In diksmuide onder de toren, daar vond ik mijn lief

Mijn eerste festival van de zomer is een feit en zo ook mijn eerste kinderloze nacht. Ik sliep in een tent terwijl het bakken water regende en werd 2 keer wakker van bliksemflitsen en luid gedonder; dus een nacht zonder kinderen staat niet garant voor een bedje met rozen.

Maar wat heb ik genoten! Genoten van het heerlijke weer, genoten van nog eens het liefje van mn man te zijn, genoten van nog eens onbezonnen wijn en pintjes door elkaar te drinken. We gingen op stap met goede vrienden, vrienden waarmee we dat 10 jaar geleden ook al deden. Het is heerlijk om te zien hoe we allemaal in het volwassen leven van huizen en kinderen gestapt zijn, maar op sommige dagen toch nog uitgaan alsof we 20 waren. Het was een verademing om eens niet op mn hoede te moeten zijn en mn derde oog bij mn ouders achter te kunnen laten. Het was lang geleden dat ik me nog zo relaxed heb gevoeld. Ik huppelde door het gras en zong zoals ik het in jaren niet meer deed. Goram Bregovic deed mn hele lichaam dansen  en Thé Lau kroop onder mn vel zoals alleen te Scene dat kan doen. Intens gelukkig was ik, wanneer ik het nummer “Open” luidkeels meebrulde.

We kusten elkaar zoals toen we net verliefd waren. Ik genoot van de muziek en zijn armen om me heen. Het was heerlijk om samen wakker te worden en niet onmiddellijk te hoeven bewegen. En wat deed het deugd, een simpel ontbijtje in het gras gevolgd door een sigaretje, zonder me schuldig te voelen. Ik ben blij, mn liefste, dat ik je terug vond, daar onder die toren…

diezelfde avond nog

Ik weet niet of u dikwijls omhoog kijkt maar de maan is prachtig de laatste dagen.
Wij hebben nog geen gordijnen in onze kamer en daardoor hebben wij elke avond een prachtig zicht.
Het is ook in dat licht van de maan dat jouw voeten de mijne lichtjes aanraakten, jouw handen de mijne terugvonden en jouw lichaam dat van mij omhelsde.
Je zei niets, je hield me gewoon in je armen op zo’n manier dat ik voelde dat jij het ook nog wist..

Stilte is soms zoveel mooier!
Zonder woorden genas je al mn pijn gewoon door dicht bij mij te zijn.
En me zo te doen beseffen dat ik eigenlijk dolgelukkig ben.
Want Maanmeisjes hebben geen verdriet, het is de maan die huilt in hen…

Morgen

4 lange dagen thuis.. 4 lange dagen… 4 piekerdagen. Ik probeer te vechten tegen de negatieve gedachten, tegen de tranen, tegen mn zelfmedelijden. Ik probeer het over een positieve boeg te gooien. Nog nooit heb ik zoveel gewassen, nog nooit heb ik zoveel gestreken, soep gemaakt, taart gebakken, heen en weer gereden, veel met ons klein meisje gespeeld. Genieten van het mama zijn… Want dat is toch wel een zeer belangrijke nuance.. ik BEN al mama. En ik heb een pracht van een dochter. Een dochter die straalt.. die telkens weer een brede lach op mn gezicht tovert. Een lief klein poppetje dat vrolijk verder kruipt door het leven.. onschuldig, onwetend..  en alijd zo blij.
Het is haast onmogelijk van triestig te zijn met zo’n zonnetje in huis.

Ik geniet van hoe haar armen in de mijne verstengeld tijdens het drinken van haar fles.
Ik besef dat dit klein wezentje mn alles is, mn leven.  Geen enkel verlies, niets maar dan ook niets kan opwegen tegen mn prachtige man die lief vanachter zn computerscherm naar ons kijkt en dit kleine meisje dat hier zalig uitgestrekt op mn buik ligt.

Morgen is dé dag, de dag van de pijnlijke ingreep. Ik streel zachtjes over mn buik, ik ben er klaar voor.

een stille dood.

In de verte hoorde ik de gynaecoloog praten over mogelijke opties. De hele uitleg ging aan me voorbij… “… dinsdag morgen dan. Het enige wat wat u hoeft te doen is nuchter zijn… ”

En daar stonden we dan op de donkere parking. Neergeslagen, in de vlucht gepakt, alleen met ons verdriet.. We vielen in elkaars armen… huilen lukte nog steeds niet.. we reden naar huis… maar zwegen heel de rit. In mn hoofd maalden de donkere gedachten rond, een miskraam? waarom? Hoe? Wat als het nooit meer lukt? Ik wilde schreeuwen waarom ik weer, ik wilde janken.. maar eigenlijk wilden we alle twee hetzelfde, naar huis gaan naar onze kleine dochter, haar vastpakken en haar ons doen voelen dat alles goed komt.

Ze flappert enthousiast met haar armpjes bij onze thuiskomst. Ze lacht, slaat haar kleine armpjes om mijn nek, en legt luid kirrend haar hoofdje op mn schouder.. ze is perfect gelukkig. Ik kan mn tranen niet langer bedwingen, ik huil maar tegelijkertijd moet ik lachen om onze kleine zotte doos. Ze vult het gat dat eerder werd geslagen in mn hart ik voel mn lichaam overlopen van intense moederliefde.. Maar de pijn blijft.. als een bittere nasmaak.  Moet ik nu ook vertellen dat er géén broertje of zusje komt? In tegenstellig tot wat we al weken blij aan het verkondigen waren.. Ik krijg het niet over mn lippen…  ons klein geheimpje sterft een stille dood…