twee meisjes – mn hart

Ik kan zo intens genieten, van jullie lach, jullie getater, van gewoon naar jullie te kijken.
Samen zingen, samen lachen, samen heel gek springen.
Knuffelen met armen en benen. Boekjes lezen, liedjes zingen, lachen en blijven lachen
alle drie tegelijk.
Wandelen, fietsen, schommelen, zwemmen, met een rokje heel mooi draaien.
Roepen en boos zijn, maar nooit voor heel lang
want er is er altijd wel ééntje die mn boze blik kan doen smelten.
Twee zo verschillende meisjes en toch zo’n schattig paar.
Vier kleine armpjes, die zoveel liefde kunnen geven.
Nooit had ik gedacht dat het mogelijk was om jullie alle twee zo graag te zien
en jullie samen nog veel meer.
Twee zotte, koppige, ongelooflijk boeiende meisjes.
Elke dag blijven jullie me verbazen.
Jullie zetten me met beide voeten weer op de grond
als ik soms even vergeet welke de prioriteiten zijn.
Mijn leven is ver van perfect, maar het is zoveel mooier met jullie erbij.
Mn lieve lieve schatjes, wat is het heerlijk om jullie mama te zijn!

Een dikke kus, een knuffel en een vlinderzoen.
Je allerliefste mama-wama x

Mijn Week moederhart

Er zijn niet veel momenten dat ik tijd heb om gewoon rustig naar jou te kunnen kijken. Kijken en beseffen hoe mooi je bent, me afvragen hoe wij zoiets moois hebben kunnen maken. Ik hou van je bolle kaakjes, je schattig neusje met die petieterige witte stipjes erop. Ik kijk naar de rode vlek op je voorhoofd, die ik eigenlijk al lang niet meer zie en waarvan ik steeds weer verschiet op foto’s omdat ze daar zo intens aanwezig lijkt. Je ligt daar zo ontspannen, met je armpjes wagewijd open, ongegeneerd gelukzalig met af en toe een lach. Droom je? En waarvan dan? Je mama, of gewoon simpelweg van je melkvoorraad. Besef je al dat je een zusje hebt en een papa, die jou zo ongelooflijk graag zien? Of is alles nog leeg, daar in dat kleine hoofdje van jou? Het is haast onmogelijk me voor te stellen, hoe de dagen waren toen jij er nog niet was. Je bent onuitwisbaar, onmisbaar geworden, jij daar, jij klein zorgeloos wezentje, diep slapend, zo intens bezig met gewoon aanwezig zijn.
Niemand kan zo vredig slapen als jij, je straalt een prachtige stilte uit die me zo gelukkig maakt. Ik hang boven je park naar jou te staren, zo dichtbij dat ik je heerlijke geur volledig in me opneem. Ik word er helemaal week van en twijfel even of ik je in mn armen zou nemen om je op mn buik te laten verder slapen, zodat jouw ademhalig één wordt met die van mij, heerlijk vind ik dat. Maar ik bedenk me dat ik best gewoon geniet van deze kleine time out, want zo vaak gebeurt het niet, dat ik gewoon tijd heb om zo maar rustig naar jou te kunnen kijken..

De mooiste lach

Die morgen had ik slecht geslapen, verkouden, buik die in de weg zat,
snachts enkele uren klaarwakker gelegen…  een morgen waarop je je
wekker verafschuwd een morgen waarop je ogen gewoon niet open willen
gaan. Het enige dat dan soelaas biedt is een lekker warm bad. Ik ben
een echt badbeest en na een half uurtje dobberen ziet de wereld er steeds weer beter uit.

Ik hoorde mn engeltje wakker worden, ik hoorde hoe ze “mama-papa” -
riep. Smorgens ben ik al lang gaan werken, en zie ik mn poppetje normaal niet.
Ik hoorde haar druk tateren in de gang tegen papa: “Nune mekje drinken -
papa kleetjes aan- mama wejken auto,- … ”  en ik hoorde hoe ze de
badkamer binnenliep en dan heel stil bleef staan. Het douchegordijn
was dicht, en ik lag nog lekker met mn gigantische buik te drijven.
Voorzichtig liep ze naar het bad, waarop ik luid “BOEH” – riep. Ze
viel op haar poep  van het lachen en was zo ongelooflijk blij van mij
nog thuis te zien. Ze huppelde de badkamer rond, “Mama Mama  Mama” -
sprong hevig op en neer en klapte spontaan in haar handjes. Sinds kort springt
ze, en dat is zo heerlijk om te zien. Dat kleine vrolijke meisje van
me, met de aller mooiste lach. Zo blij om mij te zien.. ze beseft maar
half hoe gelukkig dat onvoorwaardelijk enthousiasme mij maakt.

Ik keek niet langer naar de klok. Dacht: ” Och ik neem wel een latere trein” – en
nam de tijd om rustig samen met ons drietjes te eten. Een onverwachte
zalige morgen, als was het al weekend .. Hoe een crappy nacht toch nog kan
omslaan in een perfect gelukzalige morgen.. en dat allemaal door één simpele
maar ooh zoo mooie lach!

Het gaat goed!

Alles onder controle. Toch één bemerking “HOE LANG KAN EEN MAMA VERDER MET ZO WEINIG SLAAP?” Nee serieus, in het ziekenhuis heb ik nachten niet geslapen. Te bezorgd, ademt ze nog? Hebben haar handjes nu niet ongelooflijk koud? Zou ik nog ns moeten pamperen.. en als de slaap het gepieker dan eindelijk overwonnen heeft, komt er wel altijd een verpleegster met veel geweld vragen of je nog iets nodig hebt tegen de pijn..
Het is ZAALIG om weer in ons eigen bed te slapen. Ik lig nog steeds vaak te luisteren of ik haar nog “hoor leven” Maar ze eet regelmatig, ik kan er mij klok op zetten. Voorlopig is het om de 2 uur. Eten geven pampertje doen en dan onmidelijk weer slapen. Ik handel al volledig op automatische piloot en besef zelfs niet meer dat ik eten geef en dat ik haar effectief terug in haar bedje leg. Dit leidt dikwijls tot schrikwekkende reacties wanneer ik in het midden van de nacht echt wakker spring “WAAR IS DE BABY!!!!” Om dan bevreesd links en rechts van mij te kijken en dan zelfs naast ons bed om zeker te zijn dat ik haar niet verpletterd of laten vallen heb op de grond. Mn lieveke heeft al doodsangsten uitgestaan.. die springt mee wakker, niet wetend wat er is gebeurd.. bleek van angst door mijn dramatische uitroep.. Om dan met een kloppend hard de slaap ook zelf weer probeert te vatten.

Och het went.. Maar hoe lang hou je dit vol? De eerste dagen profiteerde ik ervan om alles ns netjes op te ruimen wanneer ons klein meisje overdag sliep. Maar al gauw heb ik me moeten neerleggen bij de belangrijkste vuistregel der jonge moeders. SLAPEN WANNEER JE BABY SLAAPT. Ik voel me er een beetje vreemd bij, die kleine dutjes overdag. En soms ben ik bang dat er iets gebeurt terwijl ik lekker lig te slapen. Maar wees gerust. Je slaapt maar je slaapt op waakstand, zodra je het kleinste geluidje opmerkt gaat er al een oog open om te zien dat je kleintje nog vredig ligt te slapen. En zo loop ik hier nog steeds actief rond, nu toch al 10 dagen . Ik lijk wel een Duracell konijn.. dat altijd maar blijft gaan.

Het is leuk om thuis te zijn. Maar ik ben toch zeer blij als papa savonds thuiskomt. Een babytje is prachtig. Maar veel communiceren doe je nog niet. Ik ben ook heel gelukkig dat ik ns een paar uurtjes ongestoord mag gaan liggen en dat mijn man ‘het waken’ en het verzorgen overneemt. Het zou niets voor mij zijn, alleenstaande moeder. Ik heb onze papa meer dan nodig. Niet alleen om de taken over te nemen. Maar vooral om de verwondering te delen. Om samen verbaasd te zijn van wat ze nu alweer kan. Om elkaar vertederd te knuffelen wanneer ze een zalige zucht slaakt en weer ns zeer mooi naar ons lacht. Het is vermoeiend maar het is prachtig om mama te mogen zijn. Ik kan uren naar haar staren en overlopen van liefde, vreugde en moedergevoel…  Ze is gewoon perfect!