Het oorspronkelijke plan was om heel vroeg naar het Miat te vertrekken zodat ik voor de massa daar zou zijn. Helaas voorspelde railtime niet veel goeds over de treinen en veranderde ik het plan. In plaats van alleen te gaan besloten we er een familie uitstap van de maken. De man in huis zag het eerst allemaal niet goed zitten maar ging overstag voor mijn enthousiaste aanprijzing van de mannenhoek en eigenlijk vooral omdat hij in een vriend van ons een aangename lotgenoot had gevonden. We kwamen aan in volle drukte, de geïmproviseerde buitenspeeltuin was meteen een dikke hit. Maar toen er binnen een gigantische file stond en we zelfs de lift niet eens uit raakten, keerden de moedige mannen hun kar, namen elk een buggy mee (waarvoor dank) en verlieten na louter tien minuten alweer het pand.
Wij vrouwen, bleven achter met de twee oudste kindjes. Deze waren echter ook niet enthousiast over de massa… dus versnelden wij onze tred en baanden ons een efficiënte weg door al het moois. Maar de meisjes waren moe en hadden honger.. en konden niet warm gemaakt worden voor een grime sessie en ook niet voor de tekenhoek. De kleertjes waren mooi, maar het was helaas veel te druk om op ons gemak rond te kijken en te vergelijken. Lune zag een kleedje van de beren en dit zou het zijn. Geen gepalaver over een broekje, een mooie T-shirt, een pennenzak of een dekentje erbij. Neen neen het kleedje van de beren en op was het geduld… en of we nu asjeblieft wouden betalen? Ik scharrelde na even twijfelen toch ook nog een kleedje voor het kleinste meisje mee.. want het moeten niet altijd afdragertjes zijn. We haastten ons weg van de massa op zoek naar kalmere oorden. Jammer genoeg waren taartjes en koffie ook geen optie.. veel te veel volk, ze zagen er nochtans overheerlijk uit.
We ontdekten de vierde verdieping waar we vol spanning wachtten op Pieter Gaudesaboos voor een leuk verhaal. Helaas gunden onze kinderen hem niet meer tijd dan een academisch kwartiertje.. dus bleven we zitten op onze voorlees honger en verlieten we het pand richting papa’s op de Vrijdagsmarkt.
Conclusie van het verhaal.
- Misschien toch maar beter zonder kindjes gegaan. Want ik denk dat ik zooveel mooie, coole, prachtige dingen niet heb kunnen zien.
- Ik denk dat mijn oudste telg besmet is geraakt met de naaikriebels. Zo vroeg ze me deze morgen, hoe je zo’n mooi kleedje eigenlijk maakt. Ze sprak enthousiast dat ze zelf al kan knippen en plakken, en of we ze misschien samen eentje konden maken. Hmm, ik ga me misschien toch eens moeten laten bijscholen… want verder dan een knoop aannaaien kom ik helaas niet. Dus ja, er is werk aan de winkel.
- Als er een tweede editie komt, dan trek ik mn stoute schoenen aan en schrijf ik me wèl in voor een workshop!
- Op de Vrijdagsmarkt stond een draaimolen, dus de dag van onze kinderen was ook weer helemaal goed.
- Maar het aller- aller leukste van de dag, dat was de grote witte plastiek zak die onze dochters op straat vonden en waar ze een uur lang mee hebben rondgehuppeld.. jaja een kinderhand is gauw gevuld.
- Proficiat aan de organisatie, het was indrukwekkend en alles was tot in de puntjes afgewerkt tot op de etiketjes aan de kleren toe. De zelfgemaakte tas waarin alles zorgvuldig werd verpakt nog eens gevuld met allerhande leuks, was zo één van de aangename verrassingen.
- Het moet overweldigend geweest zijn, voor de ouders van Annick.. zo bedacht ik me ‘savonds wanneer ik terug thuis kwam. Maar het moet des temeer pijn gedaan hebben, dat ze er zelf niet bij kon zijn. Rauw, vergeten verdriet waar ik toch ook wel even stil van werd..
- Ik kuste nogmaals mn beide handjes met die twee fantastische meisjes van mij, die overigens goddelijk stonden met hun Van Katoenkleedjes.
Oordeel zelf maar, echte Van Kapoenen 
