Mijn klein melkmonstertje

Ze heeft het allermooiste neusje, ze is zo ongelooflijk mooi en vredig als ze slaapt (niets is meer rustgevend dan een klein lief poppetje dat op je buik ligt te slapen) , ze kreunt zo schattig wanneer ze stilaan wakker wordt. Een droombaby die eet, slaapt, al heel mooi rondkijkt, mn vinger zelfs al volgt met haar mooie (nu nog) hemelsblauwe oogjes, heel lief en voldaan kan lachen vlak nadat ze gedronken heeft. Overdag slaapt ze soms 4 uur door en kan ze soms zelfs 5 uur wachten op een volgende voeding.

Overdag.. want snachts.. snachts verandert dit engeltje in een klein melkmonster. Een onverzadigbaar klein kriepertje dat uren aan een stuk klaar wakker is. Het begint rond 11 uur savonds wanneer ze eet, dan niet wil boeren, overgeeft vanaf dat haar hoofdje de matras aanraakt, hikt, kucht, weent, kreunt van de krampjes, luidruchtig kaka doet en dat het liefst vlak na het verpamperen. Ze lijkt een bodemloze melkverorberaar, die gulzig weer wil drinken telkens als er een gaatje vrijkomt (door over te geven, te boeren of door gele drek in de pamper) Ze valt vredig in slaap op mn schouder, na koppig niet te willen boeren. Ik leg haar met ijzeren concentratie en in alle stilte zorgvuldig neer in haar bedje, ze slaapt verder, ik  doe het licht uit en val doodmoe maar tevreden neer op mn kussen, sluit mn ogen en denk OEF, ze slaapt. Wanneer ik me net gedraaid heb op mn goede zijde begint het gehik, gevolgd door overgeven, reutelen, grommen, wenen, krijsen..  Ik spring recht en neem haar terug bij mij in de hoop niemand wakker te maken. En dan begint het weer opnieuw, sussen met het tutje.. maar aan de hevige zuigreflex merken dat ze toch nog honger heeft. Eten geven… en mezelf voor een zoveelste keer afvragen waar ze dit in godsnaam allemaal steekt, proberen te laten boeren, ondergekotst worden, kleertjes verversen, pamperen… terug een wakkere baby aantreffen die alweer honger heeft… En zo gaan we verder tot een uur of 3 wanneer er plots een punt bereikt is waarop ze zich eindelijk overgeeft aan haar slaap. Een punt waar de tranen me soms in de ogen staan, door extreme vermoeidheid… waar ik wanhopig smeek.. “doe alsjeblief je oogjes toe, mama is moe”

Ze kreunt … maar het kreunen slaat om in zwaar ademen om dan weg te deinen in de allerschattigste vredige slaap. Ik maak een klein “thank god” gebaar en val onmiddellijk zelf in slaap. Helaas nooit voor lang, want waar ze overdag 5 uur kan tussenlaten blijft het ‘snachts helaas bij 2 en half of in het beste geval 3 uur. En ik kan u verzekeren, dat is niet genoeg om bij te slapen. Mn ogen schieten open.. wanneer ze wakker wordt doet ze dit niet rustig aan, neen,  ze krijst onmiddellijk de hele boel bijeen met een kleine schelle stem.. ik denk van de krampjes. Buikspieren of niet, rechtspringen doe je binnen de 2 seconden, zo verschietelijk. Zij klaarwakker en hongerig.. alweer. Gelukkig drinkt ze in een tweede ronde maar 20 minuutjes en valt ze daarna sneller in slaap.. Maar voor ik het weet is het al morgen. Wanneer ik mn ogen open is alsof ik niet heb geslapen.. zo moe dat ik nog ben. In de goeie dagen dat ik niet hoef op te staan, blijf ik liggen en slaap ik een volgende cyclus mee, met een beetje geluk 3 uren, tot een uur of 11. Het is wat vreemd om te ontbijten wanneer het eigenlijk al middag is. Het lijkt wat marginaal om de rolluiken pas op te trekken om 12 uur, om pas aangekleed te zijn om 1,  maar ik heb mn slaap echt nodig en profiteer van de 3 dagen dat onze grote meid naar de crèche is. Wij volgen ons rare eigen ritme en zo gaat het goed.. want vanaf dan wordt ze weer die schattige rustige baby, dat kleine mooie meisje. Ik vergeet meteen de lange nachten en smelt telkens weer wanneer ik haar zie. Ik geniet intens onze namiddag en avond met ons viertjes… genieten zoveel ik kan… tot dat het melkmonstertje komt.

En toen was het plots 2011

Thuiskomen in volle kerst was drukker dan verwacht, de feestdagen zijn een beetje aan mij voorbij gevlogen. Ik heb gewoon geen tijd gehad on mn laptop op te starten en als er dan toch tijd was, dan ontbrak het aan energie..

Maar we zijn thuis, en het doet deugd om thuis te zijn. Het was wel even onwennig puzzelen en zoeken, maar we hebben onze draai gevonden.

Enkele snelle bedenkingen:

- Kleine babytjes worden gewoon constant mooier, even knipperen met je ogen en ze ziet er alweer helemaal anders uit, anders en steeds weer mooier.

- We weten niet zo goed op wie ze nu lijkt. Ik had altijd gedacht dat het een kleine kopie van onze Lune zou zijn, maar ze is toch helemaal anders, ik zie wel gelijkaardige trekjes, maar het is toch overduidelijk een heel eigen ikje.

- Het is verbazingwekkend om te zien, hoe snel het went dat we nu met zn vieren zijn.

- Ons poppetje reageert ongelooflijk goed, heeft wel ook veel aandacht nodig (volledig terecht) en eist die heel slim op wanneer kleine zus ligt te slapen. Maar ze is al helemaal in de ban van ons kleinste meisje. “Majike” is het eerste woord dat er smorgens uitkomt en het laatste waar ze mee gaat slapen.

- Een tweede keizersnede was zwaarder dan verwacht, pijnlijker dan een eerste in ieder geval.. en alles lijkt minder snel te genezen. Nu even dus geen haar op mn hoofd dat er aan denkt om dit nog eens te ondergaan.

- Niet meer mogen heffen dan 5 kg is ON-mogelijk met een klein meisje van 12 kg in huis, ik weet dus nog niet hoe ik alles geregeld ga krijgen nu mn liefste weer zijn gewone werkritme hervat. Gelukkig is het nu nog kerstvakantie en kan ik op heel veel gewillige helpers rekenen.

- Ik weeg nu al 6 kg minder dan voor ik zwanger was.. dat is nog steeds te veel, maar ik ben ergens toch wel een beetje fier. De uitdaging zal zijn om het nu ook zo te houden.. bij deze een eerste goede voornemen voor 2011   Na maanden lobberbroeken dragen voelt het ook zoooo goed om terug in mn gewone kleren te passen, vooral mn rokken heb ik ongelooflijk gemist. Voorlopig geen behoefte aan solden doen, ik herontdek euforisch mijn eigen garderobe in onze kast.

- Ons klein meisje blijft zich koppig houden aan een eetritme van om de drie uur. Dat maakt dat het drie weken geleden is dat ik langer dan 2 à 3 uur aan een stuk door sliep. En van slapen overdag komt er voorlopig nog niet veel in huis. Maar ik leef nog altijd op super mama euforie hormonen denk ik.. want vreemd genoeg valt de vermoeidheid redelijk goed mee.

- Wat ook vreemd is, is dat Lune plots zo groot lijkt. Waar ze enkele weken geleden nog mn klein lief meisje was is het nu een nog steeds een lief meisje, maar wel eentje met ontzettend grote handen en voeten. En meisje dat zo snel geevolueerd is dat het lijkt alsof mijn interne klok enkele maanden heeft stil gestaan. Ze praat ongelooflijk veel en haar woordenschat gaat zo snel vooruit. Ze is een grappig klein meisje geworden, dat plots in korte zinnetjes spreekt. Ze is ook zo ongelooflijk lief voor me, volgt me overal in huis en wil helpen met alles waar ze kan. Mn lieve kleine meid wordt groot.. en met dat kleine schattige babytje in mn armen lijkt het verschil plots zo enorm.

- Er zijn nog zoveel dingen die ik vertellen wil, maar alles blijft rondmalen in mn hoofd en komt er niet uit zoals ik het zeggen wil.. er is ook zo weinig tijd. Al mn energie gaat naar mn engeltjes.. het is een beetje angstaanjagend hoeveel tijd er maar overblijft voor mezelf.. of nog erger.. hoe weinig tijd er overblijft voor mn liefste en ik, het “ons” dat plots ver weg lijkt met deze drukke dagen, het terug beginnen werken en die kleine indringer ook al onze nachten domineert … Maar hey.. de moeilijkste weken zijn voorbij vanaf nu kan het alleen maar beter gaan. 2011 wordt ongetwijfeld een fantastisch jaar!!

Gelukkig Nieuwjaar iedereen !!

stilte

Al een paar dagen is het stil in mn buik

Ik voel heel af en toe iets, maar niet zoals anders. Ik probeer het te nuanceren, te negeren.. maar het maakt me onzeker …  en bang.

Morgen naar de vroedvrouw… morgen zal het wel weer beter gaan.

Fotoshoot

Dit vieze weer heeft een enorme impact op mn humeur, gelukkig waren er hier twee kleine zonnetjes die mn lange weekend toch nog konden opfleuren !!!

* 22 weken: Ons kleinste protje doet het goed. Alles groeit op schema. De dag waar we allen naar uitkijken werd deze keer op 23 december geprikt, wat maakt dat het een spannende kerst zal worden. Ik voel me goed, kindje zit wel extreem laag en dat weegt soms wel door (en vooral dan op mn blaas) Maar dat neem ik er maar al te graag bij. We zijn over de helft, ik voel nu elke dag beweging. De bange dagen zijn voorbij, nu is het volop genieten en uitkijken naar december!

* 19 maanden: Ons klein konijn doet het ook heel goed. Ze is nog steeds heel aanhankelijk in de crèche en heeft er verschillende huilmomenten.. Maar deze zijn volgens mij eerder te wijten aan een gebrek aan slaap. Het stoort me een beetje dat er maar één slaapmoment is in de crèche, tussen 12 en 2. Ik snap dat kindjes die weldra naar school moeten, stilaan gewend moeten raken aan een dag met zo weinig mogelijk slaap.. Maar ons klein meisje heeft weldegelijk haar slaap nodig. En als ze niet slaapt tussen 12 en 2, dan zou ik liever hebben dat ze dat in de namiddag inhaalt in plaats van een vodje mee naar huis te krijgen dat doodmoe en lastig is. Afgelopen weekend heeft ze geslapen van 8 uur savonds tot 9 uur smorgens. Tegen 11 uur was ze weer zo moe dat ze terug heeft geslapen tot 3 !! Savonds nog eens tussen 6 en 8. En dan hebben we haar wel wakker gehouden tot half 10.  Maar dit bijslapen heeft haar wel veel deugd gedaan. Ons zonnetje is terug, en de afgelopen dagen was ze vrolijk als nooit te voren. Hopelijk morgen nog eens een goeie dag in de opvang!!

Machteloos toekijken

Dat kindjes vaak ziek worden dat weet ik en daar kan ik best mee leven. Hoesten, snottepieten, tandjes, zeveren, oortje pijn, of koorts tot zelfs boven de 40 graden. We hebben hier al veel zien passeren en alles is ook steeds na een paar dagen triomfantelijk overwonnen en zo ook weer snel vergeten.

Maar dat er een dag zou zijn dat ik moet beseffen dat ons poppetje al een voor de 6^e dag op rij bijna 40° koorts heeft. Dat ik haar al dagen niet meer luidop heb horen lachen, dat zelfs een tutje krijsend afgewezen wordt wegens veel te veel pijn. Dat patatjes, yoghurt, fruit en de ooh zo gegeerde melk allemaal ostentatief geweigerd worden… dat doet me wankelen in mn mama zijn. Ik voel me rot en machteloos. Ik probeer uren hopeloos met betraande ogen te redevoeren met mn dochter om haar duidelijk te maken dat ze echt wel moet eten. Als dit vruchteloos blijkt probeer ik het met zot doen, spelen en zelfs met boos worden-  om haar mondje uiteindelijk zelfs te moeten forceren om er zo toch 10 ml melk in te spuiten zodat ze toch weer dat binnen heeft..

Dit alles net nu onze huisarts 10 dagen is gaan skiën, en net nu de vervangdokter het zo druk heeft dat die liever niet aan huis komt. Zo hebben wij 2 uur wiegend en sussend doorgebracht in een veel te kleine wachtkamer waar mensen wel allemaal heel zielig en vertederd kijken maar toch liever zelf eerst binnen gaan. Al dat lange wachten om uiteindelijk te horen dat ze dit alles zelf moet overwinnen omdat ze reeds 2x atibiotica heeft gekregen de afgelopen weken. Neus, oren, keel, koorts en tandjes een oneerlijke strijd tegen al deze kwellingen tegelijk. Het enige wat de dokter wou voorschrijven waren neusdruppeltjes voor het spoelen van de de neus- en keelholte om zo een verdere infectie van de oortjes te vermijden. Magere troost..

Maar soit, het kindje speelt, kruipt rond zij het iets minder enthousiast als anders. Zolang we niet komen aandraven met eten, tutjes of drinken is alles onder controle. Ze  beweegt en ziet er soms zelfs vrolijk uit. Tot ze weer vergeet dat slikken pijn doet, of tot ze overwacht moet hoesten… dan krimpt ze in elkaar en begint op de meest aandoenlijke manier te huilen. Op zo’n moment kan ik haar enkel maar oppakken en wiegen, wiegen tot de kwade pijntjes verdwijnen. Als ze uiteindelijk in slaap sukkelt, op mn schouder, leg ik haar in haar bedje, waar ze dan onrustig verder slaapt.. tot ze weer eens ondoordacht slikt en zo zelfs in haar slaap ligt te kreunen van het zeer. Ik sta erbij en kijk ernaar, ik probeer soelaas te bieden met een zoveelste perdolan of met de verschrikkelijke neusdruppels. Ik slaap niet, heb zelf ook geen honger meer, het vreet aan me. Zelfs als ze slaapt sta ik bezorgd naast haar bedje om mezelf ervan te vergewissen dat ze nog weldegelijk leeft. Mn lief klein grollend engeltje met je aller triestste rode oogjes, mn moederhart breekt als ik je opgerold in je bedje zie liggen als een miezerig hoopje pijn. Ik doe alles wat ik kan en ook al kan ik je niet beter maken, ik zal er wel altijd voor je zijn.. x

Venijnige vriendinnen

Vandaag sprak ik af met een goede vriendin. We hadden elkaar alweer een paar maanden niet gezien, hoogtijd dus om eens af te spreken. Ik keek er in ieder geval naar uit. 2 Mama’s op stap, mannen en kindjes thuisgelaten.. we hadden er zin in. We gingen eten in een super gezellig restaurantje, lekker wijntje en gezellig bijpraten. De hele avond spraken we over onze little ones, onze familie, werk, reizen, films, boeken, .. Alle mogelijke onderwerpen kwamen aan bod. Eén thema echter werd met grote bochten ontweken.. het terug zwanger worden.

Zij heeft een zoontje en ik heb een dochtertje, samen waren we zwanger, en ze scheelden amper 3 weken. Tijdens ons bevallingsverlof spendeerden we vele zonnige namiddagen samen in het park, mijmerend over een groot gezin. Samen aan het uitrekenen wanneer we het best terug zwanger konden zijn. Uren en uren hadden we het over onze duidelijk uitgesproken kinderwens. We wouden er 4! En graag heel snel op elkaar.

Vandaag echter bleef het stil. We bleven maar praten, hoewel we beiden overduidelijk de vreemde situatie aanvoelden.  Ik begon me schuldig te voelen. Stel dat ze me zou vertellen dat ze zwanger is, zou ik dan blij zijn? Blij voor haar, uiteraard! Maar zou ik mn eigen ontgoocheling kunnen verbergen. Ik bereidde me mentaal voor op een enthousiaste omhelzing waarin ik haar zo oprecht mogelijk feliciteer. Ik kijk op mn klok.. 4 uur zitten we al samen ik zou stilaan huiswaarts moeten keren… maar ik twijfel. Een echte vrouw zijnde overwon mn curiositeit het glansrijk van mn tot nu toe ontwijkende houding.

“En.. hoe zit het eigenlijk met de grote plannen voor nummer 2?” – floepte ik er zo normaal  mogelijk uit.. Ze werd stil, hapte even haar adem… en smeet het er vervolgens allemaal uit. Dat ze al meer dan 6 maanden proberen, dat het frusterend is dat het vorige keer in 2 maanden gefikst was, maar dat het nu helemaal niet gaat. Dat haar hormonen in de war zijn, dat er een probleem is met het ijzergehalte in haar bloed, dat ze aan niets ander kan denken. Dat ze haar slecht voelt en onzeker. Dat ze dit nog tegen niemand heeft verteld.

Vervolgens keek ze me ontwijkend aan.. Plots begreep ik, dat ik niet alleen gewrongen zat in de tweestrijd van wel willen vragen maar eigenlijk toch niet willen weten… “Bij mij is het weer eens misgegaan” … en zo startte ik op mijn beurt mn verhaal.Voor we het wisten waren we weer 2 uur verder en stonden we op een vreemde manier weer frappant dicht bij elkaar. Niet op de roze wolk vanuit onze positieve dagen. Die balans was nu volledig omgeslagen naar de duistere kant van de jaloezie, twijfel en ontgoocheling.
“En toch ben ik blij dat jij niet zwanger bent” – sprak ze –   “ ik ook “- gaf ik grif toe.

We dronken een laatste wijntje en klonken gniffelend op onze vriendschap, echte, lieve, meelevende, altijd begrijpende hoewel toch ook een beetje zeer venijnige vriendinnen

Het gaat goed!

Alles onder controle. Toch één bemerking “HOE LANG KAN EEN MAMA VERDER MET ZO WEINIG SLAAP?” Nee serieus, in het ziekenhuis heb ik nachten niet geslapen. Te bezorgd, ademt ze nog? Hebben haar handjes nu niet ongelooflijk koud? Zou ik nog ns moeten pamperen.. en als de slaap het gepieker dan eindelijk overwonnen heeft, komt er wel altijd een verpleegster met veel geweld vragen of je nog iets nodig hebt tegen de pijn..
Het is ZAALIG om weer in ons eigen bed te slapen. Ik lig nog steeds vaak te luisteren of ik haar nog “hoor leven” Maar ze eet regelmatig, ik kan er mij klok op zetten. Voorlopig is het om de 2 uur. Eten geven pampertje doen en dan onmidelijk weer slapen. Ik handel al volledig op automatische piloot en besef zelfs niet meer dat ik eten geef en dat ik haar effectief terug in haar bedje leg. Dit leidt dikwijls tot schrikwekkende reacties wanneer ik in het midden van de nacht echt wakker spring “WAAR IS DE BABY!!!!” Om dan bevreesd links en rechts van mij te kijken en dan zelfs naast ons bed om zeker te zijn dat ik haar niet verpletterd of laten vallen heb op de grond. Mn lieveke heeft al doodsangsten uitgestaan.. die springt mee wakker, niet wetend wat er is gebeurd.. bleek van angst door mijn dramatische uitroep.. Om dan met een kloppend hard de slaap ook zelf weer probeert te vatten.

Och het went.. Maar hoe lang hou je dit vol? De eerste dagen profiteerde ik ervan om alles ns netjes op te ruimen wanneer ons klein meisje overdag sliep. Maar al gauw heb ik me moeten neerleggen bij de belangrijkste vuistregel der jonge moeders. SLAPEN WANNEER JE BABY SLAAPT. Ik voel me er een beetje vreemd bij, die kleine dutjes overdag. En soms ben ik bang dat er iets gebeurt terwijl ik lekker lig te slapen. Maar wees gerust. Je slaapt maar je slaapt op waakstand, zodra je het kleinste geluidje opmerkt gaat er al een oog open om te zien dat je kleintje nog vredig ligt te slapen. En zo loop ik hier nog steeds actief rond, nu toch al 10 dagen . Ik lijk wel een Duracell konijn.. dat altijd maar blijft gaan.

Het is leuk om thuis te zijn. Maar ik ben toch zeer blij als papa savonds thuiskomt. Een babytje is prachtig. Maar veel communiceren doe je nog niet. Ik ben ook heel gelukkig dat ik ns een paar uurtjes ongestoord mag gaan liggen en dat mijn man ‘het waken’ en het verzorgen overneemt. Het zou niets voor mij zijn, alleenstaande moeder. Ik heb onze papa meer dan nodig. Niet alleen om de taken over te nemen. Maar vooral om de verwondering te delen. Om samen verbaasd te zijn van wat ze nu alweer kan. Om elkaar vertederd te knuffelen wanneer ze een zalige zucht slaakt en weer ns zeer mooi naar ons lacht. Het is vermoeiend maar het is prachtig om mama te mogen zijn. Ik kan uren naar haar staren en overlopen van liefde, vreugde en moedergevoel…  Ze is gewoon perfect!

Alle eerste keren zijn moeilijk..

Enerzijds zeer gelukkig om terug thuis te zijn, aan de andere kant beetje onwennig. In het ziekenhuis is alles bij de hand. Een mooi kamertje met badje, verzorgingskussen, producten, maar bovenal een BELLETJE waar je op drukt, bij de minste vorm van twijfel. Het voelt alsof het tot nu toe nog niet echt was. Alsof we een kindje kregen om wat mee te oefenen. Maar nu nemen we dit kleine lieve schepseltje mee naar huis en wordt het plots voor echt. Ik word er een beetje emotioneel van en ik pink een traan weg in de auto…  Het duurde trouwens al dik 10 minuten tegen dat we die verdomde maxicosi in onze auto gezet kregen. Zeker 10 keer had ik het gevraagd aan mijn man: ” Weet je hoe het werkt, dat stoeltje?”- “natuurlijk wel”, zei hij “Het is zo simpel als het maar kan”. Dit was echter buiten het klein vriemelgatje gerekend, dat vandaag ook weldegelijk in dit stoeltje mee naar huis ging. Je wil niet weten hoeveel ” rommel” we vergaard hebben na 4 dagen ziekenhuis..  Onze hele auto van boven tot onder helemaal vol, ikzelf had nog een doos aan mn voeten en een laatste op mn schoot met alle flessen leeggoed van de avondlijke recepties. Ik zag de mensen op de parking naar me kijken en zakte lichtjes weg van schaamte.”Moeder flodder in volle glorie”, zullen ze nu wel denken zei ik. “Je hebt nog niet eens een druppel alcohol gedronken sinds de geboorte”, wierp mn man terug, “trek het je toch niet aan”. “Ik wil gewoon een goeie mama zijn”, zei ik. “Dat ben je en dat weet je!” … stilte in de auto.. en ik met een krop in mn keel…
“Ademt ze nog? , vroeg ik 5 minuten later.” Jààààà”. – “Dat weet je toch niet! En ik kan me niet draaien met die flessen op mn schoot, hoor je haar, zie je haar? Zet de radio stiller”  -
Radio uit en ik mij in bochten te wringen om toch maar een glimp van onze dochter op te vangen. De papa daarentegen bleef zn coole kalme zelfde en reed op zn gemak verder. Thuisgekomen sprong ik ongerust uit de auto smeet ongeduldig de deur open en vond … een klein engeltje dat vredig lag te slapen..

Binnen in huis was het koud. Alle rommel lag nog net zoals toen we vertrokken waren. Okee ik had geen groot orkest verwacht dat uit de kast zou springen om me welkom thuis te groeten.. maar ik was toch graag thuisgekomen in een proper huis. Ik had toch graag dat het park al uit de doos gehaald was en dat dat netjes klaar zou staan.. ik had ik had ik had..  Ik had er misschien wat TE veel van verwacht, onze eerste thuiskomst.. maar dit was wel echt onder nul..  Slechte punten voor papa. Ik zei echter niets.. ging stiekem naar onze kamer en begon te wenen..  Papa duidelijk ontgoocheld in mijn trieste reactie.. Papa dus ook triest en klein beetje lastig want hij had echt wel veel gedaan de laatste dagen. Suikerbonen gaan halen, kaartjes op de post gedaan, aangifte in het stadhuis, en bij de mutualiteit, papieren voor mn werk in orde brengen heen en weer gelopen naar de babywinkel, bovenal  heel veel bij ons zijn, telefoontjes doen, mailtjes verzenden met eerste foto’s enzo en dan nog moeten gaan werken ook..   Toch nam ik het hem wat kwalijk.. alle mama’s worden toch verrast als ze thuis komen, je ziet het altijd op TV grote spandoeken, balonnen, ooievaars voor de deur..  en op zn minst.. het allerminst toch graag een proper huis en een keuken zonder junkfood restanten van de laatste dagen alleen thuis…

Ik werd al onmiddelijk van mn roze wolk gegooid .. hier begint de realiteit..hier is het gedaan met verwend en bediend te worden.. hier is het volledig terug aan mij…
Ik staarde naar de maxi cosi waar nog steeds een engeltje lag te slapen..  “Wat is ze mooi”, zeiden we tegen elkaar. “Ik denk zelfs dat ze elk uur mooier wordt”
We pakten elkaar vast.. en alles was weer beter. We legden haar voor het eerst in haar wiegje (wat ikzelf godzijdank  al wel op voorhand gewassen en klaargezethad..  )  Daar was ze dan, eindelijk bij ons.. eindelijk thuis !
Ik werd overwelmd door een warm moedergevoel en euforisch sprong ik recht om er in te vliegen. (over wisselvalligheid gesproken.. )
We zetten met veel enthousiasme (en zonder ruzie maken ) het park en het bedje in elkaar. Pakten alle cadeaus die we al hadden gekregen  dolgelukkig uit. Een babylijst kiezen is leuk, maar enkele maanden nadien zoveel  cadeaus krijgen, die je stuk voor stuk mooi vindt (omdat je ze zelf gekozen hebt.. maar daarna al lang vergeten was) is echt wel super plezant.

Badje, verzorgingskussen, babyproducten,haar aller eerste knuffeltjes en kleertjes .. Alles werd mooi uitgestald en nog voor het avond was veranderde ons kinderloze huis in een echt warm kinderparadijs.

Moe maar voldaan zakten we beiden in de zetel.. en nog geen 2 minuten later lag ik in slaap met waarschijnlijk de ‘meest gelukzalige moederlach ooit’, breed uitgesmeerd over mn gezicht!