Ju Ju paardje

Heel onschuldig speelde je met opa “ju ju paardje” op zn schoot. Plots begon je te huilen, en had je pijn. We waren verrast want enkele minuten geleden was je nog zo blij. “Misschien zijn we gebotst tijdens haar op te trekken op mn schoot.. ” , sprak mn vader bezorgd. “Heb je pijn, schatje?” – vroeg ik. “Waar doet het pijn?” Ze kon enkel maar zielig wenen. Pijn lokaliseren is duidelijk nog te moeilijk voor een klein meisje van bijna 2. Na zorgvuldige observatie kwam ik tot  de constatatie dat ze haar ampje niet meer bewoog. Joepieeee deed ze enkel nog met één arm terwijl de andere levenloos en slap bleef hangen. Kleertjes uitgedaan, aan armpje gevoeld en onmiddellijke tranen bevestigden het vermoeden. Wij op de valreep savonds nog naar de dokter, ons poppetje met pyama al aan en flesje bij de hand, mijn ouders volledig in paniek… en ik die met alle macht probeerde om kalm te blijven en de harde buiken onder controle te krijgen. (Stress slaat onmiddellijk over op mn buik – wat ook niet gunstig kan zijn voor ons kleinste protje ) De dokter specifieerde dat het duidelijk om de elleboog ging. Vanavond zouden we ons moeten behelpen met pijnstillers en zalf. Maar de volgende morgen moesten we zeker een foto laten nemen.

Het beloofde dus een hectische dag te worden, want we moesten sowieso al naar het ziekenhuis. Om 8 uur lag ik dus met een bang hartje aan de monitor, met mn gedachten volledig bij mn poppetje ipv bij baby 2…. hevig te hopen dat de bevalling nog niet voor die dag zou zijn. Waarop ik me dan ook meteen weer schuldig voelde.. terwijl mn liefste me alleen maar kon aanmanen van kalm te zijn. Gelukkig zat baby 2  na 38 weken en 2 dagen nog stevig vast vanbinnen, waren de harttoontjes perfect en was er nog beweging in overvloed. “Het zal zeker nog niet voor de eerste dagen zijn”, sprak de gyneacoloog me geruststellend toe. Volgende week nog eens aan de monitor en dan zien we wel wanneer het zover zal zijn. Met deze goede woorden haastten wij ons trerug naar mn ouders om dan onmiddellijk  door de rijden naar het volgende ziekenhuis.  Hier kregen we een super vriendelijke dokter te zien, die enorm goed was met kinderen. Hij pakte haar armpje vast en zag meteen dat de elleboog ontwricht was. “Och arme, ons kindje moet afgezien hebben.. ” Hij maakte een paar gruwelijke bewegingen die ons beide ineen deden krimpen van afschuw en ons klein meisje hevig deden wenen van de pijn. Tot hij zei – “daar was de klik, heb je het gehoord? -Om zeker te zijn pakken we nog een foto maar volgens mij zit het beentje terug op zn plaats.”
10 minuten later was er al een foto gemaakt. Wij waren nog volledig van ons melk maar ons klein meisje leek er al snel terug door te komen. Nog eens 10 minuten later mochtten we naar dezelfde dokter om de foto’s te bespreken. Ons klein meisje huppelde al dansend zijn spreekkamer binnen, hevig zwaaiend met haar olifant  en dat aan de slechte kant.
We schoten allemaal in de lach en konden enkel maar bevestigen dat de man gelijk had gehad…  We waren dolgelukkig dat we er uiteindelijk met de schrik van afgekomen zijn. “Het kan iedereen gebeuren”, sprak de man begrijpend. Hoevaak trek  je een kindje niet aan de armen. Sommigen zijn er helaas gevoeliger voor dan anderen en bij haar zal je toch moeten opletten. Ik denk schrikwekkend terug aan al die zotte keren dat we hevig staan te dansen in de living, zij wild ronddraaiend aan mn hand, of die keren dat we haar tijdens het wandelen hoog in de lucht zwieren met zn tweëen en haar zo meters ver laten springen tussen ons in. het  kon al zoveel keer gebeurd zijn. Nu was het helaas mn vader die al heel de dag rondliep als een man met een gebroken hart. Het was dan ook met tranen in zn ogen dat hij het nieuws vernam dat ze alweer vrolijk rondsprong als voorheen.

Iedereen dus weer gelukkig… Al zijn we vanaf nu wel op onze hoede.. en Ju ju paardje met opa zal nooit meer zijn zoals voorheen..

Aquagym

Het is een vreemd zicht, zo’n 20 dikke buiken in het water. Maar ik geniet er enorm van. Rondspringen en huppelen in het water alsof je volledig gewichtloos bent. En achteraf een enorm bevredigend gevoel! En dan zijn er nog al die aanstaande mama’s, het schept echt een band. Elke dinsdagavond tot zolang ik het fysiek aankan ga ik een uurtje zwemmen in Leuven…  met als afronder 10 minutjes broebelbad. Normaal ben ik helemaal niet goed in sporten en dan vooral niet in het volhouden ervan. Maar deze lessen vind ik super leuk en achteraf voel ik me geweldig. En ons klein protje.. die huppelt vrolijk mee.  Ik denk dat we goed gaan slapen vannacht

Verstopt

Lange dag vandaag. Vroeg opgestaan -vroedvrouw bezocht – lang moeten werken om uren te recupereren – slecht gezinde collega’s en veel werk- laat thuis – poppetje nog veel te laat wakker,  niet gewassen,  nog geen fles gehad en zelfs geen pyama aan en natuurlijk mega lastig wegens super super moe – zelf ook nog moeten koken, eten – stapel laattijdige rekeningen betalen (nooit bevordelijk voor het humeur) en nu is het plots 10 voor 12. Ik ben moe

Ik besef dat het hier stilaan een klaag en zaag blog aan het worden is…  mijn excuses.. volgende keer wat vrolijker.

Of misschien nu al.. er is hier een klein duiveltje terug in actie geschoten, alsof we verstoppertje hebben gespeeld de laatste dagen. Die 50 gram glucose voor mn suikertest, die hebben het hem gedaan, nog voor ik bij de vroedvrouw aankwam danste mn buik alweer vrolijk op en neer. Gelukkig zijn er nog deze mooie dingen.. die al de dagelijkse beslommeringen doen vervagen in het niets. Mijn buik beweegt, en binnenin zit een klein lief wezentje … dat leeft !!

stilte

Al een paar dagen is het stil in mn buik

Ik voel heel af en toe iets, maar niet zoals anders. Ik probeer het te nuanceren, te negeren.. maar het maakt me onzeker …  en bang.

Morgen naar de vroedvrouw… morgen zal het wel weer beter gaan.

Buik-update

En hoe gaat het met dat klein protje? Goed.. veronderstel ik. Mn buik kreeg onlangs een enorme groeistoot. Ik voel regelmatig beweging, vooral smorgens bij het eten van mn bokes en tijdens mn chocomelkje op de trein en savonds net voor ik slapen ga. Het is leuk, deze routine, het stelt me gerust. Ons kleinste lieveke heeft ook wijselijk beslist, zich wat hoger in mn buik te nestelen… want die voetjes daar helemaal beneden, dat wandelde toch niet zo lekker.

Ik  heb een hekel aan zwangere vrouwen die klagen, dat is vooral een overblijfsel van op de dagen dat ik ongelukkig was omdat het zwanger raken niet vlotte zoals ik het wou..  Ik nam me plechtig voor, dat ik ALTIJD positief zou zijn wanneer ik zwanger was. Maar daardoor heb ik de neiging alles altijd te nuanceren.. zo ook die nachtelijke kramp in mn been, en ik die smorgens nietsvermoedend uit mn bed sprong.. maar dan onmiddellijk door mn knie zakte. Het is maar een kramp, dat gaat wel over.. en koppig ging ik nog drie dagen werken.Tot ik op de derde dag mn been niet meer kon bewegen en bijna niet meer thuis geraakte van de pijn.  Een spierverrekking zo bleek.. en waarom liep ik daar in godsnaam nog op rond?? Aangezien ontstekingsremmers uit den boze zijn voor zwangere vrouwen, was rusten de enige oplossing. Na 2 dagen volledige rust besefte ik dat ik het misschien toch maar wat kalmer aan moet doen, me er bij moet neerleggen dat mn lichaam beperkingen heeft, en dat het wel ok is om toe te geven dat het soms wat minder gaat, … en dat een tweede zwangerschap toch een beetje zwaarder is dan een eerste maar dat ik daarom niet minder gelukkig ben.

Het wat rustiger aan doen wierp zn vruchten af. Mn been doet het weer en na een zeer vreemd manoeuver, besloot ons klein prutsje van toch wat hoger te kruipen, zodat de onaangename druk en de pijn in mn lies bij het wandelen ook meteen verdwenen. Dus na een paar moeilijkere weken voel ik me nu terug super.. en ditmaal zonder onderliggende kwaaltjes te negeren.  We zijn nu 25  weken, dat is het officiële begin van maand 6. Ik sta verstomd van hoe snel het allemaal is gegaan. Van mij mag het wel nog wel een tijdje duren, dit laatste trimester. Eerst en vooral wil ik nog wat genieten van dit fantastisch klein leven in mn buik, maar vooral valt er nog vanalles te regelen, met boven aan de lijst,  een naam (!!), waarover later meer, …  een kamertje, een kleine reorganisatie in ons huishouden, en gewoon het mentaal klaar zijn voor een nummer twee.

Dus mn kleinste lieveke, je doet dat goed, blijf jij nog maar lekker lang, gezellig bij mama. Maar toch één niet onbelangrijk vraagje,  ik snap dat volkomen dat het veel aangenamer is met voetjes op de grond en hoofd in de lucht zoals iedereen. Maar neem geen voorbeeld aan die koppige zus van jou .. en draai gewoon heel even rond… één keer maar,  zo een bochtje van 180 graden.. Dat zou echt fantastisch zijn.. dikke zoen, van je mama!

Fotoshoot

Dit vieze weer heeft een enorme impact op mn humeur, gelukkig waren er hier twee kleine zonnetjes die mn lange weekend toch nog konden opfleuren !!!

* 22 weken: Ons kleinste protje doet het goed. Alles groeit op schema. De dag waar we allen naar uitkijken werd deze keer op 23 december geprikt, wat maakt dat het een spannende kerst zal worden. Ik voel me goed, kindje zit wel extreem laag en dat weegt soms wel door (en vooral dan op mn blaas) Maar dat neem ik er maar al te graag bij. We zijn over de helft, ik voel nu elke dag beweging. De bange dagen zijn voorbij, nu is het volop genieten en uitkijken naar december!

* 19 maanden: Ons klein konijn doet het ook heel goed. Ze is nog steeds heel aanhankelijk in de crèche en heeft er verschillende huilmomenten.. Maar deze zijn volgens mij eerder te wijten aan een gebrek aan slaap. Het stoort me een beetje dat er maar één slaapmoment is in de crèche, tussen 12 en 2. Ik snap dat kindjes die weldra naar school moeten, stilaan gewend moeten raken aan een dag met zo weinig mogelijk slaap.. Maar ons klein meisje heeft weldegelijk haar slaap nodig. En als ze niet slaapt tussen 12 en 2, dan zou ik liever hebben dat ze dat in de namiddag inhaalt in plaats van een vodje mee naar huis te krijgen dat doodmoe en lastig is. Afgelopen weekend heeft ze geslapen van 8 uur savonds tot 9 uur smorgens. Tegen 11 uur was ze weer zo moe dat ze terug heeft geslapen tot 3 !! Savonds nog eens tussen 6 en 8. En dan hebben we haar wel wakker gehouden tot half 10.  Maar dit bijslapen heeft haar wel veel deugd gedaan. Ons zonnetje is terug, en de afgelopen dagen was ze vrolijk als nooit te voren. Hopelijk morgen nog eens een goeie dag in de opvang!!

kloppend hartje

Bezigheidstherapie

We zaten niet stil de afgelopen week.  Lang werken, uit gaan eten,  op bezoek gaan bij vrienden.
Een terrasje doen in de zon, in het weekend Langverwachte to do-lijstjes afwerken- De zolder uitmesten, onkruid trekken aan de straatkant, de auto wassen, lekker koken, veel wassen, keuken en living dweilen, nog eens op bezoek gaan bij vrienden, nog veel meer wassen, gezellig ontbijten, ouders bezoeken, blogs bijlezen op internet..  en tussen al dat druk doen door niet proberen denken aan het feit dat ik ondertussen al 3 weken overtijd ben…

Diep vanbinnen ben ik blij, dolblij. Maar… we zouden veel gelukkiger zijn, als onze gynaecoloog 2 weken geleden niet gezegd zou hebben dat  de baarmoeder mooi genezen is en dat er een bloeding aan zit te komen.

“Ik weet dat  ik gezegd heb dat ik er niet mee bezig ging zijn… maar Ik dacht echt dat ik zwanger was..”  - sprak ik lichtjes teleurgesteld na de consultatie. Mn liefste antwoordde lichtjes geërgerd: “Jij denkt altijd dat je zwanger bent.., geloof de dokter nu maar.. en zet het uit je hoofd”  En dat deed ik.. Tot nu.. wanneer het stilaan begint te dagen dat het nu wel echt al lang geleden is sinds mn vorige regels.

Even overlopen:
Pijne borsten – check v
Extreme vermoeidheid –ckeck v
Snel huilen – check v
Verminderde zin in koffie – check v
Me totaal niet kunnen concentreren, en volledig ongestructureerd handelen – check v
Last hebben van regelmatige hoofdpijn – check v  (alhoewel ik tot nu toe niet wist dat dat een symptoom was  … )
Misselijk zijn, overgeven – neen
Vaker plassen – niet echt
Verstopt raken en last krijgen van brandend maagzuur – neen
De tepels en areola worden donkerder en groter – nope

Maar het  allerlastigste is dat ik constant maar dan echt constant het gevoel heb dat mn regels elk moment gaan komen. Soms loop ik naar het toilet om dan niets aan te treffen. Een zeurderige pijn in mn onderbuik en last van mn rug, ik slaap ook heel slecht en droom de aller goorste dingen.
Doe dan toch een test?!!! Ja dat weet ik, maar in een ver verleden zijn hier zoveel tests en de bijkomende ontgoochelingen en verwarringen de revue gepasseerd, dat ik mn liefste plechtig heb moeten beloven, nooit meer een test te doen voor 4 weken overtijd… nog 1 week wachten dus…
Mn verstand wacht op mn regels.. Dat is immers wat de gynae zei.
Maar mn hart weet beter.. mn hart is blij.
Toch begin ik deze keer nog niets  uit te rekenen en zeker niets te plannen. We wachten nog even af en we zien dan wel wat er komt.. en tot dan houden wij ons lekker druk bezig en boeken we heel onze agenda vol!

Venijnige vriendinnen

Vandaag sprak ik af met een goede vriendin. We hadden elkaar alweer een paar maanden niet gezien, hoogtijd dus om eens af te spreken. Ik keek er in ieder geval naar uit. 2 Mama’s op stap, mannen en kindjes thuisgelaten.. we hadden er zin in. We gingen eten in een super gezellig restaurantje, lekker wijntje en gezellig bijpraten. De hele avond spraken we over onze little ones, onze familie, werk, reizen, films, boeken, .. Alle mogelijke onderwerpen kwamen aan bod. Eén thema echter werd met grote bochten ontweken.. het terug zwanger worden.

Zij heeft een zoontje en ik heb een dochtertje, samen waren we zwanger, en ze scheelden amper 3 weken. Tijdens ons bevallingsverlof spendeerden we vele zonnige namiddagen samen in het park, mijmerend over een groot gezin. Samen aan het uitrekenen wanneer we het best terug zwanger konden zijn. Uren en uren hadden we het over onze duidelijk uitgesproken kinderwens. We wouden er 4! En graag heel snel op elkaar.

Vandaag echter bleef het stil. We bleven maar praten, hoewel we beiden overduidelijk de vreemde situatie aanvoelden.  Ik begon me schuldig te voelen. Stel dat ze me zou vertellen dat ze zwanger is, zou ik dan blij zijn? Blij voor haar, uiteraard! Maar zou ik mn eigen ontgoocheling kunnen verbergen. Ik bereidde me mentaal voor op een enthousiaste omhelzing waarin ik haar zo oprecht mogelijk feliciteer. Ik kijk op mn klok.. 4 uur zitten we al samen ik zou stilaan huiswaarts moeten keren… maar ik twijfel. Een echte vrouw zijnde overwon mn curiositeit het glansrijk van mn tot nu toe ontwijkende houding.

“En.. hoe zit het eigenlijk met de grote plannen voor nummer 2?” – floepte ik er zo normaal  mogelijk uit.. Ze werd stil, hapte even haar adem… en smeet het er vervolgens allemaal uit. Dat ze al meer dan 6 maanden proberen, dat het frusterend is dat het vorige keer in 2 maanden gefikst was, maar dat het nu helemaal niet gaat. Dat haar hormonen in de war zijn, dat er een probleem is met het ijzergehalte in haar bloed, dat ze aan niets ander kan denken. Dat ze haar slecht voelt en onzeker. Dat ze dit nog tegen niemand heeft verteld.

Vervolgens keek ze me ontwijkend aan.. Plots begreep ik, dat ik niet alleen gewrongen zat in de tweestrijd van wel willen vragen maar eigenlijk toch niet willen weten… “Bij mij is het weer eens misgegaan” … en zo startte ik op mijn beurt mn verhaal.Voor we het wisten waren we weer 2 uur verder en stonden we op een vreemde manier weer frappant dicht bij elkaar. Niet op de roze wolk vanuit onze positieve dagen. Die balans was nu volledig omgeslagen naar de duistere kant van de jaloezie, twijfel en ontgoocheling.
“En toch ben ik blij dat jij niet zwanger bent” – sprak ze –   “ ik ook “- gaf ik grif toe.

We dronken een laatste wijntje en klonken gniffelend op onze vriendschap, echte, lieve, meelevende, altijd begrijpende hoewel toch ook een beetje zeer venijnige vriendinnen