*slik*

Een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis triest en ongelukkig te wezen. Ik word er stil van, hoe snel het allemaal is gegaan. Wie had toen gedacht dat ik hier een jaar later met een prachtige baby in mn armen zou zitten. What a difference a year makes…

vergeten…

Het weekend was zonnig en gezellig maar deze nacht vielen er tonnen regen uit de lucht… en in een slapeloos moment begon ik naar de druppels op het raam te staren. Mn gedachten dwaalden af.. naar donkere oorden waar ik eigenlijk niet wou zijn..

Toen we pas samen waren, sliepen we een heel jaar lang in een eenpersoonsbed een heel jaar lang, in een koude winter, maar ook in een snikhete zomer. Badend van het zweet maar steeds verstrengeld in elkaars armen, we ademden elkaar. Naarmate de jaren vorderden kochten we telkens een groter bed. Ik merk op dat een meter tachtig heel erg breed is en dat we sinds kort wel heel  ver van elkaar verwijderd zijn,  een snelle nachtzoen en dan rollen naar een andere kant.  Ik strek mn arm en raak je gezicht lichtjes aan, je gromt en rolt je als in een automatisme op je andere zij…  Ik vraag me af of deze fysieke afstand  zich nu ook emotioneel manifesteert… Besef je waarom ik hier wakker lig? Er rollen dikke tranen over mn wangen en ik probeer zachtjes het snikken weg te bijten..  maar wat ik eingelijk wil is dat je me hoort, dat je me begrijpt en dat je me troostend vastpakt en dat je mn lichaam volledig omhult met het jouwe, zoals alleen jij dat kan.
Maar vannacht ben je ver weg in je eigen wereld, je slaapt, je bent het  grote verdriet al lang vergeten. 12 weken in januari dat is 40 weken vandaag… 23 augustus, een dag die vrolijk omcirkeld staat in mn agenda.  Een groot verdriet, dat snel opgevuld werd door veel meer moois.. Maar het lidteken blijft… en daarin verschillen wij zo hard. Jij bent een eeuwige positivist en wilt altijd recht voorruit. Ik ben eerder melancholisch en hou vast aan het verleden. Ik probeer alles netjes op te bergen, maar soms doe ik oude trieste potten open… en voel ik onmiddellijk weer diezelfde pijn.  De pijn van een immens verlangen, de pijn van de onoverkomelijke leegte, en de pijn van het helemaal alleen zijn.  Vandaag dwaalden mn gedachten constant af, vandaag kon ik niet vrolijk zijn. Vandaag was ik ontgoocheld wanneer  je vroeg waarom ik zo stil was… Vandaag heb ik een hekel aan je altijd maar gelukkig zijn.

Vandaag ga ik heel vroeg naar bed.. rol me op in een bolletje,   en aan mijn kant – ver weg  van jou – baad ik in zelfmedelijden en omhul mezelf in langvergeten pijn, vandaag wil ik voor heel even, ongelukkig zijn.

Een potje pijn en een streepje zon.

Een maand lang is het hier vrij donker geweest. Een hele maand heb ik het mezelf gegund van mn kop te laten hangen. Maar nu is het welletjes geweest. Van nature uit ben ik positief ingesteld. Ik kan extreem triest zijn bij momenten, maar kan dingen makkelijk van me afzetten of schrijven. Deze keer is het echter niet zo vlotjes gegaan.. het verdriet kleefde aan me, het zat onder mn vel. Daar zit het nog steeds… en af en toe komt het terug naar boven. Maar ik WIL niet meer somber zijn. Ik wil terug lachen… en het menen! Ik wil terug onder de mensen komen ik wil terug zon in mn leven.

En die zon was in overvloed aanwezig dit weekend. We zijn samen weggeweest. Lekker gaan eten, pintje gaan drinken… ik heb me oprecht geamuseerd, hard gelachen en me zelfs niet schuldig gevoeld. Ik ben gaan winkelen heb een nieuwe outfit gekocht. Het kan oppervlakkig klinken, maar jezelf zo eens in het nieuw steken is goed voor je ego. Heb ook een fleurig jurkje gekocht voor mn lief poppetje. We zijn voor de aller eerste keer gaan zwemmen. Het is altijd al een waterratje geweest, maar zo eens lekker zot doen in een echt groot zwembad samen met mama, dat vond ze gewoon geweldig. En mn hart loopt over van geluk als ik haar zo euforisch mag zien. Ons huis werd grondig onder handen genomen, alle kamers blinken. We zijn met papa gaan wandelen in het zonneke, we hebben lekkere taart gegeten… En we zijn samen moe maar voldaan gaan slapen.

De nieuwe lente is aangebroken. De zon is eindelijk doorgebroken, en heeft grote kuis gehouden in mn hoofd. Alle hartzeer en somberheid werp ik van me af. Ik smijt niets weg maar ik berg alles veilig op in een grote pot en die komt op het rek waar al vele kleine potjes staan. Pijn is nu eenmaal een deel van ons verhaal… maar nu sla ik met plezier deze bladzijde om, hoera voor de aller eerste zon!

niet echt ..

Terug gaan werken is uit mn veilige cocon kruipen. Onder ogen zien dat het leven verder gaat, terug op die malle molen stappen. Terugkomen naar collega’s die allemaal denken dat ik buikgriep heb gehad en nietsvermoedend blijven doorvragen of het echt wel met me gaat omdat ik er slecht uitzie, bleek en vermagerd .. en of ik nog niet wat langer thuis had moeten blijven. Het is constant tranen wegslikken. Het is vrolijk praten met mn 5 zwangere collega’s die enthousiast hun echo’s laten zien en buiken vergelijken. Het is op mn hart laten trappen en savonds de kapotte stukjes van mn bureau samenvegen.. om dan thuis de brokken te lijmen. Het is mn volledige (geheime) agenda herzien en nu in paniek toch nog verlof aanvragen in de laatste helft van het jaar.. Het is boos zijn op mezelf juist omdat mn leven zo gewoon terug verder gaat. Het is alle eerder gemaakte plannen en dromen voorzichtig uitgommen maar proberen de pagina’s niet te kreuken. Het is pijnlijke paswoorden terug vervangen in niets betekenende woorden. Het is staren naar nummers op mn scherm maar me niet kunnen concentreren. Het is me afzonderen, en smiddags niet gaan eten. Het is vroeger naar huis gaan. Me ergeren aan mensen op de trein die klagen over belachelijke futiliteiten..
Terug gaan werken is moeilijker dan verwacht

De dag dat je er niet meer was.

Hoe neem je afscheid van iets dat niet meer is..
In mn hoofd ben je er nog steeds.
Mn lichaam voelt nog steeds zwanger aan elke keer ik over mn buik streel denk ik aan jou.
Maar binnen enkele uren zal je er niet meer zijn, niets tastbaars.. buiten een echo van 8 weken.. ik vond je toen al zo mooi, jij was perfect.

We zetten ons klein meisje, jouw grote zus af in de crèche. Ik geef haar een zoen.. en plots word ik overvallen door de beklijvende gedachte dat ik er misschien straks zelfs niet meer zal zijn. (een foutje is gauw gebeurd.. ) Ik krijg de tranen in mn ogen en neem haar stevig in mn armen als was het de aller laatste keer. Het meisje van de crèche geeft me een bemoedigende knipoog en bij deze laat ik onze dochter achter in haar bekwame armen.
Doemdenken dat doe ik nu altijd .. en dan ook steeds in situaties die op zich al erg genoeg zijn.. dan kan ik me altijd beangstigend levendig inbeelden hoe het nog erger kan zijn..
“Wat zou je nu doodgaan tijdens een narcose.. dat is volledig routine.. daar sterven geen mensen meer” Ik veeg mn tranen weg in de auto.. en herpak me. Gelukkig blijft mn liefste steeds nuchter en kan hij mij zo terug tot rede brengen.

In het ziekenhuis ben ik kalm en berustend. Het gaat allemaal heel snel, zodra op de kamer word ik onmiddellijk in een blauwe jurk gehesen en rijden ze mn bed de kamer uit.
Het is een lange weg van mn kamer naar de operatieruimte. Ik heb het gevoel in een grootkeuken beland te zijn. En dan laten ze me achter… Tientallen groene mannetjes lopen sporadisch voorbij. Ze klagen over hun uurrooster, ze roddelen over collega’s en ik lig stilletjes te bibberen. Ik erger me en vind het volkomen ongepast. Wat zitten ze in godsnaam te zeiken over pietluttigheden terwijl ik hier lig en zo iets vreselijks moet ondergaan! De klok tikt 9.30. Ik vecht tegen mn tranen en hou mn handen stevig gedrukt op mn buik. Ik probeer mn kindje te voelen en het in gedachte heen en weer te wiegen … in mn hoofd zing ik een lied. “ Het ga je goed mn lief klein wezentje”

Eens ze me verder rollen gaat het allemaal ontzettend snel, met 4 man binden ze me vast en koppelen allerhande draadjes aan. In een mum van tijd val ik, nog voor ik het besef in een diepe diepe slaa….

….

“Maaaamaaaaaa maaa maaaaaaaaa” het geschreeuw gaat door merg en been. Ik hoor een kindje hysterisch huilen.. maar ik herken de tranen niet. Ik ben in de war, en in paniek en weet niet goed waar ik ben. Ik kan niet bewegen… maar ik wil dat kindje helpen.
De klokt toont 10u en dan realiseer ik me waar ik nu ben. 10uur, lang heeft het niet geduurd.
Enkele minuten en een heel leven is vakkundig weggegomd… Ik ben nog maar half wakker en mn hart bloed door het wanhopige gehuil. Even denk ik dat het mn lichaam is dat huilt.. maar dan besef ik dat er een klein jongetje is wakker geworden. Ik kan hem niet zien door een kleurrijk gordijn dat tussen ons in hangt maar ik voel de pijn en kan er levendig een triest betraand gezichtje bij denken. Ze rijden het bedje weg en de gynaecoloog komt me vertellen dat alles goed verlopen is. Ik weet dat ze het goed bedoelt maar hoe kan het nu goed verlopen.. als alles goed zou verlopen zijn dan zou ik hier nu niet liggen en zou ik in de zomer voor de 2^e keer mama zijn! Ik ben te moe om te reageren, ik ben te moe om nog een vraag of een opmerking te verzinnen en voor ik nog eens met mn ogen kan knipperen staat er niemand meer langs mij.

Ik ben terug op mn kamer.. en daar zit mn liefste als een trouwe hond te wachten op een stoel in een half lege kamer.. op een plaats waar net mn bed nog stond. Hij zegt niets hij streelt enkel door mn haren en kust me zacht. Dit is exact wat ik nodig had en met een flauw lachje val ik terug in slaap.

een stille dood.

In de verte hoorde ik de gynaecoloog praten over mogelijke opties. De hele uitleg ging aan me voorbij… “… dinsdag morgen dan. Het enige wat wat u hoeft te doen is nuchter zijn… ”

En daar stonden we dan op de donkere parking. Neergeslagen, in de vlucht gepakt, alleen met ons verdriet.. We vielen in elkaars armen… huilen lukte nog steeds niet.. we reden naar huis… maar zwegen heel de rit. In mn hoofd maalden de donkere gedachten rond, een miskraam? waarom? Hoe? Wat als het nooit meer lukt? Ik wilde schreeuwen waarom ik weer, ik wilde janken.. maar eigenlijk wilden we alle twee hetzelfde, naar huis gaan naar onze kleine dochter, haar vastpakken en haar ons doen voelen dat alles goed komt.

Ze flappert enthousiast met haar armpjes bij onze thuiskomst. Ze lacht, slaat haar kleine armpjes om mijn nek, en legt luid kirrend haar hoofdje op mn schouder.. ze is perfect gelukkig. Ik kan mn tranen niet langer bedwingen, ik huil maar tegelijkertijd moet ik lachen om onze kleine zotte doos. Ze vult het gat dat eerder werd geslagen in mn hart ik voel mn lichaam overlopen van intense moederliefde.. Maar de pijn blijft.. als een bittere nasmaak.  Moet ik nu ook vertellen dat er géén broertje of zusje komt? In tegenstellig tot wat we al weken blij aan het verkondigen waren.. Ik krijg het niet over mn lippen…  ons klein geheimpje sterft een stille dood…

28 januari, de dag van de grote leegte…

Meer dan 2 jaar geleden maar nog steeds is er een lidteken van die immense pijn. 24 november 2007 is de dag dat mijn eerste zwangerschap na 9 weken op wolkjes leven, bruusk ten einde liep na een lange nacht krampen, een hevige bloeding en een curretage op de spoed. In een mum van tijd was alles voorbij – pats boem – en wij  bleven achter met een immense leegte die ik mezelf  nooit meer zag opvullen. Alles waren we kwijt, onze plannen, onze mooie vooruitzichten, mn vertrouwen in mn eigen lichaam…  mn positieve kijk op het leven.

Mn liefste en ik sloegen ons er doorheen vonden steun bij elkaar en iets meer dan een jaar later werd ons klein zonnetje geboren. Een droom van een zwangerschap, niets klachten , boordevol energie, een stralende baby die op de eerste dag al lief naar ons lachte, die na 8 weken al snachts doorsliep.. een klein lief poppetje dat ons op een korte tijd al zoveel liefde kon geven. Het leven werd zo mooi.. en ons dochtertje leek ons elke hindernis zo makkelijk te maken.

Weer 1 jaar later lijkt het leven opnieuw een vreemd pad voor ons uit te stippelen. Voor een 2^e keer worden we geconfronteerd met het pijnlijke verlies van een broos lichaampje dat al zo gauw een plaatsje had gekregen in ons hart een logische stap een uitbreiding van ons geluk, in de zomer zouden we met 4 zijn…
Het onwetend klein wezendje dat 2 weken geleden nog vrolijk rondspartelde in mn buik zou niet ouder worden dan 10 weken en 3 dagen. “Het moet nog maar 3 of 4 dagen geleden gebeurd zijn, sprak de gyneacoloog met een aangeslagen stem” 3 dagen.. en ik bleef me maar keer op keer af vragen wat ik in godsnaam die dag had gedaan.

Ik voel me slecht, ik voel me verraden door mn lichaam dat zelfs nu,  nog steeds zwanger aanvoelt.
Ik ben kwaad op god, kwaad op het leven. 2 jaar geleden had ik vrede genomen met de situatie, maar enkel op voorwaarde dat iemand hierboven zou garanderen dat ik deze beproeving nooit meer zou hoeven te doorstaan. Ik kèn de pijn van een jong moederhart, en ik heb het leven sindsdien weten te apprecieren, nooit zou ik nog iets vanzelfsprekend nemen, nooit zou ik ook maar durven klagen tijdens mijn 9 maanden zwanger zijn, ik zou het leven omhelsen als het allermooiste geschenk. Waarom dan ik? Waarom WEERAL ik. Wat deed ik nu in godsnaam verkeerd.

Huilen lukte me niet, ik kon enkel stil zijn.. heel stil en voor me uit staren.. staren naar de leegte…