Wij hebben van een open office op het werk, met moving desks en trolleys, wagentjes waarin je al je spullen opbergt vlak voor je ze ‘savonds terug parkeert in de lange rij, vlak naast de deur. Veel privacy is er niet, maar daarvoor hebben we “Bubbels”, glazen kooien voorzien van een striep mat glas, zodat er toch een beetje discretie is, wanneer nodig.
Vandaag nam ik plaats vlak naast zo een bubble. En rond 11 uur kwamen er zeer vreemde geluiden uit deze afgesloten bureau. Ik kon het niet meteen plaatsen, en dacht aan een paar kleine mannen die hun moeder wouden entertainen. (er worden wel vaker kinderen op speaker gezet deze dagen… Regen enzo, en kinderen die hun vervelen… ) Het vreemde geluid, werd alsmaar luider en hoe langer het duurde, hoe meer het begon binnen te sijpelen in mn brein, dat dit helemaal geen kinderlijke zottigheden waren. Het waren pijnlijke kreten, die zich door de glaze muren boorden om vervolgens door merg en been te snijden en zo onmiddellijk een nooit geziene stilte op de vloer teweeg brachten. Na een paar paniekerige sprongen langs het raam, bevestigde iemand dat het collega A. bleek te zijn. Het huilen, ging over in snikken, om later toch terug te vervallen in complete hysterie. Op zo een moment schieten er duizende gedachten door je hoofd. Ik weet niet waarom, maar ik kon alleen maar vurig hopen dat er niets met één van haar kinderen was gebeurd.
Een onverwacht overlijden van haar vader, zo bleek. Nog nooit hoorde ik een zo intens verdriet. Ik kon me zelfs niet proberen inbeelden hoe ikzelf zou reageren moest ik hetzelfde trieste nieuws ondergaan. Ik werd er een beetje misselijk van. Mn vader is net 70 geworden, en ik weet dat ik stiekem mn maatstaf voor “oud” altijd wat verder vooruit schuif. Iemand die nog voetbalt met zn kleinkinderen, iemand die nog groenten kweekt in zn tuin en nog dagelijks gaat fietsen, die is toch nog niet oud? Toch sluipt er sinds zn verjaardag een stiekeme angst binnen in mn achterhoofd. Want 70 is toch een getal dat wel kan tellen, zeker wanneer het gepaard gaat met zware reuma, een zwak hart en zeer gevoelige longen. Een beetje egoïstich misschien om andermans verdriet op jezelf te projecteren… maar ik kon het niet laten om de vergelijking te maken. En plots sloeg er een paniek om mn hart, dat ik al 2 dagen niet meer bereikbaar was, door een in stukken vaneen gevallen telefoon. (een klaptelefoon is fantastisch, maar als de twee stukken uit elkaar vallen is het ook echt wel over en uit) Ik benutte mn pauze dus met de aankoop van een telefoon. Zo had ik meteen ook weer een wekker, een agenda en het geruststellende gevoel van weer bereikbaar te zijn.
Ik belde mn vader, en antwoordde met “gewoon”, wanneer hij vroeg of er een reden was waarom ik belde. Ik hoorde zn stem, en dat was voldoende om opnieuw te bevestigen dat het nog niet oud is, 70, het is gewoon een rond getal, een zoveelste op lange rij waar er nog heel veel zullen volgen.
Ik hield mij deze morgen op een afstand in heel het troostende gebeuren, hoe goed de bedoelingen ook waren, soms kunnen er gewoon TE veel mensen aaanwezig zijn, ik was heel blij dat iemand uiteindelijk gewoon haar man heeft gebeld, die haar op het werk is komen halen. Ik denk dat je nergens anders wil zijn, op zo’n moment, dan in de vertrouwde armen van hen die je liefhebt. Maar mijn gedachten gingen toch naar haar vandaag, die lieve big mama van het verdiep, zij die als eerste haar armen zou open slaan, zij die altijd doorheeft wanneer er iets met iemand scheelt. Vandaag was zij helaas ontroostbaar en stonden wij allen verstomd te kijken, aan de grond genageld.
Mijn hart gaat naar jou en ook mn tranen. Sterkte, lieve A.!
