Het allerleukste aan de lente is savonds thuiskomen, de klok stil zetten – niet denken aan de avondrush - en gewoon nog een half uurtje buiten spelen. En nog veel leuker is het om te zien hoe mn twee kleine schatten elke avond weer super enthousiast zijn van elkaar terug te zien. Ik zie ze zo graag samen spelen.. da’s nu eens puur ontspannen en genieten!
10 minuten heeft het geduurd, het dolle enthousiasme van de aller eerste blote benen van het jaar.. tien minuten en toen viel ze op de grond op het terras.. en dat doet heel veel pijn aan blote knietjes.. Samen met eerste keer buiten ontbijten, nieuwe schoenen, nieuw rokje, dus meteen ook eerste keer kapotte knieën. Ik moest wel even slikken, want het was lang geleden dat ik nog een schaafwonde had gezien. Het gat was ook veel te groot om af te plakken met van die mini kinderpleisters, die ik onlangs toch maar eens had aangeschaft (waarom maken ze die nu ook zo klein?!!!) Natuurlijk onmiddellijk een groot drama omdat ze een plakkertje wou met een Olifant, (Plakkertje van olifaaaaaaan, plakkertje van oooooooliiiifaaaaaaaaaaaaaaaaaaannnnttttt) Gelukkig kan ik in zulke noodsituaties enorm snel graven in mijn ondoorgrondelijke brein, om zo toch nog tot een gepaste peutervriendelijke oplossing te komen. Bij deze is het meteen bewezen dat het geen kwaad kan om af en toe coole gadgets in te slaan 
Eat this, meneer “10 euro voor wat plakkers en een eend die ge nooit van uw leven gaat gebruiken?!”
Ik ben trouwens niet eeuwig van plan om mn voorkeur voor paars op te dringen aan mn dochters.. het waren gewoon de enige mooie schoentjes in de winkel. (buiten de mega cute paarse cowboyboots.. maar we zochten dus zomerschoentjes.. ) Neen echt, overal wit (wie doet er zn kinderen nu witte schoenen aan.. ) en vooral heel veel overdreven roze *blink *blink*.
Donkere schoentjes dus, met paarse accentjes.. omdat ik, maar vooral omdat zij ze ook mooi vond
Na tien minuten nu wel al gehavend met krassen van de val.. misschien daarom die bleke schoenen?
Ps: De eerste keer carnaval vond ze ook niet echt geweldig. Ahn neen, hoe zou je zelf zijn als je ineens tien spekken tegen je kop gesmeten krijgt wanneer je net wakker bent en nog niet klaar was voor grote camions met luide claxons en slechte muziek die veel te luid stond.. en snoepjes die je niet wou oprapen omdat ze in de modder lagen en omdat je dat vies vond.. Geen carnavalfans dus hier ten huize maanmama. Eat this, in de andere richting… mevrouw “Komaan lieveke, laat ons nu gaan kijken, het is carnavalstoet int stad, dat gaat ze kei plezant vinden… “
Ze zijn er.. en zoals elk jaar schitteren ze in onze tuin, onze prachtige magnolia boom staat volop in bloei. Zou u ook niet zo willen ontwaken?
En dan vergeet ik nog deze 2 zonnetjes, die het allemaal nog mooier maken!
Een maand lang is het hier vrij donker geweest. Een hele maand heb ik het mezelf gegund van mn kop te laten hangen. Maar nu is het welletjes geweest. Van nature uit ben ik positief ingesteld. Ik kan extreem triest zijn bij momenten, maar kan dingen makkelijk van me afzetten of schrijven. Deze keer is het echter niet zo vlotjes gegaan.. het verdriet kleefde aan me, het zat onder mn vel. Daar zit het nog steeds… en af en toe komt het terug naar boven. Maar ik WIL niet meer somber zijn. Ik wil terug lachen… en het menen! Ik wil terug onder de mensen komen ik wil terug zon in mn leven.
En die zon was in overvloed aanwezig dit weekend. We zijn samen weggeweest. Lekker gaan eten, pintje gaan drinken… ik heb me oprecht geamuseerd, hard gelachen en me zelfs niet schuldig gevoeld. Ik ben gaan winkelen heb een nieuwe outfit gekocht. Het kan oppervlakkig klinken, maar jezelf zo eens in het nieuw steken is goed voor je ego. Heb ook een fleurig jurkje gekocht voor mn lief poppetje. We zijn voor de aller eerste keer gaan zwemmen. Het is altijd al een waterratje geweest, maar zo eens lekker zot doen in een echt groot zwembad samen met mama, dat vond ze gewoon geweldig. En mn hart loopt over van geluk als ik haar zo euforisch mag zien. Ons huis werd grondig onder handen genomen, alle kamers blinken. We zijn met papa gaan wandelen in het zonneke, we hebben lekkere taart gegeten… En we zijn samen moe maar voldaan gaan slapen.
De nieuwe lente is aangebroken. De zon is eindelijk doorgebroken, en heeft grote kuis gehouden in mn hoofd. Alle hartzeer en somberheid werp ik van me af. Ik smijt niets weg maar ik berg alles veilig op in een grote pot en die komt op het rek waar al vele kleine potjes staan. Pijn is nu eenmaal een deel van ons verhaal… maar nu sla ik met plezier deze bladzijde om, hoera voor de aller eerste zon!
