telkens weer kippenvel

3 maanden ben je nu, 13 weken. Heel deze tijd – op een paar vluchtige uurtjes na – onafscheidelijk, wij twee.

Iedereen gaat er altijd vanuit dat je bij een tweede kindje veel relaxer bent. Bij mij is dat precies andersom… 2 kindjes ergens achterlaten is om te beginnen minder voor de hand liggend dan ééntje… Als ik dus ergens naartoe wil, dan breng ik Lune weg en neem ik mn klein meisje gewoon mee. Ik vertrouw het nog niet echt om mn 2 spookjes samen ergens achter te laten. Het heeft niets met onze babysitters te maken. Maar aangezien onze nummer 1 nogal toeren durft uit te halen de laatste tijd is het gewoon beter voor mn gemoedsrust dat ik weet dat alle ogen slechts op 1 kindje gericht hoeven te zijn.

Maar onafgezien het feit dat wij zo bijna onafscheidelijk zijn, schiet ik na 3 maanden nog steeds wakker met een panische angst, dat ze niet meer beweegt. Ik weet ondertussen echt wel dat babytjes heel stilletjes kunnen slapen. Toch is het telkens hetzelfde, ik staar even naar het kleine meisje dat daar muisstil naast me ligt en spreek mezelf toe, dat ik rustig moet blijven liggen dat alles ok is, maar geef me toch steeds over aan de onverklaarbare dwang om me ervan te gewissen dat ze echt nog wel leeft. Ik sta keer op keer doodsangsten uit, die na een lichte aanraking gelukkig weerlegt worden wanneer ze gelukzalig kreunt. Sinds kort vindt ze het trouwens ook leuk om zich te verstoppen onder haar lakens, wat het allemaal nog wat erger maakt…  En dan nog die ijskoude handjes, pure horror, angstzweet en kippenvel wanneer ik dan wakker schiet…  Ik denk ook steeds dat ik ‘snachts vergeten ben om haar terug te leggen in haar eigen bed zodat ik  meerdere malen recht spring om dan met een wilde zwaai de lakens omhoog te zwiepen om te checken of ze er niet onder is gerold, of dat mn liefste ze niet heeft verpletterd in een zijwaardse rolbeweging. En dan toch ook nog maar eens checken of ze niet op de grond ligt.. Mn liefste wordt er horendol van. En ik kan alleen maar schoorvoetend toegeven dat hij gelijk heeft dat ik overdrijf.. Achja ik ben een freak.. I know.. het zal wel overgaan binnen en jaar of tien zeker?!

oei ik groei!

Heel ondeugend kijkend kwam ze naar me toe gelopen. Ze keek me aan met de aller schattigste lach en fluisterde in mn oor: “Stomme mama”

Daar was ik precies nog niet klaar voor…

Ju Ju paardje

Heel onschuldig speelde je met opa “ju ju paardje” op zn schoot. Plots begon je te huilen, en had je pijn. We waren verrast want enkele minuten geleden was je nog zo blij. “Misschien zijn we gebotst tijdens haar op te trekken op mn schoot.. ” , sprak mn vader bezorgd. “Heb je pijn, schatje?” – vroeg ik. “Waar doet het pijn?” Ze kon enkel maar zielig wenen. Pijn lokaliseren is duidelijk nog te moeilijk voor een klein meisje van bijna 2. Na zorgvuldige observatie kwam ik tot  de constatatie dat ze haar ampje niet meer bewoog. Joepieeee deed ze enkel nog met één arm terwijl de andere levenloos en slap bleef hangen. Kleertjes uitgedaan, aan armpje gevoeld en onmiddellijke tranen bevestigden het vermoeden. Wij op de valreep savonds nog naar de dokter, ons poppetje met pyama al aan en flesje bij de hand, mijn ouders volledig in paniek… en ik die met alle macht probeerde om kalm te blijven en de harde buiken onder controle te krijgen. (Stress slaat onmiddellijk over op mn buik – wat ook niet gunstig kan zijn voor ons kleinste protje ) De dokter specifieerde dat het duidelijk om de elleboog ging. Vanavond zouden we ons moeten behelpen met pijnstillers en zalf. Maar de volgende morgen moesten we zeker een foto laten nemen.

Het beloofde dus een hectische dag te worden, want we moesten sowieso al naar het ziekenhuis. Om 8 uur lag ik dus met een bang hartje aan de monitor, met mn gedachten volledig bij mn poppetje ipv bij baby 2…. hevig te hopen dat de bevalling nog niet voor die dag zou zijn. Waarop ik me dan ook meteen weer schuldig voelde.. terwijl mn liefste me alleen maar kon aanmanen van kalm te zijn. Gelukkig zat baby 2  na 38 weken en 2 dagen nog stevig vast vanbinnen, waren de harttoontjes perfect en was er nog beweging in overvloed. “Het zal zeker nog niet voor de eerste dagen zijn”, sprak de gyneacoloog me geruststellend toe. Volgende week nog eens aan de monitor en dan zien we wel wanneer het zover zal zijn. Met deze goede woorden haastten wij ons trerug naar mn ouders om dan onmiddellijk  door de rijden naar het volgende ziekenhuis.  Hier kregen we een super vriendelijke dokter te zien, die enorm goed was met kinderen. Hij pakte haar armpje vast en zag meteen dat de elleboog ontwricht was. “Och arme, ons kindje moet afgezien hebben.. ” Hij maakte een paar gruwelijke bewegingen die ons beide ineen deden krimpen van afschuw en ons klein meisje hevig deden wenen van de pijn. Tot hij zei – “daar was de klik, heb je het gehoord? -Om zeker te zijn pakken we nog een foto maar volgens mij zit het beentje terug op zn plaats.”
10 minuten later was er al een foto gemaakt. Wij waren nog volledig van ons melk maar ons klein meisje leek er al snel terug door te komen. Nog eens 10 minuten later mochtten we naar dezelfde dokter om de foto’s te bespreken. Ons klein meisje huppelde al dansend zijn spreekkamer binnen, hevig zwaaiend met haar olifant  en dat aan de slechte kant.
We schoten allemaal in de lach en konden enkel maar bevestigen dat de man gelijk had gehad…  We waren dolgelukkig dat we er uiteindelijk met de schrik van afgekomen zijn. “Het kan iedereen gebeuren”, sprak de man begrijpend. Hoevaak trek  je een kindje niet aan de armen. Sommigen zijn er helaas gevoeliger voor dan anderen en bij haar zal je toch moeten opletten. Ik denk schrikwekkend terug aan al die zotte keren dat we hevig staan te dansen in de living, zij wild ronddraaiend aan mn hand, of die keren dat we haar tijdens het wandelen hoog in de lucht zwieren met zn tweëen en haar zo meters ver laten springen tussen ons in. het  kon al zoveel keer gebeurd zijn. Nu was het helaas mn vader die al heel de dag rondliep als een man met een gebroken hart. Het was dan ook met tranen in zn ogen dat hij het nieuws vernam dat ze alweer vrolijk rondsprong als voorheen.

Iedereen dus weer gelukkig… Al zijn we vanaf nu wel op onze hoede.. en Ju ju paardje met opa zal nooit meer zijn zoals voorheen..