Berichten met Tag ‘thuiskomen

04
jan
11

En toen was het plots 2011

Thuiskomen in volle kerst was drukker dan verwacht, de feestdagen zijn een beetje aan mij voorbij gevlogen. Ik heb gewoon geen tijd gehad on mn laptop op te starten en als er dan toch tijd was, dan ontbrak het aan energie..

Maar we zijn thuis, en het doet deugd om thuis te zijn. Het was wel even onwennig puzzelen en zoeken, maar we hebben onze draai gevonden.

Enkele snelle bedenkingen:

- Kleine babytjes worden gewoon constant mooier, even knipperen met je ogen en ze ziet er alweer helemaal anders uit, anders en steeds weer mooier.

- We weten niet zo goed op wie ze nu lijkt. Ik had altijd gedacht dat het een kleine kopie van onze Lune zou zijn, maar ze is toch helemaal anders, ik zie wel gelijkaardige trekjes, maar het is toch overduidelijk een heel eigen ikje.

- Het is verbazingwekkend om te zien, hoe snel het went dat we nu met zn vieren zijn.

- Ons poppetje reageert ongelooflijk goed, heeft wel ook veel aandacht nodig (volledig terecht) en eist die heel slim op wanneer kleine zus ligt te slapen. Maar ze is al helemaal in de ban van ons kleinste meisje. “Majike” is het eerste woord dat er smorgens uitkomt en het laatste waar ze mee gaat slapen.

- Een tweede keizersnede was zwaarder dan verwacht, pijnlijker dan een eerste in ieder geval.. en alles lijkt minder snel te genezen. Nu even dus geen haar op mn hoofd dat er aan denkt om dit nog eens te ondergaan.

- Niet meer mogen heffen dan 5 kg is ON-mogelijk met een klein meisje van 12 kg in huis, ik weet dus nog niet hoe ik alles geregeld ga krijgen nu mn liefste weer zijn gewone werkritme hervat. Gelukkig is het nu nog kerstvakantie en kan ik op heel veel gewillige helpers rekenen.

- Ik weeg nu al 6 kg minder dan voor ik zwanger was.. dat is nog steeds te veel, maar ik ben ergens toch wel een beetje fier. De uitdaging zal zijn om het nu ook zo te houden.. bij deze een eerste goede voornemen voor 2011 ;-)   Na maanden lobberbroeken dragen voelt het ook zoooo goed om terug in mn gewone kleren te passen, vooral mn rokken heb ik ongelooflijk gemist. Voorlopig geen behoefte aan solden doen, ik herontdek euforisch mijn eigen garderobe in onze kast.

- Ons klein meisje blijft zich koppig houden aan een eetritme van om de drie uur. Dat maakt dat het drie weken geleden is dat ik langer dan 2 à 3 uur aan een stuk door sliep. En van slapen overdag komt er voorlopig nog niet veel in huis. Maar ik leef nog altijd op super mama euforie hormonen denk ik.. want vreemd genoeg valt de vermoeidheid redelijk goed mee.

- Wat ook vreemd is, is dat Lune plots zo groot lijkt. Waar ze enkele weken geleden nog mn klein lief meisje was is het nu een nog steeds een lief meisje, maar wel eentje met ontzettend grote handen en voeten. En meisje dat zo snel geevolueerd is dat het lijkt alsof mijn interne klok enkele maanden heeft stil gestaan. Ze praat ongelooflijk veel en haar woordenschat gaat zo snel vooruit. Ze is een grappig klein meisje geworden, dat plots in korte zinnetjes spreekt. Ze is ook zo ongelooflijk lief voor me, volgt me overal in huis en wil helpen met alles waar ze kan. Mn lieve kleine meid wordt groot.. en met dat kleine schattige babytje in mn armen lijkt het verschil plots zo enorm.

- Er zijn nog zoveel dingen die ik vertellen wil, maar alles blijft rondmalen in mn hoofd en komt er niet uit zoals ik het zeggen wil.. er is ook zo weinig tijd. Al mn energie gaat naar mn engeltjes.. het is een beetje angstaanjagend hoeveel tijd er maar overblijft voor mezelf.. of nog erger.. hoe weinig tijd er overblijft voor mn liefste en ik, het “ons” dat plots ver weg lijkt met deze drukke dagen, het terug beginnen werken en die kleine indringer ook al onze nachten domineert … Maar hey.. de moeilijkste weken zijn voorbij vanaf nu kan het alleen maar beter gaan. 2011 wordt ongetwijfeld een fantastisch jaar!!

Gelukkig Nieuwjaar iedereen !!

27
mei
09

Het gaat goed!

Alles onder controle. Toch één bemerking “HOE LANG KAN EEN MAMA VERDER MET ZO WEINIG SLAAP?” Nee serieus, in het ziekenhuis heb ik nachten niet geslapen. Te bezorgd, ademt ze nog? Hebben haar handjes nu niet ongelooflijk koud? Zou ik nog ns moeten pamperen.. en als de slaap het gepieker dan eindelijk overwonnen heeft, komt er wel altijd een verpleegster met veel geweld vragen of je nog iets nodig hebt tegen de pijn..
Het is ZAALIG om weer in ons eigen bed te slapen. Ik lig nog steeds vaak te luisteren of ik haar nog “hoor leven” Maar ze eet regelmatig, ik kan er mij klok op zetten. Voorlopig is het om de 2 uur. Eten geven pampertje doen en dan onmidelijk weer slapen. Ik handel al volledig op automatische piloot en besef zelfs niet meer dat ik eten geef en dat ik haar effectief terug in haar bedje leg. Dit leidt dikwijls tot schrikwekkende reacties wanneer ik in het midden van de nacht echt wakker spring “WAAR IS DE BABY!!!!” Om dan bevreesd links en rechts van mij te kijken en dan zelfs naast ons bed om zeker te zijn dat ik haar niet verpletterd of laten vallen heb op de grond. Mn lieveke heeft al doodsangsten uitgestaan.. die springt mee wakker, niet wetend wat er is gebeurd.. bleek van angst door mijn dramatische uitroep.. Om dan met een kloppend hard de slaap ook zelf weer probeert te vatten.

Och het went.. Maar hoe lang hou je dit vol? De eerste dagen profiteerde ik ervan om alles ns netjes op te ruimen wanneer ons klein meisje overdag sliep. Maar al gauw heb ik me moeten neerleggen bij de belangrijkste vuistregel der jonge moeders. SLAPEN WANNEER JE BABY SLAAPT. Ik voel me er een beetje vreemd bij, die kleine dutjes overdag. En soms ben ik bang dat er iets gebeurt terwijl ik lekker lig te slapen. Maar wees gerust. Je slaapt maar je slaapt op waakstand, zodra je het kleinste geluidje opmerkt gaat er al een oog open om te zien dat je kleintje nog vredig ligt te slapen. En zo loop ik hier nog steeds actief rond, nu toch al 10 dagen . Ik lijk wel een Duracell konijn.. dat altijd maar blijft gaan.

Het is leuk om thuis te zijn. Maar ik ben toch zeer blij als papa savonds thuiskomt. Een babytje is prachtig. Maar veel communiceren doe je nog niet. Ik ben ook heel gelukkig dat ik ns een paar uurtjes ongestoord mag gaan liggen en dat mijn man ‘het waken’ en het verzorgen overneemt. Het zou niets voor mij zijn, alleenstaande moeder. Ik heb onze papa meer dan nodig. Niet alleen om de taken over te nemen. Maar vooral om de verwondering te delen. Om samen verbaasd te zijn van wat ze nu alweer kan. Om elkaar vertederd te knuffelen wanneer ze een zalige zucht slaakt en weer ns zeer mooi naar ons lacht. Het is vermoeiend maar het is prachtig om mama te mogen zijn. Ik kan uren naar haar staren en overlopen van liefde, vreugde en moedergevoel…  Ze is gewoon perfect!

16
mei
09

Alle eerste keren zijn moeilijk..

Enerzijds zeer gelukkig om terug thuis te zijn, aan de andere kant beetje onwennig. In het ziekenhuis is alles bij de hand. Een mooi kamertje met badje, verzorgingskussen, producten, maar bovenal een BELLETJE waar je op drukt, bij de minste vorm van twijfel. Het voelt alsof het tot nu toe nog niet echt was. Alsof we een kindje kregen om wat mee te oefenen. Maar nu nemen we dit kleine lieve schepseltje mee naar huis en wordt het plots voor echt. Ik word er een beetje emotioneel van en ik pink een traan weg in de auto…  Het duurde trouwens al dik 10 minuten tegen dat we die verdomde maxicosi in onze auto gezet kregen. Zeker 10 keer had ik het gevraagd aan mijn man: ” Weet je hoe het werkt, dat stoeltje?”- “natuurlijk wel”, zei hij “Het is zo simpel als het maar kan”. Dit was echter buiten het klein vriemelgatje gerekend, dat vandaag ook weldegelijk in dit stoeltje mee naar huis ging. Je wil niet weten hoeveel ” rommel” we vergaard hebben na 4 dagen ziekenhuis..  Onze hele auto van boven tot onder helemaal vol, ikzelf had nog een doos aan mn voeten en een laatste op mn schoot met alle flessen leeggoed van de avondlijke recepties. Ik zag de mensen op de parking naar me kijken en zakte lichtjes weg van schaamte.”Moeder flodder in volle glorie”, zullen ze nu wel denken zei ik. “Je hebt nog niet eens een druppel alcohol gedronken sinds de geboorte”, wierp mn man terug, “trek het je toch niet aan”. “Ik wil gewoon een goeie mama zijn”, zei ik. “Dat ben je en dat weet je!” … stilte in de auto.. en ik met een krop in mn keel…
“Ademt ze nog? , vroeg ik 5 minuten later.” Jààààà”. – “Dat weet je toch niet! En ik kan me niet draaien met die flessen op mn schoot, hoor je haar, zie je haar? Zet de radio stiller”  -
Radio uit en ik mij in bochten te wringen om toch maar een glimp van onze dochter op te vangen. De papa daarentegen bleef zn coole kalme zelfde en reed op zn gemak verder. Thuisgekomen sprong ik ongerust uit de auto smeet ongeduldig de deur open en vond … een klein engeltje dat vredig lag te slapen..

Binnen in huis was het koud. Alle rommel lag nog net zoals toen we vertrokken waren. Okee ik had geen groot orkest verwacht dat uit de kast zou springen om me welkom thuis te groeten.. maar ik was toch graag thuisgekomen in een proper huis. Ik had toch graag dat het park al uit de doos gehaald was en dat dat netjes klaar zou staan.. ik had ik had ik had..  Ik had er misschien wat TE veel van verwacht, onze eerste thuiskomst.. maar dit was wel echt onder nul..  Slechte punten voor papa. Ik zei echter niets.. ging stiekem naar onze kamer en begon te wenen..  Papa duidelijk ontgoocheld in mijn trieste reactie.. Papa dus ook triest en klein beetje lastig want hij had echt wel veel gedaan de laatste dagen. Suikerbonen gaan halen, kaartjes op de post gedaan, aangifte in het stadhuis, en bij de mutualiteit, papieren voor mn werk in orde brengen heen en weer gelopen naar de babywinkel, bovenal  heel veel bij ons zijn, telefoontjes doen, mailtjes verzenden met eerste foto’s enzo en dan nog moeten gaan werken ook..   Toch nam ik het hem wat kwalijk.. alle mama’s worden toch verrast als ze thuis komen, je ziet het altijd op TV grote spandoeken, balonnen, ooievaars voor de deur..  en op zn minst.. het allerminst toch graag een proper huis en een keuken zonder junkfood restanten van de laatste dagen alleen thuis…

Ik werd al onmiddelijk van mn roze wolk gegooid .. hier begint de realiteit..hier is het gedaan met verwend en bediend te worden.. hier is het volledig terug aan mij…
Ik staarde naar de maxi cosi waar nog steeds een engeltje lag te slapen..  “Wat is ze mooi”, zeiden we tegen elkaar. “Ik denk zelfs dat ze elk uur mooier wordt”
We pakten elkaar vast.. en alles was weer beter. We legden haar voor het eerst in haar wiegje (wat ikzelf godzijdank  al wel op voorhand gewassen en klaargezethad..  )  Daar was ze dan, eindelijk bij ons.. eindelijk thuis !
Ik werd overwelmd door een warm moedergevoel en euforisch sprong ik recht om er in te vliegen. (over wisselvalligheid gesproken.. )
We zetten met veel enthousiasme (en zonder ruzie maken ;-) ) het park en het bedje in elkaar. Pakten alle cadeaus die we al hadden gekregen  dolgelukkig uit. Een babylijst kiezen is leuk, maar enkele maanden nadien zoveel  cadeaus krijgen, die je stuk voor stuk mooi vindt (omdat je ze zelf gekozen hebt.. maar daarna al lang vergeten was) is echt wel super plezant.

Badje, verzorgingskussen, babyproducten,haar aller eerste knuffeltjes en kleertjes .. Alles werd mooi uitgestald en nog voor het avond was veranderde ons kinderloze huis in een echt warm kinderparadijs.

Moe maar voldaan zakten we beiden in de zetel.. en nog geen 2 minuten later lag ik in slaap met waarschijnlijk de ‘meest gelukzalige moederlach ooit’, breed uitgesmeerd over mn gezicht!




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.