Het allerleukste aan de lente is savonds thuiskomen, de klok stil zetten – niet denken aan de avondrush - en gewoon nog een half uurtje buiten spelen. En nog veel leuker is het om te zien hoe mn twee kleine schatten elke avond weer super enthousiast zijn van elkaar terug te zien. Ik zie ze zo graag samen spelen.. da’s nu eens puur ontspannen en genieten!
En bij deze is de trend gezet en moet iedereen ten huize Maanmama vanaf nu verplicht even op de grond gaan liggen, vooraleer het huis te betreden. U bent gewaarschuwd! 
“Oppassen hé”, zei mn zus, na een heerlijke namiddag op de schapenboerderij, “want hier durven er wel eens teken zitten” Gisteren avond werd onze dochter dus van onder tot boven gestript, alle hoekjes en plooitjes nagekeken… niets.. Oef! Ik heb het niet voor teken, en ben al helemaal geen held om ze te verwijderen.
Vandaag geen lammetjes met papflesjes en overheerlijke ijsjes op het programma, maar wel een namiddagje bij oma en opa in de tuin. Ik waste mn auto (hip hoi, weer een to do minder), aangezien ik dat maar 1 keer per jaar doe was ik daar toch bijna de hele namiddag mee bezig. Een echte vuilbak op wielen was het.. (*veegt schaamrood weg*)
Maar een propere auto dus en een klein meisje dat heel de namiddag vredig buiten heeft geslapen. Een groot spook dat enthousiast door de tuin rende met heel weinig kleren aan. Dat is de laatste hit in de “wat zullen we doen vandaag, top 10″ : Schoenen uit, kousen uit, broek uit, alle uitgesmeten kledingstukken op zoveel mogelijk plaatsen verspreiden dat mama ze zeker niet meer terugvindt en dan gaan lopen. Lopen lopen en gieberen van plezier. Zo heeft ze vandaag weer eens een hele dag halfnaakt doorgebracht. In de zandbak speelde ze met opa. Met emmers water heeft ze rondgezeuld. Ze liep zo vaak heen en weer door de tuin dat je het onmogelijk acht dat het kind niet heeft willen slapen. Een zonninge namiddag om in te kaderen, een namiddag waar ik metzelf gelukkig prijs dat ik nog op ouderschapsverlof ben en nog niet terug hoef te gaan werken. Op weg naar huis zat er een koppig meisje in de auto, een moe meisje dat nog steeds niet wou slapen, maar ondertussen wel de helft van het net uitgehaalde brood naar binnen heeft gespeeld omdat ze honger had. (Een propere achterbank, waar?)
Thuis gekomen vloog ze onmiddellijk weer te tuin in. Post halen, bloemetjes water geven, schommelen, schuifaffen.. een echt duracell konijn, ik zeg het u. En in een mum van tijd liep ze weer rond zonder kleren. Savonds werd het naar goede gewoonte weer een gevecht om mevrouwtje op de pampertafel te krijgen. “Niet pyjama aandoen, niet slapen” Ze kan zich zo hevig verzetten dat ik al mn macht nodig heb om haar liggend te houden en in een pamper gewrongen te krijgen. Lune heeft last van eczeem sinds ze baby is en dat op twee plaatsen; 1 schouder en 1 knieholte. Wanneer ze zweet jeuken die plekjes verschrikkelijk en blijft ze krabben, tot bloedens toe. Om dit krabben wat tegen te gaan en infecties te vermijden plak ik die plekjes af. Een ware ramp is het om die plakkers ververst te krijgen. Tijdens een zoveelste rollebolsessie op de pampertafel viel mn oog plots op het zwarte stipje. Gestold bloed ,dacht ik, een klein korstje en in 7 haasten drukte ik er een propere kompres tegen. Maar toen schoten de woorden van mn zus me te binnen over die teken. Ik maande mn dochter aan om stil te gaan staan, en gebruikte mn hele boze stem. (dat werkt..) En toen zag ik het beestje zitten, een piepkleine mini-teek, midden in een rode eczema plek. Ik krimpte ineen bij de gedachte en riep mn liefste ter hulp om dringend een pincet te gaan halen. Ik probeerde onze dochter in bedwang te houden maar het was niet evident. Die kleine wondjes doen sowieso al pijn van altijd open te krabben en nu moesten we er nog eens met een pincet gaan in dabben ook.”In welke richting moet je nu weer draaien?” vroeg hij. ” tegenwijzersin?” sprak ik vertwijfeld. “Ik denk het ook”, sprak hij. En met veel tegengespartel trok hij het ding eruit. Niet evident als dat beentje niet stilligt.. Het grootste deel kwam mee.. maar er bleef een zwart puntje zitten. Onze dochter was ondertussen helemaal hysterisch van al dat geweld. (Ik hield haar immers nog steeds in een wurggreep) Onmogelijk dus om dat laatste puntje te verwijderen. We hebben het boeltje ontsmet en haar dan maar zo in bed gestoken.
Na wat opzoekwerk op * internet * ( leve youtube) blijkt nu dat je absoluut NIET mag draaien aan een teek omdat dit de kans op afbreken vergroot. Er stond wel dat het belangrijk is dat je de teek binnen de 24 uur ontdekt. Gelukkig was ik 100 procent zeker dat dit het geval was.
Lessen van de dag:
1) Teken zitten niet enkel in het hoge gras van weides, maar ook in onze eigen tuin (of die van opa)
2) Een teek trek je eruit en mag je zeker niet draaien
3) Dat ik morgen misschien toch maar best een tekentang ga halen
4) Dat het mischien beter is van onze dochter aangekleed te houden
5) Dat we haar knieholte goed in het oog zullen moeten houden en naar de dokter moeten trekken wanneer we rode cirkels zien..
Een bewogen avond… een verontrust moederhart.. maar we leren altijd bij.
Met al mn geklaag zouden jullie je het misschien al wel eens durven afvragen. Daarom dat ik het toch graag eens bevestig: Wij hebben hier ook heel veel mooie dagen!! (Gelukkig maar)
Een klein overzicht van de laatste hoogte punten.. te veel eigenlijk om allemaal uit te schrijven.. daarom makkelijker met beeldmateriaal.. Because a picture says more than a thousand words
Je ziet, wij hebben ook nog tijd om ons te amuseren en wat te zetelhangen tussendoor!
Meter en peter hebben alle twee JA gezegd –> dat zijn dus 2 To do’s geschrapt van de lijst
Het laatste was een bananen-chocolade taart, voor de verjaardag van mn liefste. Deze werd zeer gesmaakt, vooral de full option version met ijs en chocoladesaus.. Want soms moet je je eens volledig kunnen laten gaan
