Schuifelend kwam hij de keuken binnen. Heel fel vermagerd, merkte ik aan zijn vertrouwde maar plots immens te grote pyama, en dat op slechts één week tijd. Hij stond aan het aanrecht te vechten met een immense berg doosjes en omhulseltjes en had zelfs moeite met het breken van zn pillen. “Wat scheelt er”, vroeg ik met mn meest medelevende stem. “Als ik dat eens wist.. ” zuchtte hij – terwijl hij zijn bibberende handen onder controle probeerde te houden. “Zou je niet eens naar een specialist gaan” stelde ik voor. Zijn hoofd zakte met een zucht naar beneden. En ik besefte dat hij het gewoon niet meer wist, na medicatie van een hartspecialist, een longarts, een reumatoloog en dan nog eens een huisarts die de boel vrolijk opfleurt met 3 antibiotica kuren in een rij. – “Ik word oud en daar valt niks aan te doen”, bracht hij terneergeslagen uit. Mn hart brak, mn stem verdween, ik wou hem zo graag vastpakken en zeggen dat hij ongelijk had – maar ik zweeg, dacht na en sipte van mn koffie.
Mn moeder onderbrak onze conversatie met de meest empatische opmerking dat ze misschien toch maar eens een electrisch denken moesten kopen.
Ik herkende de frons op zn voorhoofd, en voelde de gelijkaardige lijn der ergenis zich aftekenen op mn eigen gezicht. Hij had duidelijk geen energie meer over en ik had geen zin om in discussie te gaan. Ik rolde met mn ogen, streelde vluchtig zn hand en er werd niet meer over gesproken.
Oud worden .. niet makkelijk, op geen enkel niveau…
Berichten met Tag ‘ergernissen
papa’s-kindje
Over vuile was buitenhangen enzo
Onafgezien van dit onaanvaardbare “zomer”-weer is het hier maar een triestige vakantie geworden. Eén van weinig goesting en energie en heel veel vermoeidheid langs mijn wederhelfts kant en heel veel frustratie langs die van mij – want onze fameuze to do lijst.. reeds 3 jaar geleden opgesteld, wordt er helaas niet korter op. En omdat ik volgende week al terug begin te werken en omdat ik weet dat een papa met twee kindjes alleen in huis al meer dan zn handen vol zal hebben en bijgevolg niet veel tijd meer zal over hebben om er andere taken bij te nemen (multitasking, what?!?) en om toch het gevoel te hebben dat er iets werd gedaan, stelde ik hetvolgende voor:
“Ik zal een dag op stap gaan met de meisjes, zo heb jij het kot voor jou alleen. Zo kan je ongstoord ons kleinste kamertje eens onder handen nemen en de gordijnen die hier al maanden liggen te verkommeren ophangen.” Een goed plan. Zo trokken wij de gietende regen tegemoet en gingen we op al-heel-lang-zin-in-maar-altijd-maar-uitgesteld familiebezoek bij een toffe tante van mij. Win win, want mijn liefste heeft het niet echt gevonden op familiebezoeken.
Vol verwachting,wederom in de gietende regen dus al een klein beetje in mineur, kwamen wij thuis, .. en troffen al gauw hetvolgende tafereel aan..
en ook dit, want er waren vriendjes langsgeweest ….
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
En de gordijnen, daar valt niet eens een foto van te trekken want die hingen er bijgevolg ook nog niet.
En dit alles in een donker, éénzaam huis. Onze vogel was ook nog eens gaan vliegen, want ja, na een harde dag klawieren in huis, heeft een man wel een verzetje verdiend… En trouwens, een sociaal leven onderhouden en twee kleine kinderen in huis, dat val best wel te combineren!
Waarschijnlijk vinden jullie dit een vreemde post en hebben jullie allemaal superhelden in huis. Zo van die nieuwe mannen, die helpen met de was en zelf hun hemden strijken, en daarenboven nog een heerlijk potje kunnen koken. Stoere binken die wel hun vuile onderbroeken en kousen altijd netjes in de wasmand werpen en meteen al in de mand van de juiste kleur. Mannen die klusjes uitvoeren, zonder dat je er achter moet vragen. Heerlijke minnaars in bed die je bedelven met bloemen en je sporadisch ook nog van originele attenties voorzien.
Maar ik dus niet en vandaag vind ik dat ik eens recht heb om erover te klagen. Omdat het al dagen regent en dat het aantal liters dat naar beneden valt omgekeerd evenredig in verhouding staat met mijn humeur. Omdat ik al iedere dag diegene was die eerst is opgestaan, omdat ik ondanks mn pesthumeur toch nog een vrolijke mama was die al elke dag een leuke activiteit heeft voorzien, die telkens vaderloos werd uitgevoerd wegens… druk bezig met?I?I? Omdat ik 3 maal per dag een lekkere maaltijd op tafel toverde, om de overblijfselen en opkuis vervolgens ook weer elegant terug weg te toveren. Omdat ik ondertussen kei hard gewerkt heb aan het wegwerken van onze ontembare berg was, strijk, kuis achterstand en omdat ik in die twee weken tijd, nog geen één dag voor mezelf heb gepland en maandag alweer begin te werken…
Het is allemaal de schuld van mijn schoonmoeder, ik zeg het: “Moeders van jongens, OPVOEDEN MOET JE DOEN!!!” :-p
En nu ga ik slapen… en dromen van een zonnig ontbijt op bed, in een kamer met mooi bevestigde gordijnen en een ochtendplasje in een kleine maar prachtige ruimte van paarse, met goud afgewerkte muren, en een deur vol super leuke origineel opgehangen foto’s die me elke morgen met een brede lach weer aan de slag doen gaan en me zo de onbenullige, pietluttige maar soms otplofte ergernissen zouden kunnen doen vergeten.
“Afgeschaft, Afgeschaft, vertraging nog te bepalen, +25 min , personen ongeval, geen aansluiting voorzien” Een kleine bloemlezing uit mijn penibele avondspits.
Beste zelfmoordenaar, denk eerst eens heel goed na of je je familie dit wel wilt aandoen, en als je dan toch nog beslist van te springen, gelieve dat in het vervolg overdag te doen, of in het weekend…
Danku
wat ik haat aan La Redoute
Wat ik verschrikkelijk haat aan la Redoute is 5 dingen bestellen, die allemaal onmiddellijk beschikbaar zijn, om dan 3 dagen later een bericht te krijgen dat mijn pakket toegekomen is waar dan maar 1 item in zit terwijl al de rest is “uitgesteld”. En omdat dit nu de zoveelste keer is en het mij zo mateloos ergert ben ik nu eens gaan zien wat er gebeurt als ik hetzelfde item opnieuw zou bestellen. En kijk , nog steeds “beschikbaar” en dat zelfs, int groen geschreven.
Daar word ik nu eens echt slechtgezind van zie… gemeneriken!
