Schuifelend kwam hij de keuken binnen. Heel fel vermagerd, merkte ik aan zijn vertrouwde maar plots immens te grote pyama, en dat op slechts één week tijd. Hij stond aan het aanrecht te vechten met een immense berg doosjes en omhulseltjes en had zelfs moeite met het breken van zn pillen. “Wat scheelt er”, vroeg ik met mn meest medelevende stem. “Als ik dat eens wist.. ” zuchtte hij – terwijl hij zijn bibberende handen onder controle probeerde te houden. “Zou je niet eens naar een specialist gaan” stelde ik voor. Zijn hoofd zakte met een zucht naar beneden. En ik besefte dat hij het gewoon niet meer wist, na medicatie van een hartspecialist, een longarts, een reumatoloog en dan nog eens een huisarts die de boel vrolijk opfleurt met 3 antibiotica kuren in een rij. – “Ik word oud en daar valt niks aan te doen”, bracht hij terneergeslagen uit. Mn hart brak, mn stem verdween, ik wou hem zo graag vastpakken en zeggen dat hij ongelijk had – maar ik zweeg, dacht na en sipte van mn koffie.
Mn moeder onderbrak onze conversatie met de meest empatische opmerking dat ze misschien toch maar eens een electrisch denken moesten kopen.
Ik herkende de frons op zn voorhoofd, en voelde de gelijkaardige lijn der ergenis zich aftekenen op mn eigen gezicht. Hij had duidelijk geen energie meer over en ik had geen zin om in discussie te gaan. Ik rolde met mn ogen, streelde vluchtig zn hand en er werd niet meer over gesproken.
Oud worden .. niet makkelijk, op geen enkel niveau…
Berichten met Tag ‘piekeren
papa’s-kindje
moeder, waarom blog jij?
Bloggen, het is iets vreemds, je ziel zomaar open en bloot op het internet smijten zomaar schaamteloos binnenkijken in één ieders leven.
Ik blog zoals ik al ooit eerder zei, om niet te vergeten. Mn eigen moeder weer niks maar dan echt niks meer van toen ik klein was. Ze vertelt er maar op los en iedere keer maakt ze me wel iets anders wijs, zoals het op dat moment in haar opkomt. “Had ik eigenlijk een tutje?” – “Neen nooit” – “Ma gij”, repliceert mn vader dan, “ze liep er heel der dagen mee rond” En zo spreekt mn moeder zichzelf, of mn vader constant tegen. Als ik het me dus niet zelf herrinner, dan weet ik het gewoon niet. En ik was ook een derde kindje dus de foto’s van mezelf van 0 tot 12 zijn zowaar gebundeld in één enkel album.
Al sinds ik heel jong was had ik een dagboek, schreef ik gedichten, verhalen en massa’s brieven. Helaas is het meeste daar van verloren gegaan. Eigen schrijfsels van latere makelij zijn ook blijven hangen op de desbetreffende Pc’s. Daarom dus dat ik me, na een jaartje, meelezen en gluren, gewaagd heb aan een eigen blog. In het begin wat stuntelig omdat ik percé volledig anoniem wou blijven. Ik veranderde zelfs bepaalde data om niet herkend te worden. Maar toen mn tweede dochtertje geboren was, dan werd het gewoon te ingewikkeld om met koosnaampjes te werken. Dus ik veranderde van koers en gebruikte hun echte naam. Niemand om me heen (op welgeteld 2 ‘toevalstreffers’ ** en mn liefste- uiteraard- na) wist echter van dit bestaan en dat stelde me gerust, alles te grabbel gooien- ja- maar zonder directe impact voor mezelf of mijn ‘loved-ones’.
Schrijven werkt therapeutisch voor mij. Schrijven is bovenal ventileren. Als ik opgefokt of triest ben, spuw ik het op mn scherm en dan heb ik het letterlijk van me af geschreven. Het is gezegd, het is gedaan, het is voorbij. In het echte leven ben ik dan ook veel positiever dan dat ik hier soms laat verstaan, net omdat ik het hier al eens neergeschreven heb. Til dus maar niet te zwaar aan mn woorden. Ik eigen mezelf ook het voorrecht toe, om dingen wat uit te vergroten, het is de dichterlijke vrijheid van mijn blog. Voor alle duidelijkheid. “Neen, wij gaan niet scheiden, mn lief is geen doortrapte boer en ja ik zie hem nog altijd graag” Mn schoonmoeder zegt het met de wijze woorden: “Het is maar stil, daar waar het nooit niet waait” Voila, bij deze een kleine rechtzetting van een nachtelijke post, die toch wel een beetje op mn maag lag vandaag. Ik ben uit principe tegen beveiligde posts, want een beveiligde post druist volledig in tegen het hele blog bestaan. Maar het feit dat ik me al vragen begin te stellen over, of een bepaalde post nog wel aanvaardbaar was- bewijst dat er hier ondergronds toch vanalles begint te leven. Want het kruipt onder je vel dat bloggen, je raakt verstrikt in dat grote web waar iedereen met elkaar is verweven.
Ik geef ook vaak comments -want een groot deel van het bloggebeuren gebeurt op de vele andere plaatsen waar je als trouwe volger, mee gaat lezen- omdat ik dat zelf ook heel hard apprecieer wanneer men hier actief mee-beleeft. Maar ik besef, dat de kans dan heel groot is dat die comments dan ook bewust door iemand worden opgepikt en gelezen. Ik heb ook wel vage vermoedens dat sommige mensen weten van mijn virtuele bestaan. Maar ik verkies toch liever de onwetenheid. Weten wie er allemaal meeleest zou me beperken in mn vrijheid. Op het grote facebook ben ik zeer behoedzaam wat ik erop zet en wat niet want er lezen talloze tantes, neven, nichten, vage vrienden en collega’s mee. Hier heb ik wel mn eigen plekje waar ik mn gedachten de vrije loop laat gaan.
Want bloggen dat is voor mij zoals savonds heel laat nog alleen op café kunnen gaan, met de zekerheid van altijd een vertrouwd gezicht tegen te komen. Telkens vind je wel ergens een mooi verhaal, kom je iets tegen dat je heel diep raakt, vreemde mensen wiens hersenkronkels op dezelfde manier draaien als die van jou, een luisterend oor, dat wel nog beschikbaar is, wanneer de meeste ‘echte mensen’ al lang zjin gaan slapen en elkaar opbellen niet meer wordt geapprecieerd. Daarom blijf je schrijven en vooral lezen, je blijft plakken en klikt verder en komt helaas steeds hopeloos te laat terug thuis.
Het is zeker geen substituut voor het echte sociale leven het is eerder een uitlaatklep, een nieuwe soort losbandigheid, die ik me wel kan permitteren. Ik blog dus ik besta 
nog 10 dagen om precies te zijn
Moest ik nu een werkmens zijn dan zou ik euforisch roepen.. “Wihoeeeeeee 10 dagen vakantie”. Maar in mijn geval kan ik alleen maar denken… “10 dagen en het schoon leven is gedaan”
Ik heb totaal geen zin om terug te gaan werken. Maar dan echt echt echt niet. Geen zin om terug te pendelen, geen zin om vroeg op te staan, geen zin om mn kinderen slechts een paar uurtjes op een dag te zien, geen zin om borstvoeding af te bouwen en al helemaal geen zin om terug te werken. Ik maak ook de rekening op van mn 6 maanden thuis en kom tot de ontnuchterende conclusie dat ik vooral heel vele dingen NIET heb gedaan.
Maar hey, die 6 maanden thuis met mn meisjes, die waren fantastisch, die neemt niemand me nog af.. en daar draait het tenslotte toch allemaal om, dat ouderschapsverlof!
Brrrrrrrrr
Normaal moest ik vandaag terug beginnen werken.. wat een vieze gedachte, brrrrrrrrrrrrrr
Ik kan enkel maar blij zijn dat er zoiets bestaat als ouderschapsverlof, en dat ik precies toch wel de juiste keuze heb gemaakt van dat voltijds op te nemen.
Ze is nog zo klein.. en mn 15 weken thuis zijn voorbij gevlogen.. Ik heb het gevoel dat ik mn tijd niet optimaal benut heb.
Vanaf nu dus volop genieten genieten genieten. En dat begint NU!
Bevel aan mezelf: “Hup hup, klap die laptop dicht, laat liggen die strijk en ga wandelen.. BUITEN…”
30
30 weken al zeg, ik kan het zelf niet goed geloven. Ik voel me super de laatste weken, ik bruis van de energie, plan heel der dagen vol, hol van hier naar daar. Alles “dik” in orde dus! Hoewel dat dik ook nog goed meevalt. Voorlopig zitten we aan +5 kg, daar kan ik best mee leven ! Deze morgen bij de vroedvrouw werd wel helaas mn vermoeden bevestigd dat dit klein protje weldegelijk weer een stuitkindje is. Ik weet dat iedereen altijd zegt dat kindjes kunnen draaien tot op de laatste dag en dat ik me daar nog zeker niet druk in hoe te maken. Maar hier ligt dat anders… bij de vorige keizersnede en enkele scans en echo’s nadien, stelden ze vast dat ik een 2 hoornige of bicorne baarmoeder heb. 2 kamers dus en daardoor een zeer grote kans op stuitligginngen. Eens het kindje een goede positie gevonden heeft is het misschien al te laat om nog te kunnen draaien. En net als vorige keer voel ik nu een dikke bol onder mn rechter borst. Deze heeft er bij ons poppetje altijd gezeten.. en nu is het dus weer van dat. Blijkbaar is het daar goed zitten.. Och ik wil niet klagen.. het wringt gewoon een beetje. Ik wou zo graag natuurlijk bevallen. Ik weet dat iedereen mij voor gek verklaart en dat er niks romantisch is aan urenlange weëen en zware arbeid… maar toch. Ik had het graag eens zelf willen beleven.
Wij zeiden ook altijd dat we voor 4 kinderen gingen gaan. En ja.. het laatste jaar waren we daar wat gematigder in, en durfden we al eens zeggen dat we het één voor één zouden her-beoordelen. Maar we willen allebei een groot gezin, dat is duidelijk. En nu lijkt de natuur daar anders over te beslissen. 4 keizersneden dat lijkt me net iets te veel van het goede.. 3 zou eventueel nog wel gaan.. Ach ja… ik pieker maar wat luidop. Ik ben al lang gelukkig dat mn zwangerschap goed verloopt en dat er een nummertje 2 op komst is. Al de rest is bijkomstig.. en zijn zorgen voor later.. Het gaat dus goed.. maar wij bereiden ons voor.. op een keizesnede ergens op het einde van het jaar.. een kleine 10 weken nog te gaan!
11 weken en 5 dagen en ik vecht tegen de doemgedachten. Ik voel me moe, heb savonds nog steeds geen energie, wat niet echt bevorderlijk is voor mn relatie en al zeker niet voor het huishouden. Ik loop overal achter en achterna.. Ik wil wassen maar er is gewoon geen plaats meer in het waskot om nog manden kwijt te kunnen. De keukentafel is ook al helemaal ingepalmd door was , papieren en on-uitgepakte inkopen van het weekend ervoor.. Ik word er neerslachtig van, die wanorde in mn huis. .. en er is al zoveel chaos in mn hoofd.
Ik voel me zwanger, dat is een feit. Maar ik voel soms lichte pijnscheutjes in mn buik. En die doen mij onmiddellijk panikeren. Als ik naar het toilet ga ben ik volledig gestresseerd omdat ik soms denk dat ik vruchtwater verlies… Mn gewicht gaat omhoog en mn buik is gespannen.. dat lijkt dan weer wél oke. Het is mn vierde zwangerschap.. en dat klinkt ongelooflijk angstaanjagend als je weet dat we nog maar 1 dochtertje hebben. In mn hoofd malen de gedachten ik probeer krampachtig te vergelijken tussen de goede en de slechte keren. Ik weet dat ik dat niet mag doen omdat elke zwangerschap sowieso anders is maar vooal omdat mijn vergelijkingen niets met realistische bevindingen te maken hebben, maar eerder met emotionele associaties.
Ik deed de zwangerschapstest dit maal weer samen met mn lief en nam er onmiddellijk foto’s van,want bij klein poppetje bracht dit geluk en bij ZW3 daarentegen was ik dat vergeten.. en toen liep het mis.
Ik weiger pertinent van zwangerschapskleding te dragen vooral eer ik zeker weet dat alles ok is op 12 weken. Dit omdat ik vorige keer al bolle buik broeken droeg op 8 weken. En terecht want mn buik puilt over mn kleren, ik draag nu Homer Simpson gewijs mn broekrand onder mn “pens” … en dat allemaal omdat het in mn hoofd zit dat het ongeluk brengt om nu al makkelijke zwangerschapskledij te dragen. Ik ben 2 keer op de spoedafdeling beland tijdens de eerste prille weken. Eén keer tijdens zwangerschap 1 toen mn lief van de trap gevallen was en hevig bloedend de living binnenviel met een gigantische snee in zn voorhood. En 1 keer tijdens zwangerschap 3 toen mn moeder belde dat mn vader niet meer kon ademen en dat ze vreesden voor een hartaanval. Beide keren stond mn hart stil en voelde ik een paniekgolf over me heen gaan die door héél mn lijf zinderde maar bleef hangen in mn buik. .. in beide gevallen liep het niet lang erna fout af… 2 keeer waren mn schoonzus én 2 beste vriendinnen zwanger samen met mij.. en twee keer liep het mis. Gelukkig zijn ze nu alle drie net bevallen en hebben we deze keer nog voldoende tijd … Ik heb nog aan niemand verteld dat ik zwanger ben hoewel ik het zoo graag zou doen. Maar bij klein prutsje hebben we gewacht tot op de echo van 13 weken… Vrijdag gingen we naar een tuinfeest bij Tante K. Toen ik zwanger was van mn poppetje had ze me gevraagd of ik zwanger was omdat ze vond dat er een gelukzalig moeder gevoel van me afstraalde. Ik bleef vurig hopen dat ze vrijdag hetzelfde zou doen..
Het is vermoeiend om zo te leven.. maar het overvalt me. Het is als in het liedje van kinderen voor kinderen. Ik loop met een been op de stoep, en een been in de goot, en als ik dat niet doe,
dan ben ik morgen dood. Ik kom er niet vanaf, ik baal er wel eens van, ik weet alleen maar dat ik het niet laten kan.
Gelukkig was het prachtig weer de afgelopen dagen, zo konden we buiten zitten ipv binnen in die smerige deprimerende boel. De zon scheen, we werkten in de tuin, plantten bloemetjes, rolden in het gras, zaten met onze voetjes in het water, gingen naar de markt en kochten veel vitamientjes.. hadden een gezellig weekend met vrijdag én zaterdag een super gezellig tuinfeest, we zagen veel vrienden en maakten plezier en waren voor heel even eens niet neerslachtig, gepikeerd of moe… er mogen nog van die dagen komen, we hebben ze nodig!!
