hello-goodbye

Ik beken, wanneer ik op een zaterdag morgen nog niet goed wakker ben, dan plof ik in de zetel en kijk ik naar hello-goodbye. Geweldig gewoon, hoe simpel het concept maar hoe er telkens toch kleurrijke en ontroerende verhalen naar boven komen. En ja elke keer opnieuw zit ik dan stiekem in de zetel te janken

Ik krijg al gewoon spontaan de krop in mn keel als ik nog maar een luchthaven binnen wandel. Laat staan dat ik daar zelf ooit iemand voor lange tijd zou moeten afzetten. Daarom dus dat mijn lief vorige week gewoon de trein nam naar de luchthaven. En daarom ook dat hij in het oorsponkelijke plan ook met diezelfde trein terug naar het thuisfront zou reizen. Maar een afgelaste vlucht, 10 uren vertraging en een heel ontgoochelde dochter zorgden voor een aangepaste planning.

Met een ziek kindje in de buggy en en andere ziek kindje in de draagdoek stond ik dus ongeduldig te wachten onder de TV schermen van de net aangekondigde vluchten.

De krop in de keel, die was er zoals ik al zei, zodra ik de aankomsthal binnenwandelde. Maar mn hart werd toch tot op ontploffingsgevaar gevuld met terderheid en liefde wanneer ik mn kleine meisje enthousiast voelde trappelen met armpjes en beentjes en bij het aanhoren van de aller schattigste schaterlach wanneer mn liefste de hal binnenwandelde.

En nog meer bij het aanschouwen van hoe een futloos kindje in enkele seconden tijd evolueerde van zo

naar zo                                                                                               

      En zo

Om dat uiteindelijk deze vertederende lach te mogen zien

Ik heb niet moeten wenen.. maar toch wel bijna een beetje

Single mum

Het zit erop.. 4 eenzame mama dagen. Mn liefste was 6uur van ons verwijderd en wij bleven achter met zn tweetjes. Het is niet simpel, pendelen naar brussel en smorgens en savonds naar de crèche gaan.. lange dagen voor mij, maar nog meer voor ons klein meisje. Het doet me beseffen hoe makkelijk ik het smorgens heb, wanneer ik enkel mezelf uit mn bed hoef te sleuren, me snel kan klaarmaken en de deur dan stilletjes achter me toe trek om mn twee engeltjes niet wakker te maken.
Een ochtendshift hebben met een deadline (= de trein) is geen sinecure, zo bleek. Slechts één keer slaagde ik erin mn normale trein te halen, de andere keren gaf ik het gewoon op en besloot me er bij neer te leggen en gewoon te genieten van ons zeldzame ochtendlijke (weekdag) moment. Natuurlijk was het lot me deze week niet gunstig en werd klein poppetje ziek… met 38.9 graden koorts en mocht ze niet naar de crèche. Het is ook super druk op mn werk.. ik heb zelfs gezondigd aan mn gouden regel sinds het mama zijn, geen werk mee naar huis.. maar je kent dat,  ik begon al wat later en vanavond ben ik toch alleen..  Soit thuisblijven was geen optie. Gelukkig heb ik twee schatten van ouders die ik dag en nacht mag bellen, die onmiddellijk klaar staan en nog sneller dan dat als ze horen dat het over het klein poppetje gaat. Zo was ik dus niet echt single mum deze week.. maar single mum met backup voor 1 dag. En gelukkig maar.

Ben toch blij dat mn liefste weer thuis is.  Teveel mama is ook niet gezond..  De 4 dagen in dit strakke ritme brachtten haar wat van de kaart. (vroeg opstaan.. laat thuis, dus minder slapen en dan nog slecht slapen, door die lelijke hoest) Maar het triestst van al waren die vragende oogjes, vol spannig.. “Papa?” En het enthousiaste “Papa auto” bij het minste lawaai hier op straat. “Nee lieveke, nog een paar kleer slapen en dan komt papa terug.”  Ze zucht en slaat ontgoocheld haar oogjes neer, alsof ze het begrijpt.  Maar ze snapt niet goed waarom papa nu niet heel even wil komen en is ongelooflijk aanhankelijk, alsof ze op zeker wil spelen dat ook ik haar niet achter laat…

Maar papa is terug thuis, en hoewel ze koppig aan mama bleef plakken toen hij zn armen wijd opendeed, zag ik toch de fonkelende lichtjes in haar ogen… die oogjes die zoveel als schreeuwden: Joeeepieee papa is terug thuis!!! En mijn ogen, die schreeuwden uitbundig mee.

Alle eerste keren zijn moeilijk..

Enerzijds zeer gelukkig om terug thuis te zijn, aan de andere kant beetje onwennig. In het ziekenhuis is alles bij de hand. Een mooi kamertje met badje, verzorgingskussen, producten, maar bovenal een BELLETJE waar je op drukt, bij de minste vorm van twijfel. Het voelt alsof het tot nu toe nog niet echt was. Alsof we een kindje kregen om wat mee te oefenen. Maar nu nemen we dit kleine lieve schepseltje mee naar huis en wordt het plots voor echt. Ik word er een beetje emotioneel van en ik pink een traan weg in de auto…  Het duurde trouwens al dik 10 minuten tegen dat we die verdomde maxicosi in onze auto gezet kregen. Zeker 10 keer had ik het gevraagd aan mijn man: ” Weet je hoe het werkt, dat stoeltje?”- “natuurlijk wel”, zei hij “Het is zo simpel als het maar kan”. Dit was echter buiten het klein vriemelgatje gerekend, dat vandaag ook weldegelijk in dit stoeltje mee naar huis ging. Je wil niet weten hoeveel ” rommel” we vergaard hebben na 4 dagen ziekenhuis..  Onze hele auto van boven tot onder helemaal vol, ikzelf had nog een doos aan mn voeten en een laatste op mn schoot met alle flessen leeggoed van de avondlijke recepties. Ik zag de mensen op de parking naar me kijken en zakte lichtjes weg van schaamte.”Moeder flodder in volle glorie”, zullen ze nu wel denken zei ik. “Je hebt nog niet eens een druppel alcohol gedronken sinds de geboorte”, wierp mn man terug, “trek het je toch niet aan”. “Ik wil gewoon een goeie mama zijn”, zei ik. “Dat ben je en dat weet je!” … stilte in de auto.. en ik met een krop in mn keel…
“Ademt ze nog? , vroeg ik 5 minuten later.” Jààààà”. – “Dat weet je toch niet! En ik kan me niet draaien met die flessen op mn schoot, hoor je haar, zie je haar? Zet de radio stiller”  -
Radio uit en ik mij in bochten te wringen om toch maar een glimp van onze dochter op te vangen. De papa daarentegen bleef zn coole kalme zelfde en reed op zn gemak verder. Thuisgekomen sprong ik ongerust uit de auto smeet ongeduldig de deur open en vond … een klein engeltje dat vredig lag te slapen..

Binnen in huis was het koud. Alle rommel lag nog net zoals toen we vertrokken waren. Okee ik had geen groot orkest verwacht dat uit de kast zou springen om me welkom thuis te groeten.. maar ik was toch graag thuisgekomen in een proper huis. Ik had toch graag dat het park al uit de doos gehaald was en dat dat netjes klaar zou staan.. ik had ik had ik had..  Ik had er misschien wat TE veel van verwacht, onze eerste thuiskomst.. maar dit was wel echt onder nul..  Slechte punten voor papa. Ik zei echter niets.. ging stiekem naar onze kamer en begon te wenen..  Papa duidelijk ontgoocheld in mijn trieste reactie.. Papa dus ook triest en klein beetje lastig want hij had echt wel veel gedaan de laatste dagen. Suikerbonen gaan halen, kaartjes op de post gedaan, aangifte in het stadhuis, en bij de mutualiteit, papieren voor mn werk in orde brengen heen en weer gelopen naar de babywinkel, bovenal  heel veel bij ons zijn, telefoontjes doen, mailtjes verzenden met eerste foto’s enzo en dan nog moeten gaan werken ook..   Toch nam ik het hem wat kwalijk.. alle mama’s worden toch verrast als ze thuis komen, je ziet het altijd op TV grote spandoeken, balonnen, ooievaars voor de deur..  en op zn minst.. het allerminst toch graag een proper huis en een keuken zonder junkfood restanten van de laatste dagen alleen thuis…

Ik werd al onmiddelijk van mn roze wolk gegooid .. hier begint de realiteit..hier is het gedaan met verwend en bediend te worden.. hier is het volledig terug aan mij…
Ik staarde naar de maxi cosi waar nog steeds een engeltje lag te slapen..  “Wat is ze mooi”, zeiden we tegen elkaar. “Ik denk zelfs dat ze elk uur mooier wordt”
We pakten elkaar vast.. en alles was weer beter. We legden haar voor het eerst in haar wiegje (wat ikzelf godzijdank  al wel op voorhand gewassen en klaargezethad..  )  Daar was ze dan, eindelijk bij ons.. eindelijk thuis !
Ik werd overwelmd door een warm moedergevoel en euforisch sprong ik recht om er in te vliegen. (over wisselvalligheid gesproken.. )
We zetten met veel enthousiasme (en zonder ruzie maken ) het park en het bedje in elkaar. Pakten alle cadeaus die we al hadden gekregen  dolgelukkig uit. Een babylijst kiezen is leuk, maar enkele maanden nadien zoveel  cadeaus krijgen, die je stuk voor stuk mooi vindt (omdat je ze zelf gekozen hebt.. maar daarna al lang vergeten was) is echt wel super plezant.

Badje, verzorgingskussen, babyproducten,haar aller eerste knuffeltjes en kleertjes .. Alles werd mooi uitgestald en nog voor het avond was veranderde ons kinderloze huis in een echt warm kinderparadijs.

Moe maar voldaan zakten we beiden in de zetel.. en nog geen 2 minuten later lag ik in slaap met waarschijnlijk de ‘meest gelukzalige moederlach ooit’, breed uitgesmeerd over mn gezicht!