Wij zijn er klaar voor

Wachten op een bevalling is als vertrekken op reis. Er is altijd nog wel iets waar je plots aan denkt. Maar nu is alles min of meer wel onder controle. Kleren zijn gewassen, alle wasmanden zijn leeg, de kasten puilen uit. Valiezen staan klaar. Deze morgen nog eens aan de monitor gaan liggen, alles was ok met ons klein protje. Voor de rest heb ik mn to do lijst flink afgewerkt.

Kerstcadeautjes gekocht,  min of meer check  v
Huis gedweild, ramen gewassen  (met de hulp van de super nestdrang power), check  v
Kaartjes zijn in orde geraakt (alle krediet gaat naar mn liefste) , check  v
Suikerbonen voorbereid, check  v
Enveloppen geschreven, check  v
Park en wiegje klaargezet, check   v
Veel genoten van zn drietjes, check  v
Een zaalig lang middagdutje gedaan met mn liefste en genoten van de stilte in huis, check v
Nog eens samen gaan eten, check  v
Eén van de laatste buikfotos genomen,  check  v

Ik denk dat we er stilaan klaar voor zijn.. of vergeet ik iets??

 

Stop de klok

Met al mn geklaag zouden jullie je het misschien al wel eens durven afvragen.  Daarom dat ik het toch graag eens bevestig:  Wij hebben hier ook heel veel mooie dagen!! (Gelukkig maar)

Een klein overzicht van de laatste hoogte punten.. te veel eigenlijk om allemaal uit te schrijven.. daarom makkelijker met beeldmateriaal.. Because a picture says more than a thousand words

Je ziet, wij hebben ook nog tijd om ons te amuseren en wat te zetelhangen tussendoor!

Meter en peter hebben alle twee JA gezegd –> dat zijn dus 2 To do’s geschrapt van de lijst

Het laatste was een bananen-chocolade taart, voor de verjaardag van mn liefste.  Deze werd zeer gesmaakt, vooral de full option version met ijs en chocoladesaus.. Want soms moet je je eens volledig kunnen laten gaan 

30

30 weken al zeg, ik kan het zelf niet goed geloven. Ik voel me super de laatste weken, ik bruis van de energie, plan heel der dagen vol, hol van hier naar daar. Alles “dik” in orde dus! Hoewel dat dik ook nog goed meevalt. Voorlopig zitten we aan +5 kg, daar kan ik best mee leven ! Deze morgen bij de vroedvrouw werd wel helaas mn vermoeden bevestigd dat dit klein protje weldegelijk weer een stuitkindje is. Ik weet dat iedereen altijd zegt dat kindjes kunnen draaien tot op de laatste dag  en dat ik me daar nog zeker niet druk in hoe te maken. Maar hier ligt dat anders… bij de vorige keizersnede en enkele scans en echo’s nadien, stelden ze vast dat ik een 2 hoornige of bicorne baarmoeder heb. 2 kamers dus en  daardoor een zeer grote kans op stuitligginngen. Eens het kindje een goede positie gevonden heeft is het misschien al te laat om nog te kunnen draaien. En net als vorige keer voel ik nu een dikke bol onder mn rechter borst. Deze heeft er bij ons poppetje altijd gezeten.. en nu is het dus weer van dat. Blijkbaar is het daar goed zitten.. Och ik wil niet klagen.. het wringt gewoon een beetje. Ik wou zo graag natuurlijk bevallen. Ik weet dat iedereen mij voor gek verklaart en dat er niks romantisch is aan urenlange weëen en zware arbeid… maar toch. Ik had het graag eens zelf willen beleven.
Wij zeiden ook altijd dat we voor 4 kinderen gingen gaan. En ja.. het laatste jaar waren we daar wat gematigder in, en durfden we al eens zeggen dat we het één voor één zouden her-beoordelen. Maar we willen allebei een groot gezin, dat is duidelijk. En nu lijkt de natuur daar anders over te beslissen. 4 keizersneden dat lijkt me net iets te veel van het goede.. 3 zou eventueel nog wel gaan..  Ach ja… ik pieker maar wat luidop. Ik ben al lang gelukkig dat mn zwangerschap goed verloopt en dat er een nummertje 2 op komst is. Al de rest is bijkomstig.. en zijn zorgen voor later..  Het gaat dus goed.. maar wij bereiden ons voor.. op een keizesnede ergens op het einde van het jaar..  een kleine 10 weken nog te gaan!

Zwangerschapstranen

Vandaag heb ik gehuild, wat zeg ik, hysterisch geweend, tranen met tuiten en ben ik boos boos boos geweest. Kwaad op mezelf, kwaad op mn man (die ik nu voor een paar dagen “mn liefste” weiger te noemen) boos op onze huisarts, echt boos!
De reden? Een tussentijdse zwangerschapscontrole. Je weet wel, die controle waar je wéééken naar uitkijkt omdat de tijd tussen 2 echo’s zo verschrikkelijk en oneerlijk lang is. Omdat ik nu al een paar weken in de onwennige fase beland ben waar je niet meer echt ziek bent maar ook nog niets voelt.. en je jezelf heel onzeker afvraagt of je je eigenlijk nog wel zwanger bent. Een echo op 11juni en een volgende half augustus.. dat zijn 11 weken.. ELF WEKEN. Ongelooflijk lange dagen waarop er nog zoveel mis kan gaan. Daarom dus een tussentijdse zwangerschaps controle bij de huisarts. Want daar stellen ze je gerust. Daar verwacht ik dat de dokter net hetzelfde doet als mijn vorige huisarts in leuven.

1) De tijd nemen om te vragen hoe het met je gaat
2) Mn Bloeddruk nemen en mn buik grondig betasten.
3) Een wonder machientje bovenhalen dat hij vervolgens op mn buik zet, om zo de geruststellende harttoontjes waar te nemen. Die snele kleine klopjes die je eigen hart heel even doen stilstaan van vreugde en je het aller heerlijkste “Oef alles ik ok” gevoel bezorgen.
4) Mij een plasje laten maken waar hij vervolgens allerlei stokjes in steekt.. die dan allemaal verkleuren naar de juiste kleur om me zo te kunnen melden dat alles ok is qua suiker, eiwitten en alles wat er nog ok kan zijn aan een potteke pis.
5) Mij vervolgens in alle discretie wegen en met een knipoog zeggen dat alles ok is.
6) Alle daarvoor voorziene vakjes invullen in mn zwangerschapsboekje en me nogmaals geruststellen dat alles perfect op schema zit.

Tot zover mn fantastische dokter in Leuven. Vandaag dus op bezoek bij onze huidige huisarts (waar we nu al bijna een jaar en half langs gaan.. noodgedwongen sinds onze verhuis)
1) Ons gezapig binnen laten en ons dan ettelijke minuten laten wachten – daarna met een brede lach binnenkomen en zeggen dat hij nog wat witte wijn in de frigo moest zetten omdat hij nog vrienden vewacht vandaag.
2) Mijn bloeddruk nemen en ondertussen heel luid bellen met een andere patiënt op zn gsm, om vervolgens een heel verhaal te vertellen van hoe zn gsm onlangs in het water viel.
3) Even nonchalant aan mn buik voelen en ondertussen leuke verhalen vertellen tegen mn man (nee nog steeds niet terug liefste)
4) Dan zeggen dat ik me moet wegen. Om daarna een beetje te lachen dat hij er best een halve kg zou aftrekken om me toch niet te veel complexen te bezorgen in de zomer.
5) 25 euro aanrekenen en nog eens een verhaal af te steken van een in het water gevallen vakantie in Spanje

En zo stond ik met mn mond vol tanden na welgeteld 10 minuten weer buiten op de parking.
Zwaar ontgoocheld reed ik mee naar huis. Om thuis in tranen uit te barsten dat heel deze controle op niks slaat. dat ik mn eigen bloeddruk zelf wel kan bepalen. Wat De fuck interesseert mij mn bloeddruk. Mijn aller grootste vraag van de afgelopen 4 weken was: LEEFT DIT KINDJE NOG??????? Hoe kan ik na deze belachelijke consultatie gerust gesteld worden voor nog eens 5 weken.  Maar ach de kans dat er iets mis gaat met een bloeddruk van 12 over 7 is waarschijnlijk nihil!!!!

“Waarom trek je je mond dan niet open bij de dokter” roept mn man zwaar geïrriteerd door mn hysterische huilbui. “Omdat ik onmiddellijk zou beginnen wenen zoals nu!!” – roep ik krijsend terug. “Jij was er toch ook, jij had mij al weken terug gerustgesteld dat alle dokters zo”n machientje hebben voor de harttoontjes, jij was het die zei dat het geen zin heeft van na 2 jaar nog eens terug naar leuven te gaan. Jij WIST DAT IK ZWAAR ONTGOOCHELD ZOU ZIJN en kon dit ook waarschijnlijk lezen op mn gezicht. Dat is dan ook jou taak om alles te vragen aan de dokter wat ik er zelf niet uitkrijg. wegens kans op te emotionele tranen” Mn man antwoordt zeer nonchalant dat het hem allemaal niet kan schelen. Dat heel dat “zwangerschapsgedoe” één grote commerce is. Dat hij zelf wel weet dat alles ok is, omdat de gyne dat op 12 weken had gezegd. Vroeger hadden ze zelfs nooit echo’s en werden er ook kinderen geboren. Ik laat zijn denigrerende woordenstroom over me heen gaan en begin stillaan zwaar te koken. Ik kan zn ogen wel uitkrabben en ik zou hem zo kunnen slaan. “ZWAGERSCHAPSGEDOE???” Ik ben ongerust over het leven van ons ongeboren kindje en redelijk terecht na het moeten verwerken van 2 eerdere miskramen en hij spreekt over onbenullig zwangerschapsgedoe?!???

We rijden door naar mn ouders omdat we daar vanavond moesten gaan eten.. daar begin ik natuulijk onmiddellijk te huilen en snikkend vertel ik mn verhaal. Mn vader antwoord direct met de ohn zo wijze woorden “Als je je niet gerustgesteld voelt moet je gewoon naar een andere dokter gaan. Er is geen reden om te pannikeren. En het is zeker niet goed voor de baby om u zo heftig op te jagen”
Dat is eigenlijk het enige wat ik wou horen.. iemand die me serieus neemt, mn ongerustheid begrijpt en die me zo onmiddellijk weet te bedaren.
En niet één of andere belachelijke veel te rationele vent. die alleen maar kan denken.. oei oei oei daar zijn ze weer die hysterische ongegronde zwangerschapstranen…