niet gemakkelijk, zo ziek zijn…

bloemlezing uit een medicijnenkast

Het is hier maar stillekes.. en bevestigt enkel maar hoe hectisch het hier de laatste weken is geweest.

Extreem druk opt werk, gepaard gaande met ziektes allerhande, waar niemand van ons vier nog bestand tegen lijkt te zijn, en dan heb ik nog niet eens verteld over het acute slaaptekort dat zich na een kleine week toch wel volledig meester van mij maakt . Ik heb het gevoel dat mijn sociaal leven even uitgeschakeld is en dat ik voor het moment niet leef, maar word geleefd door de automatische piloot, ergens diep vanbinnen in mij.

Een winderDipje dus.. met een grote D.  (en dan is het nog niet eens winter… )  *zucht*

moederdag in mineur

Mijn weekend was er één van Motilium, Buscopan en ook heel veel Dafalgan. Een plaagje overgewaaid van de crèche denken we.  Met mama en papa beide geveld, maar 2 kindjes zo fris als een vis,  was het best wel een zwaar weekend. Geen zonnige festiviteiten dus, ten huize maanmama, enkel twee vermoeide mensen, die om beurt wat probeerden  bij te slapen…

komt er nog, mama?

“ALLES IS NAT”, met deze paniek-kreet wekte ze ons rond vier uur gisteren nacht. Het duurde even vooraleer een slaperige papa doorhad wat het probleem was. Maar al gauw maakte de muffe geur veel duidelijk. Ons klein meisje had overgegeven, in haar bed. Vreemd toch hoe zo’n dingen altijd gebeuren net nadat je je een paar dagen voordien de bedenking hebt gemaakt, dat het eigenlijk al lang geleden was dat dochter 1 nog eens ziek was van haar maag. Soit, alle lakens ververst, luisteren naar de wartaal die het kleine meisje uitkraamt, en antwoorden met “Ik weet het niet liefje” wanneer ze wanhopig vraagt: “Buikje doet pijn, komt er nog mama?”  Het olifantje was ook gezegend, dus die moest mee in het machien.. drama oh drama. Wat prees ik mezelf gelukkig dat ik onlangs toch eens een tweede exemplaar had gekocht zodat we haar nu onmiddellijk konden kalmeren met de nieuwe olifant.

Maar er kwam nog, en nog en nog… alles in het bad, waarop ze dan weer hysterisch begon te huilen dat ze oranje had gespuwd, en het bad had vuilgemaakt. Je moedergevoel is zo ongelooflijk sterk op het moment dat zo een klein meisje lusteloos in je armen valt en zich volledig aan je overgeeft. (letterlijk en figuurlijk deze keer) Lijkbleek zag ze, bibberend van de kou. Zo zielig dat ik niet kon weerstaan aan haar zielige smeekbede of ze bij mama en papa mocht slapen. Er werd een grote handdoek uitgespreid in het midden van ons bed, en daar nestelde zich veilig met haar hoofd verboren in mn haren met het olifantje stevig in haar armen gekneld. Nog één keer moesten we er allemaal uit, om heel het boeltje te verversen.. want overgeven dat gebeurt nooit netjes op de handdoek, dat gebeurt altijd vlak ernaast, zo op mijn kussen om precies te zijn. “Morgen balletjes eten met oma en opa” bracht ze plots vastberaden uit. Ik moest lachen om haar vreemde hersenkronkel.  “Ik denk dat alles eruit is nu, ik ben zeker dat er niks meer komt” . “ja” knikte ze en met armen en benen wagenwijd open, viel ze als een blok in slaap, veilig tussen mama en papa, dromend van lekkere balletjes bij oma en opa

ziek zieker ziekst

De laatste maand is een vicieuse cirkel geweest van om beurt, om het ziekst te zijn. Het begon met mn liefste die zwaar verkouden was, maar na enkele pilletjes was dat snel weer over. Dan ik, helaas zonder medicatie, en na 3 weken loop ik hier nog steeds  rond met een gigantische snotneus, die maar niet wil overgaan. Dan was het buikgriep, die we alle 3 hebben ondergaan, ik kan u verzekeren.. GEEN pretje.. en met iedereen ziek bleef er niemand over om mij ook eens te verwennen.. (het trieste lot van een moeder… ) Gevolg, ik dik tegen mn zin, 3 dagen thuis.. wat wil zeggen al 3 dagen van mn zwangerschapsvelof kwijt.. grrrrrrrrr, wat een stomme kak-regel! Maar ik had het echt wel nodig… 3 dagen rusten en bijslapen. Ons klein protje heeft er in ieder geval deugd van gehad. Mn buik heeft weer eens een serieuse groeistoot gekregen! Op het werk dan weer wel 3 dagen verloren.. het gaat krap worden om alles in deze laatste week nog rond te krijgen.. Maar hey ik doe wat ik kan.. en dat zal moeten volstaan.

En om te eindigen kreeg ons klein poppetje nog een bronchitis, die we nu met antibiotica proberen te overwinnen. Ons klein meisje ging vandaag terug naar de crèche, na een volledige week ziek te zijn bij mama afwisselend bij oma en opa. Ik vreesde voor een verwijtende vinger vanavond in de crèche, dat ze aanhankelijk was omwille van waarschijnlijk een beetje verwend tijdens het ziek zijn. Maar niets was minder waar, ik vond een super vrolijk meisje trug, dat enthousiast met de andere kindjes zat te spelen. Een flinke meid die goed geslapen en gegeten had, en heel veel had gespeeld. Het deed deugd om haar weer zo vrolijk te zien. Want de afgelopen week, was het vooral hangen, wenen, slapen, niet willen eten en bumba kijken.. Maar nu zijn we duidelijk de vieze beesten aan het overwinnen. En dat maakt mij enorm blij!

We zijn terug gezond, en zetten zo hopelijk de laatste rechte lijn in naar het einde. Nog 3 dagen werken (ik kan het zelf bijna niet geloven!) Dan nog 2  weken congé.. en daarna zal het beginnen spannen.. we zijn er nog niet helemaal klaar voor.. dus voor mij mag het nog eventjes duren.. Maar zin heb ik des te meer. Ik kan bijna niet wachten om dit kleine stampertje in levende lijve te bekijken. Maar eerst moeten er nog dozen van de zolder gehaald worden, om te kiezen wat er herbruikt kan worden. Er moet nog een kaartje ontworpen worden, suikerbonen gekozen, en een babylijst aangelegd..  Ja Laatplanners dat zijn wij.. met een grote L.. nog even doorbijten op het werk en dan smijt ik mij vol enthousiasme op de voorbereidingen voor baby2! Een beetje vertraagd, maar we komen er wel..

over kots, kak en andere…

Mn verlengd weekend waar ik zo naar uit heb gekeken is letterlijk in het water gevallen.. een onschuldig plaagje van de crèche kwam mee naar huis.. en enkele dagen later lag mama doodziek in haar bed. Krampen, overgeven, constant op de wc zitten en niet meer kunnen volgen langs waar er wat uitstroomt… En natuurlijk hadden wij net een druk weekend gepland in het verre west vlaanderen en verbleven we die nacht bij de schoonouders, die nota bene dit weekend hun badkamer verbouwden, waardoor er voor de helft van de tijd geen stromend water was (!!) Om de zoveel minuten kwam ik de – wat ooit een badkamer was- ruimte binnengespurt waarop mn schoonfamilie het op hun beurt op een lopen zette. Zo sleurde ik met emmers water om alles weg te spoelen, om tien minuten later hetzelfde nog eens helemaal over te doen.  Kortom.. een vrij genante bedoening, ik kan u verzekeren, mijn top tien van liefst-zo-rap-mogelijk-te-vergeten-embarrasing-moments is zwaar overhoop gegooid de afgelopen dagen.

En een schoonmoeder, op zich valt dat bij mij wel mee.. maar op zo’n momenten kan ik echt niet veel verdragen en interpreteer ik elk stom details als een aanval op mezelf. Ik kon dus enkel vurig hopen dat het weekend snel voorbij zou gaan. Sommige mensen hebben gewoon de gave om alles Nog erger te maken dan het al is… mémés pépés, tantes, nonkels, tot bakkers een beehouwers toe, allemaal mochten ze het horen, wat voor vieze bedoening het was met die zieke schoondochter in huis…  alsof de pest himself, in huis zat sprak ze dramatisch van “de ploage” .

Mn klein meisje werd in ieder geval volledig aan mijn zorg onttrokken.. en als er iets is wat ik niet kan verdragen dan is het mensen die denken dat ze alles beter weten, en ik kan er nog veel minder tegen als er mn poppetje een ander ritme wordt opgedrongen en andere gewoontes… Als iemand zegt “blijf maar weg van je mama, want straks maakt ze jou nog ziek, kom maar bij oma” dan springen de tranen spontaan in mn ogen. Mn meisje was immers al ziek… het is zo dat ik het heb gekregen. En – “Mo zeg moet je daar nu voor janken, een beetje diaree?” – Maar ik was te slap, te moe, te druk bezig met genante dingen… en emmers water sleuren … Dus ik liet het over me heen gaan. Ik ben 4 kg verloren op 2 dagen tijd en had echt geen energie om de strijd met de schoonmoeder aan te gaan.

Mn liefste was zn charmante zelve.. en negeerde mn smeekbedes om alsjeblief terug huiswaarts te keren!  Zogezegd voor mn eigen bestwil, omdat ik een autorit van 2 uur nu echt wel niet zou verdragen … maar eigenlijk gewoon omdat we savonds hadden afgesproken met vrienden.. en dat we daar beiden echt naar hadden uitgekeken. Zo ging hij dus alleen.. en lag ik om 9 uur alweer te woelen in dat vreemde bed.. zielig en alleen met het geluid van brobbelende darmen…  Ik had er zo naar uitgekeken, een avondje stappen met vrienden, en de volgende dag gaan wandelen aan zee.. maar het mocht niet baten.. voor mij bleef het bij een kakweekend!!!!

Machteloos toekijken

Dat kindjes vaak ziek worden dat weet ik en daar kan ik best mee leven. Hoesten, snottepieten, tandjes, zeveren, oortje pijn, of koorts tot zelfs boven de 40 graden. We hebben hier al veel zien passeren en alles is ook steeds na een paar dagen triomfantelijk overwonnen en zo ook weer snel vergeten.

Maar dat er een dag zou zijn dat ik moet beseffen dat ons poppetje al een voor de 6^e dag op rij bijna 40° koorts heeft. Dat ik haar al dagen niet meer luidop heb horen lachen, dat zelfs een tutje krijsend afgewezen wordt wegens veel te veel pijn. Dat patatjes, yoghurt, fruit en de ooh zo gegeerde melk allemaal ostentatief geweigerd worden… dat doet me wankelen in mn mama zijn. Ik voel me rot en machteloos. Ik probeer uren hopeloos met betraande ogen te redevoeren met mn dochter om haar duidelijk te maken dat ze echt wel moet eten. Als dit vruchteloos blijkt probeer ik het met zot doen, spelen en zelfs met boos worden-  om haar mondje uiteindelijk zelfs te moeten forceren om er zo toch 10 ml melk in te spuiten zodat ze toch weer dat binnen heeft..

Dit alles net nu onze huisarts 10 dagen is gaan skiën, en net nu de vervangdokter het zo druk heeft dat die liever niet aan huis komt. Zo hebben wij 2 uur wiegend en sussend doorgebracht in een veel te kleine wachtkamer waar mensen wel allemaal heel zielig en vertederd kijken maar toch liever zelf eerst binnen gaan. Al dat lange wachten om uiteindelijk te horen dat ze dit alles zelf moet overwinnen omdat ze reeds 2x atibiotica heeft gekregen de afgelopen weken. Neus, oren, keel, koorts en tandjes een oneerlijke strijd tegen al deze kwellingen tegelijk. Het enige wat de dokter wou voorschrijven waren neusdruppeltjes voor het spoelen van de de neus- en keelholte om zo een verdere infectie van de oortjes te vermijden. Magere troost..

Maar soit, het kindje speelt, kruipt rond zij het iets minder enthousiast als anders. Zolang we niet komen aandraven met eten, tutjes of drinken is alles onder controle. Ze  beweegt en ziet er soms zelfs vrolijk uit. Tot ze weer vergeet dat slikken pijn doet, of tot ze overwacht moet hoesten… dan krimpt ze in elkaar en begint op de meest aandoenlijke manier te huilen. Op zo’n moment kan ik haar enkel maar oppakken en wiegen, wiegen tot de kwade pijntjes verdwijnen. Als ze uiteindelijk in slaap sukkelt, op mn schouder, leg ik haar in haar bedje, waar ze dan onrustig verder slaapt.. tot ze weer eens ondoordacht slikt en zo zelfs in haar slaap ligt te kreunen van het zeer. Ik sta erbij en kijk ernaar, ik probeer soelaas te bieden met een zoveelste perdolan of met de verschrikkelijke neusdruppels. Ik slaap niet, heb zelf ook geen honger meer, het vreet aan me. Zelfs als ze slaapt sta ik bezorgd naast haar bedje om mezelf ervan te vergewissen dat ze nog weldegelijk leeft. Mn lief klein grollend engeltje met je aller triestste rode oogjes, mn moederhart breekt als ik je opgerold in je bedje zie liggen als een miezerig hoopje pijn. Ik doe alles wat ik kan en ook al kan ik je niet beter maken, ik zal er wel altijd voor je zijn.. x