Berichten met Tag ‘Twijfel

29
apr
11

wanneer gaat Nune naar school mama?

Dit is een vaakgestelde vraag sinds we de kleuterklasjes bezochten bij Juf Rita en Juf Annelies. Vol verwachting trokken we naar de openklasdag, niet goed wetend hoe ze zou reageren. Wij zetten ons op de kleine stoeltjes om het hele gebeuren te bespreken met de toekomstige juffen. En weg was ze, onze kleine meid, gewapend met haar mooiste ketting, haar aller lievelings kleed en een flinke dosis zelfvertrouwen. Ze heeft er gespeeld, genoten en gebabbeld alsof ze nooit ergens anders was geweest. Hopelijk gaat dat in september ook zo goed. Er was dan ook heel veel te zien, al dat nieuwe speelgoed, al die kindjes, al die mooie kleuren, en als klap op de vuurpeil, échte kippetjes, een haan en geitjes. Wat gaat ze het daar naar haar zin hebben.

Toch moet ik soms slikken. Zo ook gisteren wanneer ik onze jaarplanning opmaakte. Ja, eens je terug gaat werken, moet er rekening gehouden worden met crèche sluitingsdagen en gezocht worden naar aleternatieve opvang. En dan overviel het me. Vanaf september is het niet enkel het lijstje van de crèche dat  gecovered moet worden, maar vanaf dan hangen we vast aan volle vakanties. Een hele week in de herfst en twee weken met de Kerst. Jongens toch, het begin van een nieuw tijdperk, ik huiver soms een beetje bij deze gedachte. Ik vraag me af hoe we dat allemaal gaan organiseren. Ik vraag me af of het eigenlijk wel te combineren valt met een voltijdse job. Ik vraag me af of mn moederhart niet gaat breken wanneer ik een doodmoe meisje zal afhalen in de opvang. Veel vragen, veel twijfels… Maar haar aanstekelijke enthousiasme maakt alles weer goed.

Eerst nog 4 maanden spelen in de crèche, meisje, en nog veel bij mama zijn, eerst nog een hele mooie zomer en een onbezorgd klein meisje zijn, eerst nog leren op een potje  plassen en wat vroeger op te staan, nog 4 lange maanden en dan mag je naar school…

14
apr
11

comeback@work

Of ik eens rap een ge-update cv wou doorsturen, vroeg de vriendelijke mevrouw van HR. “Eeuhm”, stamelde ik, “die stuur ik u zo snel mogelijk door”. Maar eigenlijk was er paniek in mn hoofd omdat het al meer dan 7 jaar en 2 computers geleden is dat ik dat ding nog eens in mn handen heb gehad. Om zo maar te zeggen dat het toch straf is hoe snel je honkvast aan een job vasthangt. Of ook hoe veel ik wel praat over veranderen, maar hoe weinig ik er ook effectief mee doe. Maar ja het is ook niet makkelijk om te veranderen als je bij god niet weet wat je dan eigenlijk wèl wil doen…

13
mei
10

bang hartje

Morgen heb ik mn eerste echo. Na lang aandringen heeft mn gynaecoloog toch nog een gaatje gevonden om me ertussen te nemen.
(eerste vrije afspraak was 30 juni… dan zou ik al bijna 4 maanden ver zijn … slik!!)

Maar nu mag ik dus morgenvroeg om 9 uur langsgaan.

De zenuwen sluipen stilaan binnen… de pijnlijke herrinneringen aan de vorige “routine” echo komen weer naar boven.. Ik probeer te vechten tegen doemscenario’s en negatieve gedachten.. maar ergens  diep vanbinnen zijn we nog niet volledig overtuigd dat alles nu okee is.

Morgen zal ik het weten.. morgen kan ik miscchien eindeliijk beginnen dromen en stiekem plannen hoe Kerstmis 2010 eruit zal zien…

02
mei
10

Bezigheidstherapie

We zaten niet stil de afgelopen week.  Lang werken, uit gaan eten,  op bezoek gaan bij vrienden.
Een terrasje doen in de zon, in het weekend Langverwachte to do-lijstjes afwerken- De zolder uitmesten, onkruid trekken aan de straatkant, de auto wassen, lekker koken, veel wassen, keuken en living dweilen, nog eens op bezoek gaan bij vrienden, nog veel meer wassen, gezellig ontbijten, ouders bezoeken, blogs bijlezen op internet..  en tussen al dat druk doen door niet proberen denken aan het feit dat ik ondertussen al 3 weken overtijd ben…

Diep vanbinnen ben ik blij, dolblij. Maar… we zouden veel gelukkiger zijn, als onze gynaecoloog 2 weken geleden niet gezegd zou hebben dat  de baarmoeder mooi genezen is en dat er een bloeding aan zit te komen.

“Ik weet dat  ik gezegd heb dat ik er niet mee bezig ging zijn… maar Ik dacht echt dat ik zwanger was..”  - sprak ik lichtjes teleurgesteld na de consultatie. Mn liefste antwoordde lichtjes geërgerd: “Jij denkt altijd dat je zwanger bent.., geloof de dokter nu maar.. en zet het uit je hoofd”  En dat deed ik.. Tot nu.. wanneer het stilaan begint te dagen dat het nu wel echt al lang geleden is sinds mn vorige regels.

Even overlopen:
Pijne borsten – check v
Extreme vermoeidheid –ckeck v
Snel huilen – check v
Verminderde zin in koffie – check v
Me totaal niet kunnen concentreren, en volledig ongestructureerd handelen – check v
Last hebben van regelmatige hoofdpijn – check v  (alhoewel ik tot nu toe niet wist dat dat een symptoom was  … )
Misselijk zijn, overgeven – neen
Vaker plassen – niet echt
Verstopt raken en last krijgen van brandend maagzuur – neen
De tepels en areola worden donkerder en groter – nope

Maar het  allerlastigste is dat ik constant maar dan echt constant het gevoel heb dat mn regels elk moment gaan komen. Soms loop ik naar het toilet om dan niets aan te treffen. Een zeurderige pijn in mn onderbuik en last van mn rug, ik slaap ook heel slecht en droom de aller goorste dingen.
Doe dan toch een test?!!! Ja dat weet ik, maar in een ver verleden zijn hier zoveel tests en de bijkomende ontgoochelingen en verwarringen de revue gepasseerd, dat ik mn liefste plechtig heb moeten beloven, nooit meer een test te doen voor 4 weken overtijd… nog 1 week wachten dus…
Mn verstand wacht op mn regels.. Dat is immers wat de gynae zei.
Maar mn hart weet beter.. mn hart is blij.
Toch begin ik deze keer nog niets  uit te rekenen en zeker niets te plannen. We wachten nog even af en we zien dan wel wat er komt.. en tot dan houden wij ons lekker druk bezig en boeken we heel onze agenda vol!

16
mrt
10

Vandaag is rood

Mijn lichaam doet het weer! Waar ik 2 jaar geleden 3 maanden heb moeten wachten op mn regels na die rottige curettage, is het nu bij 6 weken gebleven.
“Joepieee” – alles werkt nog.
“Bleaarch” –  voor al de rest; emotioneel reageren, wenen wanneer ik iets ontroerends zie, kwaad worden… echt extreem lastig op het randje van agressief tegen mensen mij irriteren (en dat zijn er veel tegenwoordig), constant zin hebben in chocolade, moe zijn, om het uur naar het toilet moeten lopen wegens overvloedig bloedverlies, moeten rechtstaan op de trein en bijna flauw vallen van de pijn, en moeten nadenken over hoe het nu verder moet. Gaan we er weer voor? Of wachten we nog even. Terug zwanger zijn, ja – maar terug een tegenslag moeten verwerken…. toch liever niet nee. Dus ik weet het niet goed.. Ik balanseer op de grens extreem verlangen en hevige afkeer. Tot vandaag stond alles stil.. “on hold”. Nu moeten er weer keuzes gemaakt worden… en daar ben ik nu net niet goed in.

16
mei
09

Een blog?

Ik denk al een hele tijd na over een blog. Mijn grootste vraag is, is het mogelijk om anoniem te blijven?

Mijn hoofd zit vol teksten, vol bedenkingen vol vragen. Deze wil ik graag delen met de wereld. Maar hoe heb ik er vat op dat niet iedereen dit leest. Ik zou graag ongebreideld kunnen schrijven, becommentariëren maar dit zal nooit lukken als er familie of eerder nog, vage  kennissen  beginnen mee te lezen.. Mensen staan zo vaak klaar met commentaar, en oordelen.. ik heb een hekel aan al die goeie raad.. al is het dikwijls met de beste bedoelingen..

We zien wel wat het geeft..




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.