fa(l)len

Twee jaren en een feilloze carriere eindigde in haar aller laatste week met een telefoontje van één van de verzorgsters van de crèche. “Lune is gevallen” , zei ze, “en ik vrees dat ze naar het ziekenhuis moet. Is dat ok voor jullie?”

Of dat ok was, natuurlijk, ze had er al moeten zijn. Ik stond op straat, en was op weg naar het station. Ik klikte mn telefoon toe en wandelde verder. Even was er niets in mn hoofd en werd het oorverdovend stil. Dan begon ik plots te lopen alsof ik daardoor sneller thuis zou zijn. Ik rende het station binnen, negeerde de rode cijfertjes, en liep blindelings naar mn vertrouwde trein. Die trein zou vertraagd zijn, vernam ik later, door spelende kinderen op het spoor. Mn liefste zat in Duitsland en dat is dus nog verder dan mij, hij zou er zeker ook niet op tijd geraken, dus belde ik (voor een zoveelste keer) mn papa, mn eeuwige reddingsboei in nood. In plaats van mn vader kreeg ik een irritante proximus stem aan de lijn, die me droogjes vertelde dat mn uitgaande gesprekken waren geblokkeerd, wegens een openstaand bedrag van 35 euro en 10 cent. Dit bedrag had ik nota bene de avond voordien (helaas inderdaad met 3 weken vertraging) betaald. Bellen lukte niet, wel kon ik een betalingsgelofte afleggen, zo zou ik gespaard blijven van 25 euro kosten voor de re-activering van mijn lijn. Helaas gebeurde er daarna niets meer en was het bellen nog steeds onmogelijk. Als verdoofd stapte ik op de trein. Het bleef maar malen in mn hoofd. Wie is er nu bij haar, hoe erg zou het zijn. Al gauw stonden de tranen in mn ogen en vroeg ik met een bevende stem aan de lieve mevrouw naast mij of ik haar telefoon zou mogen gebruiken omdat mn meisje gevallen was in de crèche. Mn handen beefden zodanig dat smssen duidelijk niet zou lukken. De vrouw zei dat ik misschien beter gewoon belde, en zo deed ik. Ik belde mn vader en barstte meteen in tranen uit. Dat ze gevallen was, en dat ik niet wist hoe erg het was, en dat ze haar naar het ziekenhuis hadden gebracht en dat ik vastzat op de trein en ofdat hij langs kon gaan, en ofdat hij het ziekenhuis wist zijn – het was aan de kreatos naar links, vlak over de nieuwe brug..  Mn vader maande me aan om kalm te zijn. Want hij had geen flauw idee over wie ik het had en wat hij nu juist moest doen. Ik stopte mn waterval van woorden, ademde diep en sprak heel traag: “Lune is gevallen in de creche – ik zit vast op de trein – wil jij naar het ziekenhuis gaan?” En dat deed hij.

Ik slikte mn tranen weg, veegde de vreemde mevrouw haar telefoon schoon en gaf hem met een nog steeds bevende hand terug. Ondertussen had ik de volledige aandacht van de coupé in de trein. Iemand vroeg of ik er zou geraken, dat zij het ziekenhuis wist zijn. “Niet nodig” , knikte ik, “.. ik heb een auto, ik hang alleen maar af van de trein” Iedereen hernam zn activiteiten, (sommige konden het echter niet laten van eerst even bedenkelijk met hun ogen te rollen vooraleer ze hun krant verder doorbladerden) maar het raake me niet, ik zonk terug diep in mn gedachten en probeerde terug heel kalm te zijn. In mn hoofd stippelde ik de snelste route uit en tegen het advies van de verzorgster in, besloot ik toch eerst naar het ziekenhuis te gaan en pas later mn kleinste popje op te halen… het zij maar zo, als ik er dan niet op tijd geraak. In het station liep het water langs de trappen naar beneden. Ik week niet van mn doel en plenste kordaat verder recht naar daar waar ik mn auto die morgen om één of andere reden, tegen mn dagelijkse gewoonte in,  heel dicht bij de uitgang van de parking had geparkeerd. Dit bespaarde me 10 minuten zeer kostbare tijd en opweg was ik naar het plaatselijke ziekenhuis. Ik had besloten geen domme dingen te doen en het verkeer te nemen zoals het kwam. De radio stond op, maar ik luisterde niet. Ik kon alleen maar heel hard hopen dat alles ok zou zijn. Op de parking kwam ik 2 duidelijk ook aangedane bekende gezichten tegen. “3 draadjes” zeiden ze, ” en ze was echt ongelooflijk flink – Ze zit nu in de wachtzaal samen met uw ouders” En daar vond ik haar inderdaad terug, op mn moeders schoot. Ze wees met haar vingertje en praatte zoals gewoonlijk honderduit over alle vreemde dingen die ze net had meegemaakt of nu nog zag gebeuren. “Mn flinke meid”, dacht ik, “zie ze daar zitten tateren alsof er niets is gebeurd” .

Ze draaide haar hoofdje alsof ze voelde dat ik daar stond. Ze sloeg haar armpjes open, haar lipje begon hevig te trillen en het enige wat ze zei was: “MAMAAAAA”. De manier waarop ze mama zei, bevatte zoveel. In één woord hoorde ik de pijn van het gevallen zijn, de overompeling van het ziekenhuis, en de opluchting dat ik er eindelijk was, eindelijk daar, waar ik een uur eerder al had moeten zijn. “Liefje toch” bracht ik uit met tranen in mn ogen, om vervolgens in haar armen te vallen, en haar 5 minuten niet meer los te laten. Ik kuste haar gezichtje, streelde door haar haar en merkte op dat er buiten een kleine plakker niet veel schade te zien was. “Waar is Majike?” vroeg ze. Ik was vertederd door haar zusterlijke bezorchtheid. Ik nam haar nog eens stevig vast. Zij ging flink naar ons huis met oma en opa en ik pikte ons kleinste meisje op in de crèche.

De overgebleven kindjes waren duidelijk nog steeds van hun melk. “Waar is nune”, klonk het met een bezorgde stem. en “Kijk mama, dat is de mama van June die gevallen is” – En dan kwam het hele verhaal van haar vriendinnetje Liv, dat ze hard hadden gelopen, en dat ze dan gevallen was, tegen dit kastje hier, … dit. En dat ze verf had in haar gezicht, overal ! En dan een dikke plakker. Het verhaal werd nog dikwijls herhaald, zo vernam  ik later.

Ondertussen kunnen we er alweer mee lachen. Maar mn hart is toch weer diep geraakt. Het knaagt aan me dat ik er niet op tijd kon zijn. En het doet pijn te beseffen dat ik er nog heel vaak niet zal zijn, op onbewaakte momenten waar het soms eens fout zal gaan. Ik kan alleen maar hopen dat ze steeds omringd zal zijn door fantastische mensen zoals vandaag. Als ik haar zo vredig zie slapen in haar bedje, dan prijs ik mezelf gelukkig, dat het “maar” een sneetje was. Ik fluister dat mama nu bij haar is, en dat alles ok is nu;  en ik wens stiekem dat we weer even gespaard mogen blijven, van kleine- en grote accidenten want wonden gaan snel toe, maar een moederhart blijft kloppend open en geneest bijzonder traag.

Schuldgevoel

Als je smorgens vroeg heel vroeg vertrekt met het gedacht dan ook heel vroeg terug thuis te zijn. Zodat je lieve kindertjes niet de lang in de crèche moeten vertoeven op hun eerste dag terug, na 3 weken met vakantie te zijn…  maar als je tijdens de dag al merkt dat die plannig grondig in het water dreigt te vallen door miserie op het werk, zodat je je liefste moet bellen om te vragen of hij misschien wel op tijd terug kan zijn… en als je die avond zo lang op het werk moet blijven en dan ook nog pech hebt met de trein… en als je dan uiteindelijk pas na 10 uur savonds thuis bent en hoort dat je oudste dochter kapot was van vedriet, omdat mama beloofd had van vroeg thuis te zijn… als je hoort dat ze zich met man en macht verzette om te gaan slapen omdat ze wou wachten tot mama thuis was, voor een dikke knuffel en een zoen… dan voel je je schuldig, zo schuldig dat het pijn doet in je hart. Zo schuldig dat je met een krop in je keel, aan haar bedje staat te staren terwijl ze vredig ligt te slapen en even twijfelt of je haar toch niet wakker zou maken. Maar dan wijselijk beslist van het niet te doen en gewoon zelf te gaan slapen, om de volgende morgen terug heel vroeg op te staan, in de hoop die dag wel op tijd in de crèche te zijn.

Vandaag zei ik dus “neen” op het werk. En liet ik heel de boel in plan. En nam ik de trein, die me deze keer wel op tijd naar huis bracht. En zo vervulde ik met een dag vertraging toch nog mn belofte. En dat ijsje, dat had niets met schuldgevoel te maken, dat deden we gewoon omdat het warm was

nog 10 dagen om precies te zijn

Moest ik nu een werkmens zijn dan zou ik euforisch roepen.. “Wihoeeeeeee 10 dagen vakantie”. Maar in mijn geval kan ik alleen maar denken… “10 dagen en het schoon leven is gedaan”

Ik heb totaal geen zin om terug te gaan werken. Maar dan echt echt echt niet. Geen zin om terug te pendelen, geen zin om vroeg op te staan, geen zin om mn kinderen slechts een paar uurtjes op een dag te zien, geen zin om borstvoeding af te bouwen en al helemaal geen zin om terug te werken. Ik maak ook de rekening op van mn 6 maanden thuis en kom tot de ontnuchterende conclusie dat ik vooral heel vele dingen NIET heb gedaan.

Maar hey, die 6 maanden thuis met mn meisjes, die waren fantastisch, die neemt niemand me nog af.. en daar draait het tenslotte toch allemaal om, dat ouderschapsverlof!

wanneer gaat Nune naar school mama?

Dit is een vaakgestelde vraag sinds we de kleuterklasjes bezochten bij Juf Rita en Juf Annelies. Vol verwachting trokken we naar de openklasdag, niet goed wetend hoe ze zou reageren. Wij zetten ons op de kleine stoeltjes om het hele gebeuren te bespreken met de toekomstige juffen. En weg was ze, onze kleine meid, gewapend met haar mooiste ketting, haar aller lievelings kleed en een flinke dosis zelfvertrouwen. Ze heeft er gespeeld, genoten en gebabbeld alsof ze nooit ergens anders was geweest. Hopelijk gaat dat in september ook zo goed. Er was dan ook heel veel te zien, al dat nieuwe speelgoed, al die kindjes, al die mooie kleuren, en als klap op de vuurpeil, échte kippetjes, een haan en geitjes. Wat gaat ze het daar naar haar zin hebben.

Toch moet ik soms slikken. Zo ook gisteren wanneer ik onze jaarplanning opmaakte. Ja, eens je terug gaat werken, moet er rekening gehouden worden met crèche sluitingsdagen en gezocht worden naar aleternatieve opvang. En dan overviel het me. Vanaf september is het niet enkel het lijstje van de crèche dat  gecovered moet worden, maar vanaf dan hangen we vast aan volle vakanties. Een hele week in de herfst en twee weken met de Kerst. Jongens toch, het begin van een nieuw tijdperk, ik huiver soms een beetje bij deze gedachte. Ik vraag me af hoe we dat allemaal gaan organiseren. Ik vraag me af of het eigenlijk wel te combineren valt met een voltijdse job. Ik vraag me af of mn moederhart niet gaat breken wanneer ik een doodmoe meisje zal afhalen in de opvang. Veel vragen, veel twijfels… Maar haar aanstekelijke enthousiasme maakt alles weer goed.

Eerst nog 4 maanden spelen in de crèche, meisje, en nog veel bij mama zijn, eerst nog een hele mooie zomer en een onbezorgd klein meisje zijn, eerst nog leren op een potje  plassen en wat vroeger op te staan, nog 4 lange maanden en dan mag je naar school…

telkens weer kippenvel

3 maanden ben je nu, 13 weken. Heel deze tijd – op een paar vluchtige uurtjes na – onafscheidelijk, wij twee.

Iedereen gaat er altijd vanuit dat je bij een tweede kindje veel relaxer bent. Bij mij is dat precies andersom… 2 kindjes ergens achterlaten is om te beginnen minder voor de hand liggend dan ééntje… Als ik dus ergens naartoe wil, dan breng ik Lune weg en neem ik mn klein meisje gewoon mee. Ik vertrouw het nog niet echt om mn 2 spookjes samen ergens achter te laten. Het heeft niets met onze babysitters te maken. Maar aangezien onze nummer 1 nogal toeren durft uit te halen de laatste tijd is het gewoon beter voor mn gemoedsrust dat ik weet dat alle ogen slechts op 1 kindje gericht hoeven te zijn.

Maar onafgezien het feit dat wij zo bijna onafscheidelijk zijn, schiet ik na 3 maanden nog steeds wakker met een panische angst, dat ze niet meer beweegt. Ik weet ondertussen echt wel dat babytjes heel stilletjes kunnen slapen. Toch is het telkens hetzelfde, ik staar even naar het kleine meisje dat daar muisstil naast me ligt en spreek mezelf toe, dat ik rustig moet blijven liggen dat alles ok is, maar geef me toch steeds over aan de onverklaarbare dwang om me ervan te gewissen dat ze echt nog wel leeft. Ik sta keer op keer doodsangsten uit, die na een lichte aanraking gelukkig weerlegt worden wanneer ze gelukzalig kreunt. Sinds kort vindt ze het trouwens ook leuk om zich te verstoppen onder haar lakens, wat het allemaal nog wat erger maakt…  En dan nog die ijskoude handjes, pure horror, angstzweet en kippenvel wanneer ik dan wakker schiet…  Ik denk ook steeds dat ik ‘snachts vergeten ben om haar terug te leggen in haar eigen bed zodat ik  meerdere malen recht spring om dan met een wilde zwaai de lakens omhoog te zwiepen om te checken of ze er niet onder is gerold, of dat mn liefste ze niet heeft verpletterd in een zijwaardse rolbeweging. En dan toch ook nog maar eens checken of ze niet op de grond ligt.. Mn liefste wordt er horendol van. En ik kan alleen maar schoorvoetend toegeven dat hij gelijk heeft dat ik overdrijf.. Achja ik ben een freak.. I know.. het zal wel overgaan binnen en jaar of tien zeker?!

wat is ze mooi…

Toen ik 2 jaar geleden thuis kwam uit het ziekenhuis met Lune kwam dit liedje steeds op tv. Ik ben geen Borsato fan maar ik kreeg er wel altijd tranen van in mn ogen, omdat ze zo mooi was en omdat het waar is van dat knipperen.
Nu spookt diezelfde tekst weer heel de tijd door mn hoofd.. want ze is ook zo mooi, mn kleine Marike. En het gaat zo snel vooruit.. veel sneller nog nu dan de eerste keer. Heel hard genieten dus, en proberen negeren dat ik de maatjes 50-56 alweer stilaan moet opbergen…

 

Ooooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein

Dochters – Marco B.

oei ik groei!

Heel ondeugend kijkend kwam ze naar me toe gelopen. Ze keek me aan met de aller schattigste lach en fluisterde in mn oor: “Stomme mama”

Daar was ik precies nog niet klaar voor…

Brief aan mn klein maanmeisje

Lief poppetje. Je ben blijkbaar een meisje dat heel gevoelig is voor veranderingen.  Op de vooravond van onze gezinsuitbreiding kunnen we alleen maar vaststellen dat je duidelijk aanvoelt dat er vanalles staat te veranderen en dat je het daar best wel moeilijk mee hebt. Sinds ik nu al enkele weken thuis ben ga je elke morgen wenend naar de crèche. Zodat ik hier met een week hart achterblijf. Maar ik snap het wel, normaal zie je me niet smorgens en als ik er dan ben dan is het WEEKEND !! Dus natuurlijk snap je niet waarom je dan toch naar de crèche moet. We amuseren ons rot, maar vanaf dat ik het C woord uitspreek, verandert je gezichtje en begint je onderste lipje op zn alleerzieligst te trillen. Je laat me niet meer alleen, zelfs op het toilet kom je mee om papiertjes aan te geven en door te spoelen. Wat ben je toch een flinke helper voor je mama!! In de crèche maak je het de meisjes ook niet makkelijk. Je wil koppig niet meer slapen, bent soms een beetje stout tegen andere kindjes en ook vaak lastig wegens te moe. In de crèche zeggen ze dat het normaal gedrag is en dat veel kindjes dit doen vanaf dat de mama thuis is. Maar toch voelen wij er ons niet zo goed bij want je mama gaat heel lang thuisblijven deze keer… dus we zullen er toch iets op moeten vinden hoor, schatje.

Ik zou je het liefst vanal deze laatste dagen veel bij me houden, je platknuffelen en verwennen en alleen maar hele leuke  dingen doen. Maar je hebt je ritme nu meer nodig dan anders. En ik zou niet willen dat je volgende week denkt dat je weer naar de crèche moet omdat er nu een klein babytje bij ons woont. Dus hebben we gekozen voor het normale ritme. Dat wil zeggen, ik slaap lekker lang uit (en jij denkt dat ik ben gaan werken) En jij gaat gewoon met papa naar de crèche. En blijkbaar werkt het want vandaag belde mn liefste heel enthousiast dat hij eindelijk terug een blij kindje in de crèche heeft afgezet.

Nu enkel nog terug willen slapen smiddags en dan is iedereen weer blij. En neen, daarmee hoef je ons niet weer de stuipen op het lijf te jagen zoals vorige zondag. Je papa en ik vonden dat we streng moesten zijn, dus we lieten je huilen, krijsen eerder. En na een half uurtje gaf je jezelf over om vervolgens een dikke middagslaap te doen. Maar toen we later gingen kijken of je nog niet wakker was, vonden we jou heel vredig slapend OP DE GROND. Ik dacht dat ik terplekke zou bevallen van het verschot. De ribbeltjes van de houten vloer stonden rood gekerft in je knietjes en handjes van zoveel te slapen op die harde koude grond. Klein protje toch, slapen moet je IN  je bedje doen!! We konden alleen maar heel gelukkig zijn dat je nergens bloedde, geen blauwe plekken had en dat je onmiddellijk weer vrolijk was. En ook dat we je deur goed hadden dichtgedaan, zodat je niet nog eens van de trap gedonderd bent ook, in al je furie. Ja, schatje, het belooft niet makkelijk te worden, hier binnenkort met 2 koters in huis…  Ik zal in ieder geval  op mn hoede moeten zijn voor jouw “horrible-two- avonturen”.

Maar we zien je zo graag. Afgezien van enkele koppige driftbuien ben je de vrolijkheid zelve. Je bent goedgezind, elke keer we je wakker maken. Je tatert de hele dag door, bent een kleine papagaai die alles nazegt en bij stiltes stel je honderd en één vragen. “Was dat?” –  “Wies dat” – “Nune ook?” – “Nune elpe?” – “Papa thuis?”  Je neen fase is ook al gepasseerd. Alles wat we je vroegen was  “Neen”, zelfs al bedoelde je eigenlijk JA.. Nee zou steevast het antwoord zijn. “Gaan we slaapje doen” – “NEEE” – “Jawel , het is al veel te laat!” – Waarop je na een tijdje niets beter gevonden had om mn Jawel krachtig te weerleggen met een “ NEEWEL”. En dat is dan nu ook een van je vaste grappipge woorden in je vocabularium geworden.  Zo ook “Kankuwel” , dat je eigenlijk gebruikt wanneer je alstublieft wil zeggen. Maar het praten gaat je goed af, je maakt zelfs al kleine zinnetjes. “Nune bodje leeg,  alle patatjes op”  - “Nune beetje zot” , …  Niet iedereen verstaat wat je zegt en dat zorgt dan weer voor een verontwaardige “Néééée” wanneer je verkeerd wordt verstaan. En zo maak je uiteindelijk altijd wel duidelijk wat je wil. Mn lief klein babbelgat.

Spelen kan je als de beste. Enerzijds ben je volledig in de ban van je poppetje, copieer je alles wat je ziet  en verbaas je ons keer op keer, klein moedertje. Je legt je popje in bed, geeft een tutje en een beertje, wijst boos met je vingertje als ze niet luistert, je geeft patatjes en je blokjes dienen als kleine bekertjes of flesjes. Je smokkelt zelfs doekjes om daarna zelf de billetjes proper te kunnen maken. En het liefst vanal loop je rond met heel veel handtassen volgepropt met speelgoed die je dan om je heen hangt wanneer je op stap vertrekt met “poppetje in de boey” (buggy) – We krijgen telkes nog een vrolijk  “Dadaaa” – wanneer je weggaat en het antwoord “Na de cjech” wanneer we vragen waar je naartoe gaat.

Verder ben je zot van boekjes. Je hebt ook een verdomd goed geheugen, we hoeven maar één keer iets te lezen en de volgende keer weet je nog steeds dat het een “gijaf” “ofantje” of een “kokkodil” was. Ja diertjes zijn je favorieten alhoewel je stilaan in de ban begint te raken van kleuren en boekjes over echte meisjes dingen. Schrijven doe je ook heel graag en dan het liefst op artikels van je papa die hier rond blijven slingeren En tenslotte je aller aller liefste bezigheid: rommel maken, dingen zorgvuldig uitladen uit één zak of doos en helemaal uitspreiden over de grond of op de tafel. Alles wordt hierbij zorvuldig bekeken en alles krijgt een duidelijke plaats. Helaas ben je nog niet zo goed in het alles netjes weer opbergen, maar daar hebben we het later nog wel eens over!

Eten met jou is een feest. Je lust bijna alles en eet met ongelooflijk veel smaak. Als het echt lekker is beloon je je mama met de allerschattigste “Hmmmmmmmmmm” of als je heel hard in je fleembui bent zeg je zelfs “Kankuwel”. Toch begint je koppigheid zich ook al aan tafel door te zetten en is het niet meer eender uit welk glaasje je drinkt of bordje je eet. En het liefst vanal drink je uit een groot glas, net zoals mama. We weten ook meteen of je zin hebt in vleesje of kaas of “joejoert” en de laatste tijd ook dikwijls in “noepje” of” kokolade”. Een duidelijke nasleep van het hele Sint gebeuren, maar hey,  jij slimme meid, je kan het maar proberen. “Niet lekker” – durft er ook al wel eens binnensluipen of “Alles op” – wanneer het voor jou genoeg is geweest. En dan is het ook weldegelijk genoeg geweest, eens het in je hoofd zit valt er niet meer over te discussiëren. Het hoogtepunt van onze dag is toch wel je melkje. Alles wil en zal je zelf doen, maar dat melkmoment, vlak voor het slapen gaan, daar hecht je toch wel ongelooflijk veel belang aan. Dat zijn nog eens 5 intieme minuutjes waarop jij en ik lekker dicht tegen elkaar in de zetel verstrengeld liggen. En je hebt gelijk, kleine meid, ik geniet daar evenveel van als jij. Dan volgt er nog een verhaaltje, een dikke knuffel voor papa. En vervolgens klim je vrolijk de trap op naar boven, om daar je tandjes te poetsen en in je bedje te springen met je schaapje en je olifant. Heel simpel, dat slapen gaan, zolang we maar de juiste volgorde doorlopen want anders is het “niet juist” en werk je niet meer mee

Wat ik je nu eigenlijk wou vertellen vandaag is dat je duidelijk heel gehecht bent aan je dagelijkse routine, en dat daar waarschijnlijk veel in gaat veranderen de komende weken, wat niet altijd makkelijk zal zijn.  Maar je bent niet alleen hé, klein meisje van me. Je mama houdt ook niet zo van veranderingen en is soms stiekem ook een beetje bang of het allemaal wel zal gaan. Maar één ding weet ik zeker, jou blijf ik altijd graag zien. Want jij bent mn allerliefste Nune. Jij en ik wij horen samen voor altijd. Jij maakt mij zo gelukkig, elke keer je naar me toe komt lopen,  je enthousiast je armpjes om me heen smijt, elke keer dat je naar me lacht smelt ik. En zelfs als je niet lacht dan nog fonkelen je ogen want je bent altijd blij om mij te zien. En dat gevoel is wederzijds, het zit dieper dan vlinders in de buik. Je bent gewoon overal aanwezig onder mn huid. Jij bent een klein deeltje van mij, dat uitgegroeid is tot zoveel mooie jij.

Wat er ook gebeurt, knoop dit goed in die lieve kleine oortjes van je: “Ik zie je graag, mn aller aller liefste Lune, voor altijd en altijd, echtig techtig waar!”

Eindelijk rust in mn hoofd

Na mn emotionele uitbarsting van een tijdje geleden raadde een lieve meelevende mama me aan van naar een vroedvrouw te gaan. Ik moet bekennen dat ik een beetje een fout beeld had van vroedvrouwen. In mn hoofd waren ze heel alternatief en eerder voor mensen die thuis willen bevallen. Maar ik zocht en vond een uitgebreide site op het grote internet. Vroedvrouwen doen eigenlijk dezelfde controles als een huisarts maar nemen hier veel meer de tijd voor. Ik maakte meteen een afspraak en werd al onmiddellijk gerustgesteld door de kalme, begrijpende stem aan de andere kant van de telefoon.

Vandaag ging ik dus langs en dat voor drie kwartier. Ze nam mn bloeddruk, deed een urineonderzoek, vulde uitgebreid mn zwangerschapsprofiel aan, betastte mn buik en lichtte elke beweging van haar handen toe. En ze haalde vervolgens het machientje boven. Het machientje dat me wel tien minuten lang heeft doen genieten van de ohn zo vreemd klinkende maar zo fantastische harttonen. 3 keer zelfs werd er tegen het machien geschopt, door onze kleine grapjas van 18 weken en 2 dagen.

Ik dacht wel dat alles in orde was, maar bij deze is het dan ook bevestigd en vastgelegd in mn hoofd.  Ik heb het zwangerschapspakket aangevraagd, mn boekje helemaal ingevuld en stilaan begin ik eindelijk ook te praten tegen dit kleine lieveke in mn buik. Want strelen deed ik al maanden.. maar het was alsof ik onbewust toch wat  afstand hield.. waardoor ik me dan ook weer schuldig begon te voelen. Maar vandaag was een goede dag, een mooie dag,  een dag met rust in mn hoofd.

Bye bye baby

Vrijdag was een grote dag voor ons klein meisje. Het was de laatste dag bij de babygroep in de crèche. Na de zomersluiting zal ze beneden het peutergroepje vervoegen. Na een paar testdagen bleek ze hier al helemaal klaar voor te zijn. Klein poppetje maakt er niet van, zij stapt vrolijk een volgend hoofdstuk van haar kleine leventje binnen. Mama daarentegen die heeft het er wat moeilijker mee. In de peutergroep eten kindjes volledig allen, doen ze allerlei ativiteiten in kleine klasjes, staan er echte mini toiletjes en slapen ze in veldbedjes laag boven de grond…  Hemel wat vliegt de tijd voorbij. In mn hoofd is ze nog een baby… maar stilaan is ze veranderd in een echte trotse meid. Ik moest even slikken in de crèche toen ze een cadeautje gaven en een foto van haar aller eerste dag in de babygroep. Foto’s liegen niet… op de foto zag ik overduidelijk een baby. In mn armen had ik een klein meisje, een meisje dat elke dag mondiger wordt, een  meisje dat vastberaden op haar doel afstapt, een meisje dat niet langer eten wil krijgen van mama en papa maar een meisje dat koppig zelf haar patatjes schept, een meisje dat elke dag mooier wordt een meisje die ons leven zo veel mooier maakt.. mn klein groot babytje.. mn allerliefste peuter!