moeder, waarom blog jij?

Bloggen, het is iets vreemds, je ziel zomaar open en bloot op het internet smijten zomaar schaamteloos binnenkijken in één ieders leven.

Ik blog zoals ik al ooit eerder zei, om niet te vergeten. Mn eigen moeder weer niks maar dan echt niks meer van toen ik klein was. Ze vertelt er maar op los en iedere keer maakt ze me wel iets anders wijs, zoals het op dat moment in haar opkomt. “Had ik eigenlijk een tutje?” – “Neen nooit” – “Ma gij”, repliceert mn vader dan, “ze liep er heel der dagen mee rond” En zo spreekt mn moeder zichzelf, of mn vader constant tegen. Als ik het me dus niet zelf herrinner, dan weet ik het gewoon niet. En ik was ook een derde kindje dus de foto’s van mezelf van 0 tot 12 zijn zowaar gebundeld in één enkel album.

Al sinds ik heel jong was had ik een dagboek, schreef ik gedichten, verhalen en massa’s brieven. Helaas is het meeste daar van verloren gegaan. Eigen schrijfsels van latere makelij zijn ook blijven hangen op de desbetreffende Pc’s. Daarom dus dat ik me, na een jaartje, meelezen en gluren, gewaagd heb aan een eigen blog. In het begin wat stuntelig omdat ik percé volledig anoniem wou blijven. Ik veranderde zelfs bepaalde data om niet herkend te worden. Maar toen mn tweede dochtertje geboren was, dan werd het gewoon te ingewikkeld om met koosnaampjes te werken. Dus ik veranderde van koers en gebruikte hun echte naam. Niemand om me heen (op welgeteld 2 ‘toevalstreffers’ ** en mn liefste- uiteraard-  na) wist echter van dit bestaan en dat stelde me gerust, alles te grabbel gooien- ja- maar zonder directe impact voor mezelf of mijn ‘loved-ones’.

Schrijven werkt therapeutisch voor mij. Schrijven is bovenal ventileren. Als ik opgefokt of triest ben, spuw ik het op mn scherm en dan heb ik het letterlijk van me af geschreven. Het is gezegd, het is gedaan, het is voorbij. In het echte leven ben ik dan ook veel positiever dan dat ik hier soms laat verstaan, net omdat ik het hier al eens neergeschreven heb.  Til dus maar niet te zwaar aan mn woorden. Ik eigen mezelf ook het voorrecht toe, om dingen wat uit te vergroten, het is de dichterlijke vrijheid van mijn blog. Voor alle duidelijkheid. “Neen, wij gaan niet scheiden, mn lief is geen doortrapte boer en ja ik zie hem nog altijd graag” Mn schoonmoeder zegt het met de wijze woorden: “Het is maar stil, daar waar het nooit niet waait” Voila, bij deze een kleine rechtzetting van een nachtelijke post, die toch wel een beetje op mn maag lag vandaag. Ik ben uit principe tegen beveiligde posts, want een beveiligde post druist volledig in tegen het hele blog bestaan. Maar het feit dat ik me al vragen begin te stellen over, of een bepaalde post nog wel aanvaardbaar was- bewijst dat er hier ondergronds toch vanalles begint te leven. Want het kruipt onder je vel dat bloggen, je raakt verstrikt in dat grote web waar iedereen met elkaar is verweven.

Ik geef ook vaak comments -want een groot deel van het bloggebeuren gebeurt op de vele andere plaatsen waar je als trouwe volger, mee gaat lezen-  omdat ik dat zelf ook heel hard apprecieer wanneer men hier actief mee-beleeft. Maar ik besef, dat de kans dan heel groot is dat die comments dan ook bewust door iemand worden opgepikt en gelezen. Ik heb ook wel vage vermoedens dat sommige mensen weten van mijn virtuele bestaan. Maar ik verkies toch liever de onwetenheid. Weten wie er allemaal meeleest zou me beperken in mn vrijheid. Op het grote facebook ben ik zeer behoedzaam wat ik erop zet en wat niet want er lezen talloze tantes, neven, nichten, vage vrienden  en collega’s mee. Hier heb ik wel mn eigen plekje waar ik mn gedachten de vrije loop laat gaan.

Want bloggen dat is voor mij zoals savonds heel laat nog alleen op café kunnen gaan, met de zekerheid van altijd een vertrouwd gezicht tegen te komen. Telkens vind je wel ergens een mooi verhaal, kom je iets tegen dat je heel diep raakt, vreemde mensen wiens hersenkronkels op dezelfde manier draaien als die van jou, een luisterend oor, dat wel nog beschikbaar is, wanneer de meeste ‘echte mensen’ al lang zjin gaan slapen en elkaar opbellen niet meer wordt geapprecieerd. Daarom blijf je schrijven en vooral lezen, je blijft plakken en klikt verder en komt helaas steeds hopeloos te laat terug thuis.

Het is zeker geen substituut voor het echte sociale leven het is eerder een uitlaatklep, een nieuwe soort losbandigheid, die ik me wel kan permitteren. Ik blog dus ik besta

die keer dat ze Sandrientje was

De top 10 van dè thuis momenten en onze dochter zit erbij:

HET VOORLAATSTE FILMPJE, Tom is de vader van Sandrien

Ik was het eigenlijk al een beetje vergeten. En God wat is ze veranderd ondertussen. Maar toch best wel cool voor later, dat ik haar kan vertellen dat ze heeft meegespeeld in Thuis. En dan nog in één van de meest memorabele momenten 

vergeten…

Het weekend was zonnig en gezellig maar deze nacht vielen er tonnen regen uit de lucht… en in een slapeloos moment begon ik naar de druppels op het raam te staren. Mn gedachten dwaalden af.. naar donkere oorden waar ik eigenlijk niet wou zijn..

Toen we pas samen waren, sliepen we een heel jaar lang in een eenpersoonsbed een heel jaar lang, in een koude winter, maar ook in een snikhete zomer. Badend van het zweet maar steeds verstrengeld in elkaars armen, we ademden elkaar. Naarmate de jaren vorderden kochten we telkens een groter bed. Ik merk op dat een meter tachtig heel erg breed is en dat we sinds kort wel heel  ver van elkaar verwijderd zijn,  een snelle nachtzoen en dan rollen naar een andere kant.  Ik strek mn arm en raak je gezicht lichtjes aan, je gromt en rolt je als in een automatisme op je andere zij…  Ik vraag me af of deze fysieke afstand  zich nu ook emotioneel manifesteert… Besef je waarom ik hier wakker lig? Er rollen dikke tranen over mn wangen en ik probeer zachtjes het snikken weg te bijten..  maar wat ik eingelijk wil is dat je me hoort, dat je me begrijpt en dat je me troostend vastpakt en dat je mn lichaam volledig omhult met het jouwe, zoals alleen jij dat kan.
Maar vannacht ben je ver weg in je eigen wereld, je slaapt, je bent het  grote verdriet al lang vergeten. 12 weken in januari dat is 40 weken vandaag… 23 augustus, een dag die vrolijk omcirkeld staat in mn agenda.  Een groot verdriet, dat snel opgevuld werd door veel meer moois.. Maar het lidteken blijft… en daarin verschillen wij zo hard. Jij bent een eeuwige positivist en wilt altijd recht voorruit. Ik ben eerder melancholisch en hou vast aan het verleden. Ik probeer alles netjes op te bergen, maar soms doe ik oude trieste potten open… en voel ik onmiddellijk weer diezelfde pijn.  De pijn van een immens verlangen, de pijn van de onoverkomelijke leegte, en de pijn van het helemaal alleen zijn.  Vandaag dwaalden mn gedachten constant af, vandaag kon ik niet vrolijk zijn. Vandaag was ik ontgoocheld wanneer  je vroeg waarom ik zo stil was… Vandaag heb ik een hekel aan je altijd maar gelukkig zijn.

Vandaag ga ik heel vroeg naar bed.. rol me op in een bolletje,   en aan mijn kant – ver weg  van jou – baad ik in zelfmedelijden en omhul mezelf in langvergeten pijn, vandaag wil ik voor heel even, ongelukkig zijn.

Bye bye baby

Vrijdag was een grote dag voor ons klein meisje. Het was de laatste dag bij de babygroep in de crèche. Na de zomersluiting zal ze beneden het peutergroepje vervoegen. Na een paar testdagen bleek ze hier al helemaal klaar voor te zijn. Klein poppetje maakt er niet van, zij stapt vrolijk een volgend hoofdstuk van haar kleine leventje binnen. Mama daarentegen die heeft het er wat moeilijker mee. In de peutergroep eten kindjes volledig allen, doen ze allerlei ativiteiten in kleine klasjes, staan er echte mini toiletjes en slapen ze in veldbedjes laag boven de grond…  Hemel wat vliegt de tijd voorbij. In mn hoofd is ze nog een baby… maar stilaan is ze veranderd in een echte trotse meid. Ik moest even slikken in de crèche toen ze een cadeautje gaven en een foto van haar aller eerste dag in de babygroep. Foto’s liegen niet… op de foto zag ik overduidelijk een baby. In mn armen had ik een klein meisje, een meisje dat elke dag mondiger wordt, een  meisje dat vastberaden op haar doel afstapt, een meisje dat niet langer eten wil krijgen van mama en papa maar een meisje dat koppig zelf haar patatjes schept, een meisje dat elke dag mooier wordt een meisje die ons leven zo veel mooier maakt.. mn klein groot babytje.. mn allerliefste peuter!

koestermomenten

2 jaar geleden op een stralende dag als vandaag kochten we na een zenuwslopende openbare verkoop ons droomhuis. Zonder het te beseffen maakten we die dag ook een kindje…
Op sommige dagen zal de zon voor altijd schijnen!

1jaar

1 jaar oud ben je nu.. en de tijd heeft echt niet stil gestaan. Ik voel me een beetje schuldig dat ik het bloggen niet volgehouden heb. Zo veel mooie momenten. Je eerste geluidjes, je eerste lachje, het voor de eerste keer rollen op de buik, je handjes ontdekken, grijpen, de eerste keer koorts, de eerste keer hoesten, rechtop zitten, groentepapjes eten, mee in je grote stoel aan tafel zitten,  rechtop zitten zonder hulp, tandjes krijgen, stilaan beginnen kruipen (sluipen) , en nu probeer je al te staan!!

Mn lieve poppetje, wat word je groot! Hoe mooi heb je ons leven gemaakt, verrijkt, je bent mn zonnetje.. en maanmama’s hebben dat nodig heel veel zon.

Ik zie je graag!!!

xxx