Onafgezien van dit onaanvaardbare “zomer”-weer is het hier maar een triestige vakantie geworden. Eén van weinig goesting en energie en heel veel vermoeidheid langs mijn wederhelfts kant en heel veel frustratie langs die van mij – want onze fameuze to do lijst.. reeds 3 jaar geleden opgesteld, wordt er helaas niet korter op. En omdat ik volgende week al terug begin te werken en omdat ik weet dat een papa met twee kindjes alleen in huis al meer dan zn handen vol zal hebben en bijgevolg niet veel tijd meer zal over hebben om er andere taken bij te nemen (multitasking, what?!?) en om toch het gevoel te hebben dat er iets werd gedaan, stelde ik hetvolgende voor:
“Ik zal een dag op stap gaan met de meisjes, zo heb jij het kot voor jou alleen. Zo kan je ongstoord ons kleinste kamertje eens onder handen nemen en de gordijnen die hier al maanden liggen te verkommeren ophangen.” Een goed plan. Zo trokken wij de gietende regen tegemoet en gingen we op al-heel-lang-zin-in-maar-altijd-maar-uitgesteld familiebezoek bij een toffe tante van mij. Win win, want mijn liefste heeft het niet echt gevonden op familiebezoeken.
Vol verwachting,wederom in de gietende regen dus al een klein beetje in mineur, kwamen wij thuis, .. en troffen al gauw hetvolgende tafereel aan..
en ook dit, want er waren vriendjes langsgeweest ….
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
En de gordijnen, daar valt niet eens een foto van te trekken want die hingen er bijgevolg ook nog niet.
En dit alles in een donker, éénzaam huis. Onze vogel was ook nog eens gaan vliegen, want ja, na een harde dag klawieren in huis, heeft een man wel een verzetje verdiend… En trouwens, een sociaal leven onderhouden en twee kleine kinderen in huis, dat val best wel te combineren!
Waarschijnlijk vinden jullie dit een vreemde post en hebben jullie allemaal superhelden in huis. Zo van die nieuwe mannen, die helpen met de was en zelf hun hemden strijken, en daarenboven nog een heerlijk potje kunnen koken. Stoere binken die wel hun vuile onderbroeken en kousen altijd netjes in de wasmand werpen en meteen al in de mand van de juiste kleur. Mannen die klusjes uitvoeren, zonder dat je er achter moet vragen. Heerlijke minnaars in bed die je bedelven met bloemen en je sporadisch ook nog van originele attenties voorzien.
Maar ik dus niet en vandaag vind ik dat ik eens recht heb om erover te klagen. Omdat het al dagen regent en dat het aantal liters dat naar beneden valt omgekeerd evenredig in verhouding staat met mijn humeur. Omdat ik al iedere dag diegene was die eerst is opgestaan, omdat ik ondanks mn pesthumeur toch nog een vrolijke mama was die al elke dag een leuke activiteit heeft voorzien, die telkens vaderloos werd uitgevoerd wegens… druk bezig met?I?I? Omdat ik 3 maal per dag een lekkere maaltijd op tafel toverde, om de overblijfselen en opkuis vervolgens ook weer elegant terug weg te toveren. Omdat ik ondertussen kei hard gewerkt heb aan het wegwerken van onze ontembare berg was, strijk, kuis achterstand en omdat ik in die twee weken tijd, nog geen één dag voor mezelf heb gepland en maandag alweer begin te werken…
Het is allemaal de schuld van mijn schoonmoeder, ik zeg het: “Moeders van jongens, OPVOEDEN MOET JE DOEN!!!” :-p
En nu ga ik slapen… en dromen van een zonnig ontbijt op bed, in een kamer met mooi bevestigde gordijnen en een ochtendplasje in een kleine maar prachtige ruimte van paarse, met goud afgewerkte muren, en een deur vol super leuke origineel opgehangen foto’s die me elke morgen met een brede lach weer aan de slag doen gaan en me zo de onbenullige, pietluttige maar soms otplofte ergernissen zouden kunnen doen vergeten.
