niet gemakkelijk, zo ziek zijn…

genant – genantst

Als je tot 2 keer toe in slaap valt bij de tandarts, terwijl de vriendelijke mevrouw zo professioneel mogelijk probeert verder te boren maar achteraf toch even laat vallen dat ze dat in heel haar carrièrre nog nooit heeft meegemaakt, dan denk ik dat het hoogtijd is voor vakantie

Vakantie dus, vanaf…  NU

geen postnatale depressie, gewoon 13 keer blaaarcchh

- al dagen slapen in blokjes van 1.5 à 2 uur en borstvoeding geven in hetzelfde ritme

- daarboven ook nog een ziek en aanhankelijk meisje in huis hebben dat niet naar de crèche mag

- zelf ziek zijn, maar geen energie hebben om 3 uur te gaan zitten in de wachtzaal van je huisarts met een kleine baby tussen allemaal zieke mensen

- een liefste die voor 2 dagen naar het buitenland moest en het daar zo druk heeft dat die naar huis vergeet te bellen

- heel veel plannen, maar veel te weinig tijd – beseffen dat je al bijna 3 maanden thuis bent en je radeloos afvragen waar al die tijd naartoe is gegaan..

- propere kleren aandoen, die vervolgens binnen de 10 minuten weer ondergekotst worden

- moe zijn, lusteloos en al weken asexueel, en je afvragen of het ooit nog goed komt op dat gebied

- een hekel hebben aan je blubber buik

- ‘savonds voor de spiegel staan en opgedroogde kots terugvinden tussen je borsten

- een hekel hebben aan je kreisende baby, luidop jammeren dat je dit niet meer leuk vindt, en stiekem wensen dat ze enkele maanden ouder is, minder eet en doorslaapt (en je vervolgens onmiddellijk mega schuldig voelen over je gebrek aan geduld bij baby2 en jezelf terrecht wijzen dat zij ook het recht heeft om klein te zijn)

- vriendinnen met “goede raad”  en “tips” vervloeken omdat je je er alleen maar slechter en onzeker door voelt

- ‘savonds eens een glas wjin willen drinken in plaats van een dafalgan

- een moeder die wilt helpen maar eigenlijk aleen maar in de weg loopt en op je zenuwen werkt zodat je nog meer vermoeid geraakt

(wordt ooit vervolgd met de “joepie’s en de hoera’s” – beloofd!!)

Mijn klein melkmonstertje

Ze heeft het allermooiste neusje, ze is zo ongelooflijk mooi en vredig als ze slaapt (niets is meer rustgevend dan een klein lief poppetje dat op je buik ligt te slapen) , ze kreunt zo schattig wanneer ze stilaan wakker wordt. Een droombaby die eet, slaapt, al heel mooi rondkijkt, mn vinger zelfs al volgt met haar mooie (nu nog) hemelsblauwe oogjes, heel lief en voldaan kan lachen vlak nadat ze gedronken heeft. Overdag slaapt ze soms 4 uur door en kan ze soms zelfs 5 uur wachten op een volgende voeding.

Overdag.. want snachts.. snachts verandert dit engeltje in een klein melkmonster. Een onverzadigbaar klein kriepertje dat uren aan een stuk klaar wakker is. Het begint rond 11 uur savonds wanneer ze eet, dan niet wil boeren, overgeeft vanaf dat haar hoofdje de matras aanraakt, hikt, kucht, weent, kreunt van de krampjes, luidruchtig kaka doet en dat het liefst vlak na het verpamperen. Ze lijkt een bodemloze melkverorberaar, die gulzig weer wil drinken telkens als er een gaatje vrijkomt (door over te geven, te boeren of door gele drek in de pamper) Ze valt vredig in slaap op mn schouder, na koppig niet te willen boeren. Ik leg haar met ijzeren concentratie en in alle stilte zorgvuldig neer in haar bedje, ze slaapt verder, ik  doe het licht uit en val doodmoe maar tevreden neer op mn kussen, sluit mn ogen en denk OEF, ze slaapt. Wanneer ik me net gedraaid heb op mn goede zijde begint het gehik, gevolgd door overgeven, reutelen, grommen, wenen, krijsen..  Ik spring recht en neem haar terug bij mij in de hoop niemand wakker te maken. En dan begint het weer opnieuw, sussen met het tutje.. maar aan de hevige zuigreflex merken dat ze toch nog honger heeft. Eten geven… en mezelf voor een zoveelste keer afvragen waar ze dit in godsnaam allemaal steekt, proberen te laten boeren, ondergekotst worden, kleertjes verversen, pamperen… terug een wakkere baby aantreffen die alweer honger heeft… En zo gaan we verder tot een uur of 3 wanneer er plots een punt bereikt is waarop ze zich eindelijk overgeeft aan haar slaap. Een punt waar de tranen me soms in de ogen staan, door extreme vermoeidheid… waar ik wanhopig smeek.. “doe alsjeblief je oogjes toe, mama is moe”

Ze kreunt … maar het kreunen slaat om in zwaar ademen om dan weg te deinen in de allerschattigste vredige slaap. Ik maak een klein “thank god” gebaar en val onmiddellijk zelf in slaap. Helaas nooit voor lang, want waar ze overdag 5 uur kan tussenlaten blijft het ‘snachts helaas bij 2 en half of in het beste geval 3 uur. En ik kan u verzekeren, dat is niet genoeg om bij te slapen. Mn ogen schieten open.. wanneer ze wakker wordt doet ze dit niet rustig aan, neen,  ze krijst onmiddellijk de hele boel bijeen met een kleine schelle stem.. ik denk van de krampjes. Buikspieren of niet, rechtspringen doe je binnen de 2 seconden, zo verschietelijk. Zij klaarwakker en hongerig.. alweer. Gelukkig drinkt ze in een tweede ronde maar 20 minuutjes en valt ze daarna sneller in slaap.. Maar voor ik het weet is het al morgen. Wanneer ik mn ogen open is alsof ik niet heb geslapen.. zo moe dat ik nog ben. In de goeie dagen dat ik niet hoef op te staan, blijf ik liggen en slaap ik een volgende cyclus mee, met een beetje geluk 3 uren, tot een uur of 11. Het is wat vreemd om te ontbijten wanneer het eigenlijk al middag is. Het lijkt wat marginaal om de rolluiken pas op te trekken om 12 uur, om pas aangekleed te zijn om 1,  maar ik heb mn slaap echt nodig en profiteer van de 3 dagen dat onze grote meid naar de crèche is. Wij volgen ons rare eigen ritme en zo gaat het goed.. want vanaf dan wordt ze weer die schattige rustige baby, dat kleine mooie meisje. Ik vergeet meteen de lange nachten en smelt telkens weer wanneer ik haar zie. Ik geniet intens onze namiddag en avond met ons viertjes… genieten zoveel ik kan… tot dat het melkmonstertje komt.