt geapprecieerd. Daarom blijf je schrijven en vooral lezen, je blijft plakken en klikt verder en komt helaas steeds hopeloos te laat terug thuis.
Het is zeker geen substituut voor het echte sociale leven het is eerder een uitlaatklep, een nieuwe soort losbandigheid, die ik me wel kan permitteren. Ik blog dus ik besta 
